Rozdział .22. Lochy

                       Jake leży na podłodze i jest cały zakrwawiony. Ma zamknięte oczy, ale jego klatka piersiowa podnosi się i opada czyli żyje. Podchodzę gdy on chce wymierzyć ostateczny cios. Wbijam mu nóż w głowę. Pada na ziemię z zdezorientowaną miną. Nie przejmuję się Dawidem. Wiem, że odżyję jeżeli się go nie spali albo nie wykrwawi się. Podchodzę więc i podcinam mu żyły. Potem na klęczkach idę do Jake'a. Siedzi oparty o ścianę lochu. Ma ledwo co otwarte oczy, ale żyję. Klękam przy nim. Widzę, że jego bluzka jest podarta w strzępy z przodu i z tyłu. Staram się nie panikować, ale nie potrafię. Przecież to mój Jake. Jeżeli nie dotrze do Instytutu to umrze. Odgarniam mu kosmyki włosów z czoła. Jego usta uśmiechają się. Próbuję się podnieść, ale tylko opiera się o ścianę na dwóch nogach. Chcę podnieść rękę, ale nie ma tyle siły. Biorę jego dłoń delikatnie i ściskam.

-Przepraszam-szepczę.Widzę, że chce coś powiedzieć, ale nie ma siły.Przytykam mu palce do ust, aby nie odzywał się. Jego twarz jest od krwi, która wylewa się z rozciętego czoła.Jego włosy choć całe we krwi są nadal boskie. Co ja mam zrobić? Nie mam nic co mogłoby mu pomóc.

-Odsuń się od niego dokończę sprawę-mówi zdenerwowany Simon wchodząc z nożem do lochu. Próbuję mnie odepchnąć, ale ja tylko odwracam się i patrzę na niego. Zasłaniam Jake'a całym ciałem.

-Tylko go tknij a zabiję cię-mówię.

- Zabił Dawida i powinien.......

- Już nie żyć. Jak wy możecie. Jak ty mogłeś mi nie powiedzieć. I to nie on zabił Dawida tylko ja i nie żałuję.-mówię. Simon patrzy na mnie. Nagle podnosi nóż w górę. Kiedy chcę się nim zamachnąć, coś wyrywa mu broń z ręki. Upada ona kawałek za nim. To Agata swoim biczem. Obok niej jest Dawid, Alex i Zuza. Alex momentalnie podbiega do niego i rzuca go o ścianę. Simon wydaję cichy krzyk a potem mdleję. Nawet nie drgnęłam, kiedy mu to robił. Mam go dość po tym co zrobił!!!

- Chodźmy do Instytutu-mówi Dawid i podchodzi do Jake'a-Musi jak najszybciej tam być- dodaję i bierze Jake'a pod ramię. Alex dochodzi do niego i bierze Jake'a z drugiej strony.

                                    **********************

                -Czemu on nadal śpi?-pytam. Od tygodnia Jake jest nie przytomny. 

-Lekarze twierdzą, że musi nabrać siły.-mówi Agata. Dawid i Alex są u Avie i zdają raport. Wiem, że mnie to także nie o mnie, ale nie śpieszy mi się. Teraz najważniejszy jest Jake.

- Ktoś na ciebie czeka pod drzwiami Instytutu-mówi Zuza wchodząc do sali

-Kto?-pytam. Nie mam pojęcia kto mógłby chcieć mnie widzieć.

- Jakiś brunet twierdzi, że to pilne-mówi dalej Zuza. Brunet? Simon. Czego on chce? 

 Wstaję bez słowa i idę do drzwi.

-Wracam za chwilę-mówię będąc przy drzwiach.

             Tak jak się spodziewałam przed drzwiami stoi Simon.

- Chciałem cię przeprosić.-odzywa się. 

- Okej coś jeszcze nie mam czasu.-mówię.

- Tak co z nami?-pyta zbliżając się do mnie. Łapię mnie za rękę.

- Nie ma żadnych nas i nie będzie-mówię i wyciągam rękę z jego.

-Ale ja cię kocham-mówi zbliżając się. Jest teraz niebezpiecznie blisko.

-Ale cię nie. Pa-mówię i zamykam drzwi. Po co on to mój przecież ja kocham tylko Jake'a. A on wyskakuję mi z "kocham cię". Nie żyjemy w romantycznym filmie, w których jeżeli ktoś powie "kocham cię" to usłyszy to samo. To jest życie. Prawdziwe życie!!!  

                 Wracam do sali.Agata jest sama. Zuza chyba poszła do Avie. 

- Już jesteś?-pyta Aga ze zdziwieniem.

-A co myślałaś?-mówię siadając obok łóżka Jake'a.

-Nie nic takiego. Myślałam, że Simon tak szybko ci nie odpuści-mówi Agata.

-Skąd go znasz?-pytam. Pamiętam, że nie mówiłam nic o nim.

-Mieszkał tu kiedyś-mówi.

 -Avie chce cię widzieć-mówi Alex wchodząc do sali i przerywając moją rozmowę z Agatą.

-Teraz nie mogę-mówię

-Zostanę przy nim. A ty idź Avie nie lubi czekać-mówi. Niechętnie wstaję.Wiem, że nie ma co się kłócić.

                                    ***********************

              Kiedy wchodzę do biblioteki nie zauważam Avie przy biurku. Podchodzę bliżej. Avie stoi przy oknie.

- Nie zamierzam znowu opuścić Instytutu, żeby pani mogła ich okłamać-mówię stając przy oknie.

-Nie zamierzam cię wyrzucać. Przepraszam cię za tamto-mówi i patrzy na mnie. Po raz pierwszy nie widzę w niej spokoju. Jest smutna,zła i chyba nie spała od paru dni.

- To po co pani chciała mnie widzieć ?-pytam

- Co ci powiedział Valentaine?-pyta

-To, że byliście kiedyś parą- mówię.- To prawda, że zerwała pani z nim, bo nie spodobał się pani rodzicom?-pytam. Kiwa głową

- Nic innego na temat wojny czy czegoś w tym stylu nie mówił?-odzywa się po chwili.

-Nie-odpowiadam krótko.- Kochała go pani?-pytam nim zdążę się ugryźć w język.

- To nie twoja sprawa-mówi i  z powrotem patrzy w widok za oknem. Jest początek grudnia i wczoraj spadł pierwszy śnieg. Zawsze cieszyłam się kiedy był śnieg, ale teraz myślę tylko o Jake'u.

-Możesz odejść-mówi i macha ręką. Chcę coś powiedzieć w stylu "Jak go pani kocha to niech pani mu to powie",ale się powstrzymuję. Wychodzę z biblioteki. Zamykam ostrożnie drzwi i idę w stronę sali. Zatrzymuję się przy drzwiach swojego pokoju. Nie zaszkodzi jak się umyję. Wchodzę do pokoju i wyjmuję czyste ciuchy z komody.Biorę czarny top i leginsy i idę do łazienki. Odkręcam wodę i rozbieram się. Wchodzę do kabiny i zaczynam się polewać zimnym strumieniem wody.

     Kiedy wychodzę ubrana w top i leginsy siadam na łóżko. Wyjmuję z kartonika naszyjnik po matce i zapinam go na szyi. Potem wyjmuję bransoletkę i zapinam ją na prawym nadgarstku. Nie miałam jak ich wziąć kiedy opuszczałam Instytut. Od teraz będę je nosić zawsze. Biorę do ręki ramkę ze zdjęciem moim i Jake'a. Tak się boję, że go stracę. Co jak on się nie obudzi? Nie poradzę sobie bez niego. Kiedy czuję, że łzy napływają mi do oczu odkładam zdjęcie i wstaję. 

Wychodząc z pokoju zerkam jeszcze raz na zdjęcie. Idąc korytarzem rozmyślam. Co jak on nie będzie chciał mnie znać??? Co jak mnie znienawidzi??? Co jak będzie mnie winił za to co się stało? To wszystko nie ważne. Niech tylko on wyzdrowieje!!!! Niech się już obudzi!!!

                                  ***************\

 Mam nadzieje,że się podobał. Czekam na komentarze.

             Przepraszam za błędy, ale nie potrafię się skupić. Cały czas chcę mi się płakać. Dzisiaj przejechali mi psa :(  Nie potrafię się skupić, więc przepraszam jeszcze raz :(

                          Rozdział .21.  Spotkanie 

                             Po południu wychodzę na spacer do lasu. Jestem od dwóch tygodni u Valentaine'a. Simon nie narzuca się. Jest teraz moim przyjacielem a kiedy stara się być kimś więcej mówię "Że nie chce mieć teraz chłopaka", ale wiem, że nie mogę tego mówić do końca życia. Tylko,że nadal kocham Jake'a i tęsknię za nim. Chciałabym wiedzieć co z nim .Jak się czuje. Czy już o mnie zapomniał? 

  Chodzę sobie pomiędzy sosnami rozmyślając. Za parę tygodni będą święta a ja nie spędzę ich ani z mamą ani z Jake'iem. Przysiadam na głazie i wpatruję się w dal. Las już stracił większość liści. Trawa zaczęła żółknąć. Nagle widzę, że ktoś wychodzi za drzewa i patrzy na mnie tak jakby zobaczył ducha. Zresztą ja także. Nie wieżę, że to Alex. Momentalnie staje na nogi i idę w przeciwną stronę do niego.

- Weronika czekaj-krzyczy. Nie zwracam uwagi tylko przyśpieszam. Wiem, że jak mnie do goni to zacznie pytać a ja nie wiem co mówić. Nie chcę mu mówić czemu "odeszłam". Avie miała im powiedzieć prawdę, więc czemu mnie woła?

-Weronika- słyszę bliżej mnie.

- Poczekaj chcę porozmawiać-mówi próbując mnie zatrzymać, ale jestem szybsza.- Tęsknimy-dodaje.

- Nie mamy o czym. Avie wam miała powiedzieć- mówię i biegnę. Alex stoi jak wryty. Nie obracam się tylko biegnę dalej. Wbiegam do zamku i biegnę do swojego pokoju. Zamykam drzwi i rzucam się na  łóżko. Czemu on musiał to powiedzieć? Czemu powiedział, że tęsknią? Ja też tęsknie, ale nie mogę wrócić. Nie mogę. Chciałabym wiedzieć co u nich? Co z Agą i Dawidem? Co u  Alex'a i Zuzy? Co u Jake'a??? Ale  nie mogę. Tylko w sumie to czemu? Dawid już nam nie będzie groził. Tylko czy Avie pozwoliłaby mi zostać? Wątpię dla niej jestem niebezpieczna. Łzy same zaczynają mi cieknąć po policzkach. Nie potrafię ich pohamować. Czy on musiał powiedzieć to cholerne "tęsknimy". Gdyby tego nie powiedział było by mi łatwiej. Po co ja poszłam do tego lasu!!!!

                                              ********************

              - Jake muszę ci coś powiedzieć-mówi zdyszany Alex na schodach Instytutu.

- Nie teraz idę  szukać demonów- odpowiada Jake i rusza obok przyjaciela.

- To ważne-mówi łapiąc go za ramię.

- Streszczaj się-mówi. Wyjmuje nóż i kręci nim w palcach.

-Chodzi o Weronikę- mówi Alex.-Widziałem ją- Nóż Jake'a upada na ziemie i odbija się o schody.

- Gdzie?-pyta Jake łapiąc przyjaciela za ramiona.

- W lesie,ale ona nie chciała rozmawiać. Była jakaś skryta- mówi Alex. Jake puszcza go- Jeszcze jedno miała na buzie znak Valentaine'a.- dodaje Alex kiedy Jake rusza do bramy.

- Dzięki-mówi Jake i znika za bramą.

    Biegnie przez las tak szybko jak żaden inny mroczny, Bardzo szybko dostaję się do zamku. Wchodzi przez okno do gabinetu Valentaine'a. Ten siedzi w swoim fotelu i coś pisze. Jake podchodzi do niego i przykłada mu nóż do gardła.

- Gdzie ona jest?-pyta ostrożnie wstając z Valentaine'em.

- O kim mówisz?-odpowiada spokojnie Valentaine

- Wiesz dobrze. Co jej zrobiłeś?-mówi Jake

- Jest cała i zdrowa. Zaopiekowałem się nią po tym jak Avie ją wyrzuciła-mówi Valentaine tak spokojnie jakby rozmawiał przy kawie z przyjacielem.- Co nie wiedziałeś, że Avie ją wyrzuciła? To cała ona. Pewnie powiedziała, że ona odeszła sama. To w jej stylu- kontynuuje Valentaine.

- Nie wierzę ci-mówi Jake

-Nie musisz- mówi Valentaine szczerząc się.

 Nagle Jake upada na ziemię. Jacyś dwaj mężczyźni oderwali go i rzucili na ziemię.

- Niech cię szczeniaku. Będę miał bliznę-mówi Valentaine dotykając szyi która krwawi. Pokazuje coś ręką a wtedy dwóch mężczyzn rzuca się na Jake'a. Ten broni się i rani jednego z nich w udo.

-Ty szczeniaku zapłacisz za to-mówi ten z krwawiącym udem.

-Dosyć. Zabierzcie go do lochów. Nie chcę aby paskudził mi podłogę-mówi Valentaine. Mężczyźni ciągną Jake'a po ziemi. Jest cały od krwi i ledwo przytomny.

Kiedy tylko oni wychodzą wchodzi Dawid.

-Co się stało?-pyta.

-Szczeniak przyszedł po Weronikę. Ktoś jest z nią ?-pyta Valentaine.

-Siedzi w pokoju.Przy drzwiach jest Boggs. Co z nim?-mówi Dawid-nieźle oberwał-dodaję pokazując na plamę krwi tam gdzie został brutalnie pobity Jake.

-Tak. Nie martw się ty zajmiesz się tym aby pożałował-mówi Valentaine opadając na łóżko.

-Dziękuję ojcze-mówi Dawid i kłania się w pas.

-Odejdź synu-mówi machając ręką. Dawid posłusznie opuszcza pokój.

                                          *********************

                Budzę się po południu. Dziwne nikt mnie nie budził na śniadanie czy trening. Idę do łazienki i biorę prysznic. Kiedy wychodzę, że gdzieś gra telefon. Idę do szafki od biurka i wyjmuję telefon Simona. Dał mi go abym miała jakiś. Widzę, że dzwoni jakiś nie zapisany numer. Odrzucam połączenie i chowam telefon do kieszeni. 

     Kiedy idę do stołówki telefon znowu dzwoni.

-Czego?-mówię odbierając połączenie.

-Weronika?-pyta głos w słuchawce/

-Agata?-mówię nie wieżę. Skąd ona ma mój numer.

- Nie rozłączaj się-mówi. Nie wiem skąd wiedziała, że mam zamiar się rozłączyć.- Jake poszedł cię szukać dwa dni temu i nie wrócił. Alex powiedział mu gdzie jesteś-mówi Aga

-Jak to przyszedł do zamku???-pytam z przerażeniem w głosie. Co jeżeli coś mu się stało? Valentaine powiedziałby mi gdyby on przybył tutaj.

- Nie wraca ani nie odbiera. Boje się, że coś się mu stało-mówi.

-Postaram się czegoś dowiedzieć i zadzwonię-mówię siląc się na spokojny ton.

- Dobrze ja też-mówi Agata i rozłącza się. Co ja mam zrobić.Nagle słyszę jakąś rozmowę.

-Jeszcze dyszy?-pyta Simon wysokiego chłopaka.

-Tak. Nie wiem jak powinien już być martwy ten blondas- Czy oni mówią o Jake'u?

-Dzisiaj Dawid go dobije w lochach-mówi Simon. Nie pozwolę !!! Nie wierzę, że Simon wiedział i mi nie powiedział. Ruszam biegiem do lochów. Po drodze dzwonie do Agi i mówię aby przysłała posiłki. Biegnę tak szybko jak potrafię. Nie mogę się spóźnić!!! Muszę zdążyć! MUSZĘ!!!! Kiedy jestem już w lochach przyspieszam. Słyszę krzyki w ostatnim lochu. Poznaję ten krzyk. To Jake. Robi mi się gorąco. Musze zdążyć!!! MUSZĘ!!! Dobiegam do miejsca skąd słychać krzyki. Nagle one ucichają. Wyjmuję nóż i wchodzę do lochu. Serce mi staje........................................

                            ********************

 Mam nadzieję, że się spodobał. 

                                     Mam ważne ogłoszenie!!!!!
  Rozdziały mogą nie pojawiać się codziennie. Po prostu mam inne zajęcia. Obiecuję, że postaram się dawać je codziennie, ale nieraz mogę nie mieć czasu. 

           Czekam na opinie"D

                     Rozdział .20. Nowy znajomy

                 Budzę się na zimnym piasku. Czyli to nie był sen. Naprawdę mnie wyrzuciła.

Powoli wstaję i idę na most. Ściągam na nim ubrania i zostaję w bieliźnie. Mam ochotę popływać. Mama by mnie za to zabiła, bo jest już połowa listopada, ale skoro jej nie ma to co mi szkodzi. Prześlizguję się pod barierką i wskakuję do wody. Jest zimna, ale to listopad. Po za tym pływałam w zimniejszej. Po chwili zapominam o zimnie. Nurkuję do samego dna i pływam przy nim. Zawsze kiedy miałam problem szłam pływać albo zamykałam się w łazience i brałam długi prysznic. Teraz także mnie to uspokaja. Może dobrze by było tu zostać? Tylko co jak spadnie śnieg? Co wtedy? Nie mam zbytnio dokąd iść, więc co mi szkodzi tutaj zostać.

- Mogę się dołączyć?-pyta głos za moich pleców. Odwracam się i widzę wysokiego bruneta. Nie chcący wydaję krótki krzyk- Przepraszam nie przedstawiłem się. Jestem Simon-mówi stojąc przy barierce.

- Weronika-odpowiadam.

-Co tutaj robisz?-pyta. Co ja mam powiedzieć? W sumie to po co kłamać- myślałam, że mroczne siedzą teraz w Instytucie-dodaje.

-Skąd wiesz że...- 

-Że jesteś mroczną, bo sam nim jestem- przerywa mi.

- Nie widziałam cię w Instytucie-mówię zbliżając się do mostu. Czuję się krępująco. Chociaż latem biegam w kostiumie po plaży przy obcych ludziach to teraz jest mi dziwnie.

- Nie mieszkam w Instytucie tylko w "zamku" Valentaine'a.-mówi.- Może wolisz wyjść i porozmawiać na górze?-zwraca się do mnie z uśmiechem. Jest miły, ale czy mogę mu ufać? Wspinam się i wychodzę na pomost. Podaję mi ręcznik niby nie patrząc.

- Jakim zamku?-pytam zapinając ostatni guzik bluzki.

- To zamek Valentaine'a. Mieszkają tam mroczni-mówi

- Przecież w Instytucie także są mroczni-mówię i siadam na pomost.

- Tutaj są mroczni bardziej, że tak powiem interesujący-mówi- Mogłabyś do nas dołączyć. Dla pięknych dziewczyn zawsze jest miejsce- dodaję. Na twarz wylewa mi się rumieniec.

- Naprawdę mogłabym?-pytam. Nie wierzę. Myślałam, że będę musiała się włóczyć a tu dostaję okazję aby zamieszkać w "zamku" i to z mrocznymi.

- Tak. Chodźmy od razu, bo robi się zimniej-mówi i wstaję. Podaję mi rękę, ale ignoruję ją i wstaję sama. Nie lubię jak ktoś chce mi za bardzo pomóc. Biorę swoją torbę i ruszam za Simon'em. 

- To dlaczego nie jesteś w Instytucie?-pyta kiedy idziemy przez las.

- Wyrzucono mnie, bo sprawiam zagrożenie.-odpowiadam szczerze. Nie ma sensu kłamać.

- Ty i zagrożenie. Niewierze-mówi z rozbawieniem.

- No,ale tak powiedziała Avie

- A ty się podałaś? Nie próbowałaś jej przekonać?-dziwi się Simon.

- Nie. Nie miałam dobrych argumentów.-odpowiadam.

Często spotykasz dziewczyny kąpiące się o tej porze roku?-pytam od nie chcenia.

- Nieraz się zdarzy.-odpowiada z uśmiechem. Przypomina mi Alex'a. Nie myśl o nim. Nie możesz się dręczyć.

- A ty często pływasz o tej porze?-pyta wychodzimy z lasu. Moim oczom ukazuję się duży budynek zupełnie jak średniowieczne zamki.

-Chodź to tutaj-mówi Simon i łapię mnie za rękę. Czuję się dziwnie, ale nie zabieram ręki. 

                                                            *********************

- Witaj jestem Valentaine-mówi wysoki mężczyzna. Ma włosy czarne jak węgiel i takie same oczy co wydaję się przerażające.

- Miło mi jestem Weronika-odpowiadam.

-Miałeś rację Simonie. A teraz zostaw nas samych-zwraca się Valentaine do Simona. Ten z niechęcią opuszcza pokój. Valentaine wydaję się tak spokojny jak Avie a jednak jest w nim coś mrocznego. Oczywiście oprócz mrocznych ciuchów.

-Jesteś z Instytutu Avie, prawda?-odzywa sie siadając na fotelu. Siadam na kanapie obok fotela.

-Tak-odpowiadam.

- Niech zgadnę wyrzuciła cię-mówi

-Skąd pan wiedział?-pytam

-Mieszkałem w Instytucie kiedy jeszcze jej rodzice się nim opiekowali. Chodziłem a Avie, ale kiedy oświadczyłem się jej powiedziała "nie", bo jej rodzice uważali, że jestem..... nieodpowiedni-mówi

-Przykro mi. Nie mówiła nic- odzywam się.

- Nic dziwnego-mówi Valentaine znurzonym głosem.

- Twój pokój jest pod numerem 124. Simon cię zaprowadzi. Domyślam się, że cię bardzo polubił-mówi i wstaję. Wychodzi bez słowa a za nim wchodzi Simon.

-Chodź zaprowadzę cię do reszty mojej rodziny-mówi. To dziwne przecież ja z nim nie chodzę. Wystarczy mi, że Valentaine twierdzi,że on mnie"bardzo lubi".

- Rodziny?-pytam.

-Mam siostrę Isabelle i brata Dawida-mówi. Znowu to imię !!!!!

                                                    *****************

      Wchodzimy do "salonu". Przy oknie stoi jakaś dziewczyna o płomiennych włosach. Pewnie to Isabelle. Jest piękna. Odwraca się i widzę jej twarz. Nie myliłam się jest piękna. Chłopak siedzi do mnie plecami. Nie wiem czemu, ale wydaję się znajomy.

- Jestem Isabelle-przedstawia się dziewczyna.

-Weronika- mówię. Wtedy chłopak wstaję i odwraca się. Czuję, że moje serce wali 1000 razy na minutę. No niemożliwe, że to ten sam Dawid. A jednak to on.

- Tu dupku co tu robisz pijawko- krzyczę, ale nadal stoję nieruchomo.

-Mieszkam- odpowiada szczerząc się do mnie. Mam ochotę podciąć mu gardło.

- Przecież jesteś pijawką-mówię i cofam się kiedy ten przybliża się. Staję przed komodą. Biorę świecznik, który na nim stoi. Kiedy Dawid znowu się szczerzy nie wytrzymuję. Rzucam się na niego i leje świecznikiem. Przez dłuższą chwilę go biję a potem Simon odciąga mnie

- Wyjdźcie oboje-mówi do nich. Isabelle podnosi brata i ciągnie go aby wyszedł. Dawid szczerzy się nadal wycierając krew z twarzy Jeszcze chwila abym go zabiła.

- Co ty robisz?-pyta Simon patrząc na mnie

-On zabił moją przyjaciółkę. Prawie zabił mnie i Jake'a-odpowiadam usiłując się uspokoić.

-Wiem. Musiał to zrobić ona złamała nasze prawo-mówi.

- A co ze mną i Jake'iem-mówię. Nie wierzę,że on wiedział i tak po prostu mnie tu przyprowadził. Co on myślał, że będę mu wdzięczna?

- To jego wygłupy-odpowiada. 

-Jakie wygłupy omal nie zginęliśmy- mówię. Mam ochotę wybiec i nie wracać albo złapać Dawida i zabić go. 

-Przepraszam za niego, ale naprawdę on musiał zabić tą dziewczynę.-odpowiada Simon.

-Dlaczego?-pytam. Uspokajam się trochę. Wiem co by mi pomogło. Gdybym mogła go zabić albo wrócić do Instytutu, ale przynajmniej ta druga rzecz jest nierealna.

- Zamieniła go w wampira a on jest mrocznym-mówi. Pamiętam jak Jake mi opowiadał, że jeżeli przemieni się mrocznego w wampira czy wilkołaka to sprawca musi zginąć, ale nie wierzę, że Ola zrobiłaby coś takiego.

-Przepraszam nie miałam pojęcia- wykrztuszam.Simon uśmiecha się. Podchodzi bliżej. Czuję jesgo wargi na swoich. Nie odpycham go. Jake pewnie zapomniał o mnie. Nie chcę jednak znowu go ranić, a pozatym nie kocham Simona. Opycham go od siebie.

-Przepraszam-mówi.

-Nic się nie stało. Tylko, że ja nie chcę mieć teraz chłopaka-mówię i silę się na uśmiech. Zapomnę o tym i będę z nim rozmawiać tak jakby nic się nie stało!!! Nie chcę aby było po między nami dziwnie, bo go lubię, ale tylko lubię!

                               *******************

    Mam nadzieję, że się podobał. Był trochę spokojniejszy. Jutro będzie trochę więcej wydarzeń. Liczę, że się podobał. Czekam na wasze szczere opinie :D

              Rozdział .19. Niebo a Ziemia

                      Widzę tylko olśniewający blask. Nie czuję już bólu,ale też nie czuję Jake'a obok siebie. Nagle zauważam rodziców. Są cali na biało. Wyglądają pięknie. Tata nic się nie zmienił. Podchodzę bliżej i przytulam ich obu. 

- Tak tęskniłam- mówię i zaczynam płakać. Ale to są łzy szczęścia.

-Córeczko.....-mówi tata spokojnym tonem. Przestaję ich tulić i staję przed nimi. Mama nic się nie zmieniła tak jak tata tylko ona ma rozpuszczone włosy. Są piękne, ona jest piękna jak zawsze. Tata wygląda tak jak go zapamiętałam. Czarne włosy, krótkie i jego uśmiech na twarzy. Nagle oni zaczynają blaknąć.

- Musisz wracać na ziemię- mówi tata

-Nie ja chcę być z wami-mówi i przytulam ich znowu. Ale obaj odciągają mnie.

- Jeszcze nie nadszedł czas. Kiedyś się zobaczymy córeczko.-mówi mama i uśmiecha się.

- Ja chcę z wami być . Tak za wami tęskniłam nie chcę wracać-mówi i zaczynam mocniej płakać.

- Kochamy cię.Pamiętaj-mówi tata. Zaczynają blaknąć mocniej. Tak, że ledwo ich widzę. Próbuje ich objąć, ale nie udaję mi się. Upadam. Znikają na dobre tak jak cały ten blask. Znowu rozlega się ciemność. Jestem w niej tylko ja.

- Wracaj. Proszę- mówi ktoś z oddali błagalnym tonem.

Nagle ciemność ustaję i widzę rozmazany obraz. Leżę na trawie a nade mną ktoś klęczy i patrzy ze łzami w oczach. Po chwili ostrość wraca. Nie leżę już w jaskini tylko na polanie.A osoba która nade mną klęczy to Jake.

- Jake...-mówię chrypliwym głosem. Gardło mnie pali. Powrócił też ból w kostce.

- Boże myślałem, że nie wrócisz-mówi ze łzami w oczach. Podnoszę się do pozycji siedzącej. Widzę teraz wszystko. Przede mną jest las. Obok Jake'a stoi Dawid i Alex. Widzę na ich twarzach ulgę. Bez zastanowienia wyciągam ręce do Jake'a. Od razu łapię o co mi chodzi. Obejmuję mnie. Czuję jego bicie serca, które jest przyspieszone. Po chwili odsuwa się delikatnie ode mnie i podnosi mnie. Zaczyna mi się kręcić w głowie. Przykładam głowę do piersi Jake'a. Łzy zaczynają mi lecieć po policzkach, ale sama nie wiem dlaczego.

- Jake pomoc już idzie-odzywa się Alex

-Dam radę-mówi i rusza ze mną na rękach. Czuje się jakbym była bez kości. Boli mnie coś w klatce piersiowej i kostka.

                                         *******************

         Budzę się w pokoju Jake'a. Nie boli mnie już kostka, ale za to serce tak. Już prawie byłam z rodzicami. Tylko, że nie pomyślałam co bym straciła! Mojego Jake'a a bez niego nie cieszyłabym się. Mam tylko szczerą nadzieję, że to on mi robił usta usta. Kiedy byłam tam nie pomyślałam nawet o Jake'u. Czy on  widział swoich rodziców? Czy może chłopaki go uratowali jeszcze przed tym.  Nie mogłabym zostać w niebie z rodzicami.  Nie bez Jake'a. Kocham ich, ale Jake'a także. 

-Jak się czujesz?-pyta Jake siadają obok mnie na łóżku. Jest uśmiechnięty, ale widzę,że zmęczony.

-Dobrze. Spałeś choć trochę?-pytam. Uśmiecha się jeszcze bardziej co oznacza "nie".- Odpocznij-mówię. Jake kładzie się obok mnie.

- A ty?-pyta

-Pójdę się umyć.-mówię i wstaję.- Słuchaj kto mnie ratował?-pytam, bo nie daje mi to spokoju.

-Ja nikt inny nie mógłby dotykać twoich ust-mówi i kładzie się wygodnie na łóżku. Wchodzę do łazienki posyłając mu buziaka.

             Kiedy wychodzę ubrana w czyste ciuchy, które on przyniósł z mojego pokoju Jake już śpi na dobre. Całuję go w czoło i kładę obok niego. Widzę, że jest zmęczony. Ma wory pod oczami i jest bladszy, ale jego blond włosy są jak zawsze boskie. Nie wiem co bym zrobiła gdybym się obudziła a on by nie żył. Zabiłabym się!!!!!! Na stoliku stoi taca z kanapkami i czymś do picia. Biorę szklankę z pomarańczowym sokiem i dwie kanapki. Kiedy kończę jeść. Szukam telefonu aby sprawdzić która godzina, ale przypominam sobie, że rozwaliłam go w drobny mak. Biorę , więc telefon Jake'a. Jest sobota 13.40, 25 listopada. Czyli za miesiąc będą święta. Ciekawe jak to będzie? Moje pierwsze święta w Instytucie i z Jake'iem.  Na tapecie jestem ja. Ciekawe skąd ma moje zdjęcia. Odkładam telefon i wstaję z łóżka, bo słyszę pukanie.

-Hej-mówię widząc Agę.

-Hej. Avie chcę cię widzieć-mówi.

-Okej już idę-mówię. Zamykam za sobą drzwi i idę korytarzami.

                                               *******************

                W bibliotece jest tylko Avie. Siedzi za biurkiem i coś notuję.

- Usiądź chcę z tobą porozmawiać- mówi.

-Dziękuje postoję. O czym pani chciała porozmawiać?-mówię zbliżając się do biurka.

- Musisz opuścić Instytut-mówi prosto z mostu.

- Dlaczego?-pytam, bo nie wiem co zrobiłam. Ta akcja z jaskinią to nie mój pomysł.

- Stwarzasz zagrożenie dla mrocznych- mówi.- Jesteś już spakowana-mówi i podaję mi torbę

- Skoro pani tak twierdzi a mogę się pożegnać-mówię. Staram się być spokojna, ale jest mi po prostu smutno.

-Nie to wykluczone. Wyprowadzę cie innym wyjściem- mówi i wstaję od biurka. Ruszam za nią powstrzymując łzy.

-Może im panie przekazać, że ich kocham i, że nie zapomnę o nich- mówię stając przed Instytutem. Jesteśmy po drugiej strony. Jest tu ogród.

- Dobrze a teraz już idź-mówi i popycha mnie.     

                                  ***********************

          -Gdzie Weronika?-pyta Jake wchodząc do biblioteki.

-Odeszła-mówi sokojnie Avie

- Nie wieże cie- mówi Jake i podchodzi do biurka

- Powiedziała, że nic ani nikt jej tu nie trzyma. Że nie ma dla kogo tu być- kłamie Avie

-Kłamiesz-krzyczy Jake

- Nie. Mówię prawdę. Przykro mi Jake.-mówi z udawanym żalem Avie. Jake nie odpowiada. Odrzuca krzesło z drogi i wybiega z biblioteki.

- Co się stało?-pyta Agata kiedy on na nią wpada

- Weronika odeszła, bo nic jej tu nie trzyma- mówi Jake i biegnie dalej do swojego pokoju.

                                                                *******************

Ruszam do przodu nie oglądając się za siebie. Co ja zrobię? Dokąd pójdę? Będę za nimi tęsknić, ale Avie ma rację. Sprawiam zagrożenie. Alex omal nie umarł. Agata także nie miała miłych wydarzeń. No i Jake, który mnie ratował a potem omal nie umarł w jaskini razem ze mną. Ola która zginęła prze zemnie. Mama, która oddała życie by mnie chronić. Ci wszyscy zginęli lub prawie zginęli prze zemnie!!! Muszę odejść wtedy będą bezpieczni. Avie powie im, że wyrzuciła mnie dla ich dobra. Ciekawe czy będą źli, albo czy smutni???

Nie wiem jak, ale zawędrowałam nad jezioro. Siadam na piasku i rzucam torbę obok. Wpatruję się w wodę. Jest tu piękny most, który przechodzi przez jezioro. Patrze na spokojną wodę, a potem kładę się na piasek. Nie ma sensu iść dalej. Zamykam oczy i widzę uśmiechniętą Agę i Dawida. Potem Alexa i Zuzę a na sam koniec Jake'a. Otwieram oczy. Zaczynają mnie piec. Daję ujście łzom. Tęsknie za nimi za Jake'iem. Co ja zrobię bez niego??? Mam nadzieję, że będą szczęśliwsi. Znów zamykam oczy i staram się nie myśleć o nich. O Adze, Dawidzie, Alex'ie, Zuzie i Jake'u, ale cały czas wracam do nich myślami. Zapomnij o nich będzie lepiej jak zostaniesz tu niż jak wrócisz by ich narażać. Najgorsze jest to, że kocham ich. Otwieram torbę i szukam bransoletki od Jake'a oraz naszyjniku od mamy, ale nie znajduję ich. Nie ma tam ich ani żadnych zdjęć. Wszystko zostało w Instytucie. No cóż trzeba sobie radzić. Zamykam znów oczy. Nie myślę już o nich. Momentalnie zasypiam.  

                                                   ****************

  No cóż taki dramacik. Jutro się dowiecie co dalej z Weroniką. 

Mam nadzieję, że sie podobało.

 Czekam na wasze opinie.:D

                                               

                      Rozdział .18. Pułapka

                     Jake nie odpowiada tylko patrzy w jakąś stertę kamieni. Dopiero teraz do mnie dociera, że ta sterta kamieni zasypała nasze jedyne wyjście.

-Ktoś się czaił w lesie. Kiedy uciekaliśmy rzucił ładunkiem wybuchowym i tak tu wpadliśmy- odzywa się wreszcie Jake , ale nadal patrzy na stertę kamieni.- Jesteśmy w pułapce- dodaję.Próbuje odrzucać kamienie, ale są zbyt blisko siebie to się nie uda. Utknęliśmy tu. Z filmów wiem, że może wytrzymamy do jutra do popołudnia. Nie wiem co mam powiedzieć. Jestem przerażona! Niestety, ale wiem kto był sprawcą. To Dawid na 100%!!! Czy on aż tak mnie nienawidzi?Czemu nie może się na mnie mścić tylko na wszyskich na których mi zależy? 

 Wszyscy myślą,że jesteśmy na spacerze więc zaczną nas szukać dopiero jutro ,a nim nas znajdą będzie  za późno. Dopiero teraz dociera do mojej głowy ból w prawej kostce. Powoli dotykam jej i z sykiem wciągam powietrze.Nie mogę krzyczeć, ale to strasznie boli. Jake odwraca się do mnie i przysuwa do mojej kostki. Delikatnie ją unosi i kładzie na swoich kolanach. Mam ochotę krzyczeć, ale wiem,że tylko bym go dobiła.Wiem, że i tak się wini za tą sytuację choć to nie jego wina, Siedzę, więc cicho i patrze jak ogląda moją kostkę.

-Skręcona-mówi. Ściąga swoją kurtkę i kładzie ją na ziemie. Ściąga też koszulę. Co on striptiz będzie mi tu odstawiał??? W innych okolicznościach bardzo chętnie.Ale teraz nie mogę się z tego cieszyć.  Rozdziera swoją bluzkę.Widzę jego umięśnioną klatę. Ma nie wielkie ledwo widoczne blizny pewnie po walkach. Łapię moją nogę i nastawia.Wtedy nie wytrzymuję i wydaję cichy jęk.

- Boli?-pyta zwijając moją kostkę w jego koszulę.

-Trochę. Bywało gorzej-mówię choć wiem, że to kłamstwo nie byliśmy w gorszej sytuacji.

-Przepraszam-mówi i odkłada moją kostkę delikatnie na ziemię. 

-Nie przepraszaj to nie twoja wina-mówię. Jake siada obok mnie. Nie wiem czemu, ale nie założył swojej kurtki. Wiem,że pożyjemy  co najwyżej do jutra a potem skończy się tlen i wiadomo co będzie. Wtulam się w ciało Jake'a chcąc ukryć przerażenie.

-Możesz mi powiedzieć co się stało z twoimi rodzicami?-pytam. Nie wiem czemu to mówię.Chyba nie chcę siedzieć w ciszy. Jake milczy, więc chcę powiedzieć, że nie musi, ale on już się odzywa:

-kiedy miałem 10 lat poszliśmy z rodzicami na spacer. Tata jak zwykle tłumaczył mi jak zabijać demony, Miałem wtedy 10 lat i nie umiałem walczyć, ale uważnie słuchałem ojca. Spacerowaliśmy gdy nagle...- bierze głęboki wdech, Wiem, że sprawia mu to ból. Chcę powiedzieć, że nie musi mi opowiadać, ale on już otwiera usta-wyskoczyły demony. Mama i tata bronili mnie własnymi ciałami. Mama zginęła pierwsza. Tata zabił resztę, ale sam umarł.-mówi i milknie na chwile. Przytulam się mocniej do niego.- Pamiętam jego ostatnie słowa: "Synu będziesz najlepszym mrocznym, ale pamiętaj o innych i o swoim sercu. Kochamy cię" gdy to powiedział umarł. Płakałem przy ich ciałach przez parę dni a potem znalazła mnie Avie i zabrała do Instytutu. Wtedy płakałem po raz ostatni- Jake obejmuję mnie a ja staram się przylgnąć do niego jeszcze bliżej choć wiem,że to  nie możliwe.

-Przepraszam-wyszeptuję,

-Nie masz za co. Minęło 7 lat pogodziłem się.-mówi. Pewnie bardzo cierpiał. Zginęli na jego oczach a on miał tylko 10 lat. Pytanie jest co my teraz zrobimy? Splatam jego palce z moimi i zamykam oczy. przynajmniej odejdę w objęciach ukochanego.

                                                    ************************

                     - Co ich tak długo nie ma?-odzywa się Aga stojąc pod oknem i wpatrując się w widoki.

- Powinni już to być za parę minut zamkną bramę- odzywa się Alex siedzący na kanapie obok Zuzy.

- Pewnie się "bawią"- odzywa się Dawid.

-Idę z tobą-zabiera głos Agata.

- Nie Jake wie do kiedy możemy być na zewnątrz.-odzywa się Zuza

- Coś się stało. Ja to wiem-odzywa się Agata.

- Pójdę i poszukać, ale mówię, że są cali i zdrowi- mówi Alex

-Idę z tobą-odzywa się Zuza

-Nie wy zostaniecie ja pójdę z Alex'em-odzywa się Dawid i wstaję z fotela. Agata siada obok Zuzy

-Zostań ze mną Zuza pogadamy sobie- mówi. Zuza uśmiecha się, bo wie o czym będą gadać. O bobasie.

Chłopaki idą po broń a potem wychodzą z Instytytutu.

                                                 *********************

          Nie wiem ile czasu już siedzimy w jaskini, ale zaczynam kaszleć. Jake także. Zaczynam czuć pieczenie w płucach czyli zbliża się koniec. Wiem, że za parę minut umrzemy. Cóż przynajmniej spotkam rodziców i Olę a Jake będzie razem ze mną. Więc to nie tragedia, nie do końca. Jake przytula mnie mocniej.  

- Kocham cię-szepcze mi do ucha.

-Kocham cię-odpowiadam.

Czuję jego serce, które powoli zwalnia tak jak moje.Ciekawe jak wygląda niebo??? Patrzę na jaskinię.Cóż dowiem się za parę sekund. Ciekawe za ile znajdą nasze ciała? Jego serce już ledwo bije.  Moje także.Łzy same ciekną po policzkach. Nie chcę aby on za dużo cierpiał. Mam ochotę krzyczeć, ale wiem, że to bez sensu. Patrzę tylko na jaskinie i wtulam się w Jake'a. Ciekawe czy rodzice będą źli? Ciekawe czy tata się zmienił? Ciekawe jak wyglądają jego rodzice???Cóż za parę sekund otrzymam odpowiedzi. Zaczyna mi się kręcić w głowię a potem widzę tylko ciemność.

                                              ***********************

Wiem wiem, że dramatyczny ,ale jutro będzie następny. Czekam na komentarze. Jutro się dowiecie czy poszli do nieba czy też nie!!! Mam nadzieję,że fajnie się czytało.

                            Rozdział .17. Krzyk

          Leżę na łóżku a obok mnie Jake. Czuję bicie jego serca. Tak za tym tęskniłam.

-Kocham cie-szepcze mi do ucha. Podnoszę delikatnie głowę i mówię:

- Ja też cię kocham.

Leżę na jego piersi. Przejeżdżam palcem po jego znakach i bliznach. Niektóre są delikatnie wypukłe a nie które nie. Czuję,że mnie obserwuję. Nagle słyszymy jakiś krzyk. Jest bardzo głośny i przerażający.

- Co to było?-pytam

-Nie wiem sprawdzę-wstaję i ubiera pośpiesznie spodnie. Nie pozwolę mu iść samemu. Szybko wstaję i ubieram jakąś koszulę. Jake patrzy na mnie i chcę coś powiedzieć, ale jestem szybsza:

-Idę z tobą.

Uśmiecha się do mnie. Wychodzimy pośpiesznie z pokoju.  Na korytarzu rozlega się znowu krzyk. Tym razem wiem skąd dochodzi. Z pokoju Zuzy. Jake chyba także się domyśla, bo zaczyna biec. Ruszam za nim, ale ciężko mi go dogonić. Boję się, że to Dawid jakoś wszedł do Instytutu i teraz krzywdzi Zuzę. Nie nie nie napewno nie. Przy drzwiach krzyk znowu się rozlega, ale słabszy. Jake otwiera je kopniakiem i wchodzi do pokoju. Zaczyna się śmiać. Widzę Zuzę na krześle, która ogania się rękami. Na podłodze biega mała słodka myszka. Jake nadal się śmiejąc bierze myszkę na ręce. Zuza susem zeskakuję z krzesła i chowa się za mnie. Stoję kawałek od Jake'a a gdy chcę się ruszyć Zuza zatrzymuję mnie łapiąc za koszulę.

-Tyle krzyku o małą myszką- mówi z śmiechem Jake. Przybliża się do mnie i pokazuję mi słodkie białe stworzenie.

-Weź się jej pozbądź- mówi za mnie Zuza.

-UUUUU boisz się myszki-mówi i macha myszką przed moją twarzą. Zaczyna piszczeć. Biorę myszkę na ręce i głaskam. Zuza odsuwa się od mnie i wskakuję na łóżko.

- Wyrzuć ją- mówi piskliwym głosem. Jake się śmieję a ja oddaję mu myszkę. Otwiera okna i wypuszcza ją przez okno. Już czuję ulgę. Bałam się, że to Dawid a to mała myszka.

- I po kłopocie- mówi i odwraca się od mnie. 

- Chyba w czymś przeszkodziłam-mówi i patrzy na nas od góry na dół. Faktycznie nie wyglądamy za porządnie. Ja mam wymiętą koszulę a Jake same spodnie. Wychodzimy z jej pokoju i idziemy korytarzem. Zatrzymujemy się przy drzwiach pokoju Jake'a.

- Wejdę tylko po ciuchy-mówi i otwiera drzwi. 

  Po chwili Jake wychodzi. Jest ubrany w świeżą koszulę i nowe czarne spodnie. Kiedy staję przedemną ktoś znowu krzyczy. Ale to nie Zuza tylko Aga.  Agata która nie boi się niczego. Co ją tak wystraszyło?Jake rusza biegiem a ja za nią. W drzwiach swojego pokoju stoi przerażona Aga. Jake przechodzi obok niej ja staję w drzwiach. Jestem tak zaskoczona. Na łóżku Agi leży lalka niemowlaka. Jest cała w czymś co wygląda na krew. Jesto także na podłodze. Jake sprawdza co to jest. Przytulam Age do siebie.

- Wszystko w porządku. To tylko lalka-mówię cicho tak żeby tylko ona mnie słyszała. Po paru minutach  Aga uspokaja się.

-Wiesz o co może chodzić?-pyta Jake. Aga odchyla głowę i mówi:

-Nie nie mam pojęcia.

 Aga staję prosto a potem zaczyna się kołysać. Nagle zamyka oczy i pada na ziemię. W ostatniej chwili Jake ją łapie. Powinnam powiedzieć, że jest w ciąży,ale obiecałam, że nie powiem.

-Wiesz co z  nią może być?- pyta biorąc ją na ręce.

- Nie, nie wiem. Powinien ją zobaczyć g... lekarz- uff blisko było.

                                       ********************

          Po około godzinie Aga budzi się.

-Co się stało?-pyta siadając powoli na łóżku.

- Zemdlałaś-odpowiada Jake. Obok jej łóżka po jednej stronie siedzi Dawid a po drugiej Alex.

-Powiedziałaś?-zwraca się do mnie.

-nie ,ale ty powinnaś-odpowiadam.

-Chwila czy my o czymś nie wiemy?- odzywa się Alex. Patrzę chwilę na Agę a potem na Jake'a.

- No bo ja..........- zaczyna- ja jestem.......- patrzy na mnie błagalnym tonem, ale ja nie zwracam uwagi.To ona musi to powiedzieć- Ja jestem w ciąży- mówi wreszcie. Widzę, że wszyscy są zaskoczeni. Tylko Jake uśmiecha się od ucha do ucha.

- Gratulacje.Będę wujkiem- odzywa się. Nagle i Alex odzyskuję głos. Uśmiecha się.

-Chyba raczej ja- mówi i patrzy na Jake'a. Ten robi obrażoną minę. Alex dodaję po chwili:

-Dobra obaj będziemy. 

Uśmiechają się od ucha do ucha. Teraz i Zuza się uśmiecha.

- A my ciociami-zwracam się do Zuzy. Śmieje  się i kiwa głową.Tylko Dawid siedzi i widzę, że jest w szoku. 

- Pomożemy ci. Wszyscy-odzywam się a wszyscy zgodnie kiwają głową.

-Gratulacje Dawid. Będziesz ojcem- odzywa się Jake. Nagle Dawid wstaję i wychodzi bez słowa z sali. Za nim wychodzi Jake. Aga patrzy za nim i widzę, że się załamała. Jak on się może tak zachowywać? Powinien się cieszyć a nie uciekać.

                                              ******************

           - Co ty odpierdalasz?-pyta wkurzony Jake. Dawid się nie odwraca, więc Jake łapię go za "szmaty" i przyciska do go do ściany.

- Jesteś kretynem. Powinieneś się cieszyć a nie uciekać. Twoja ukochana będzie matką a ty ojcem- Jake jest coraz bardziej wkurzony.

- Z czego. Nie dam rady-odzywa się wreszcie Dawid.

- Wszyscy wam pomogą. Nie zostawimy was.  Ale ty musisz się ogarnąć. Słuchasz mnie?-pyta widzę, że Dawid patrzy na niego pustym wzrokiem.- Kochasz ją???-pyta

-Tak.-odpowiada Dawid.

- To wracaj do niej i błagaj o przebaczenie.- mówi i puszcza go.

                               ***************

           Siedzimy przy Adze i rozweselamy ją żartując. Nagle drzwi od sali się otwierają i wchodzi uśmiechnięty Jake.

- Możecie wyjść.Wszyscy-odzywa się. Nie chętnie, ale wstajemy od łóżka. Przy drzwiach widzę Dawida z rękami za plecami. Dostrzegam w nich bukiet.Uśmiecham się od niego po czym wychodzę.

- Możemy iść. Będą potrzebowali prywatności-odzywa się zadowolony Jake.

Zuza odchodzi za ręce z Alex'em/

-Może pójdziemy na spacer?-pyta kiedy jesteśmy sami. Kiwam głową. Chcę pobyć z nim trochę sam na sam.

                                                   ********************

 Wychodzimy z Instytutu. Mam na sobie skórzaną kurtkę tak jak Jake. Robi się ciemno, ale nie ma się co dziwić. Jest już po 17 a to nie lato tylko listopad.Idziemy ścieżką w stronę lasu.

-  Są jakieś wieści od Carlissa?-pytam

- Nie, ale przekazałem mu wszystko. Twierdzi, że nie ma u niego żadnego Dawida.Czyli pewnie jest "Zbuntowany"- mówi Jake.

  Idziemy kawałem w ciszy a potem Jake ciągnie mnie za rękę i biegnie przed siebie. Nie wiem o co chodzi, ale nie potrafię się zatrzymać. Biegniemy tak przez kawałek drogi a potem Jake rzuca mnie na ziemię i przykrywa własnym ciałem. Czuję, że serce mu wali, ale nie wiem czy to od tego, że biegł czy od niepokoju. Nagle rozlega się głośny huk. Jake przyciska mnie mocniej. Po paru minutach hałas ustaję. Jest teraz przerażająco cicho. Jake wypuszcza mnie i kładzie się na plecy ciężko dysząc.  Dopiero teraz widzę, że jesteśmy w jaskini.

-Co to było?-pytam z przerażeniem w głosie.

                                           *****************

          Mam nadzieję, że był fajny. Czekam na komentarze. Następny rozdział pojawić się może jutro, ale  nie musi. Zależy jak się będę czuła. A puki co czuję się fatalnie. :P

                   Rozdział .16. "Trucizna"

                Dwaj mroczni układają Alex'a na noszach i niosą go na salę szpitalną. Agata i Zuza idą tuż za nimi a ja z Jake'iem  za nimi dwiema.

     Kiedy kładą go na łóżko podchodzi lekarz i wyprasza nas. Wychodzimy choć Aga i Zuza na początku opierają się. Siadam na ziemi i chowam głowę w kolana. Dziewczyny siadają tuż przy drzwiach. To moja wina! Jeżeli on umrze to się załamie. Straciłam ojca,potem matkę, teraz Ole i jeszcze jedna śmierć z mojej winy? O nie nie wytrzymam tego. Musze przestać tak myśleć. Wszystko będzie dobrze. 

-Wszystko w porządku?-pyta Jake. Nie zauważyłam kiedy usiadł obok mnie.

-Nie, nic nie jest dobrze. To moja wina- nie ma sensu kłamać, że jest dobrze. Parę godzin temu straciłam Olę, a teraz mogę stracić kolejnego przyjaciela i to przez swój charakter.

- To nie twoja wina-mówi i przesuwa się bliżej.

-Przeczytaj to i powiedz, że to nie moja wina- podaję mu pogiętą kartkę. Czyta ją a ja bacznie obserwuje jego reakcje, ale nic nie widzę.

- To nie twoja wina-mówi.- Muszę o tym powiadomić Avie, ona będzie wiedziała co robić-dodaję.

Wstaję i podaję mi rękę. Łapię za nią i wstaję.

-Dorwiemy go-mówi i przytula mnie. Zawsze w jego ramionach zapominam o całym świecie i problemach.

- Idę do kuchni potrzebujesz czegoś?-pyta.

-Herbatę- odpowiadam krótko.

Jake idzie do kuchni a ja siadam obok dziewczyn.

-Przepraszam was-mówię

- Za co to nie ty-mówi Aga

- To przezemnie Alex tam leży-mówię i pokazuję na drzwi od szpitala.

Zapada cisza, przerywa ją w końcu Jake, który siada obok mnie z tacą. Podaję mi kubek herbaty a dziewczyną jakiś trunek.

- To nie twoja wina i przestań się obwiniać-mówi Jake. 

-Wiesz kto jest sprawcą?-pyta Aga

-Tak. Dawid-odpowiadam zanim Jake zdąży otworzyć usta.Widzę, że są zaskoczone.

- Nie mogłaś wiedzieć,że jak go odrzucisz to on będzie się mścił.-mówi Jake. Ale zaraz zaraz Skąd on to wie?

-Skąd wiesz?-pytam

-Mam swoje źródła.Zresztą nie byłaś zbyt ..... subtelna-odpowiada. Nie mam siły się z nim przekomarzać.Jedno wiem, że musiał podsłuchiwać! Nie jestem zła. Mam tylko nadzieję, że słyszał wszystko.

                                 *****************

         Budzę się. Moja głowa spoczywa na ramieniu Jake'a.

-Możemy wejść. Alex już nie śpi-mówi Jake. Agata i Zuza od razu zrywają się na równe nogi i idą na salę. Ja wstaję powoli i idę razem z Jake'iem. 

Kiedy wchodzimy do sali Zuza siedzi po jednej stronie łóżka a Aga po drugiej. Staję obok Zuzy a Jake obok mnie.

-Jak się czujesz?-pyta Jake

-Jakby przejechał mnie pociąg-odpowiada z uśmiechem. Leży w szpitalu a i tak się uśmiecha. Jest ode mnie o rok starszy.Skończył osiemnastkę jeszcze przed moim pojawieniem.Widzę, że Zuza cały czas trzyma go za rękę. Czyli są parą na 100%!!! Alex nie wygląda tak źle. Widać jednak, że jest zmęczony.

-Pamiętasz co ci powiedziałeś?-zwraca się do Jake'a. On kiwa głową- To ino to zrób-mówi do niego. Ciekawe co ma zrobić.

-Aga możemy porozmawiać?- zwracam się do Agi. Widzę, że jest z nią coś nie tak. Kiwa głową i wstaję. 

Prowadzę ją do kąta z dala od reszty.

-Jadłaś coś?-pytam

Nie- odpowiada

- To idź coś zjeść-mówię. Widzę, że nie ma zamiaru- Musisz jeść za dwóch-dodaję. 

- No dobrze-mówi i idzie do drzwi a ja wracam do nich.

-Gdzie Aga?-pyta Alex

- Poszła odpocząć- mówię

- To dobrze. Nie wyglądała za dobrze-mówi- Wy też powinniście- dodaję

 Niechętnie, ale wychodzimy. Zostaję tylko Zuza.

                                 ********************

       Padam na łóżko. Jestem taka zmęczona. Zamykam oczy i staram się poszukać jakiś pozytywów. Tylko, że żadnych nie ma!!!  Moja przyjaciółka nie żyję a Alex także omal nie umarł. Nie mogę się załamać! Jest coś to mnie cieszy. Przez tą całą sytuacje miałam trochę okazji do bycia blisko Jake'a.

 Dawid próbuje zabić wszystkich których kocham. On jest jak "trucizna" czyli musi być na niego "antidotum". Ale jedyne jakie widzę to zabicie go i zrobię to jeżeli będę musiała. Nie pozwolę aby ktoś jeszcze zginął a zwłaszcza Jake.

                                                       ************************

        -Powinnaś odpocząć- mówi Alex.

- Nie, zostanę-mówi Zuza

- Idź proszę. Bo będę miał wyrzuty, że nie śpisz- mówi. Zuza kiwa głową i wstaję- a buziaka dostanę- mówi. Zuza podchodzi i całuję go

-Dobranoc- szepcze mu

                                                    ********************

   Leżę na łóżku i wpatruję się w sufit. Nagle ktoś puka do drzwi. Niechętnie i powoli wstaję. Wlekę się do drzwi. Kto to może być? Otwieram drzwi i widzę uśmiechniętego blondyna. Tak dawno nie widziałam go uśmiechniętego.

- Hej!-mówię cichym głosem. Nie słyszę odpowiedzi.Zamiast tego czuję jego usta na swoich. Obejmuję mnie a ja zarzucam mu ręce na szyje nie odrywając swoich warg od jego. "Wchodzimy" do pokoju i padamy za łóżko całując się. Pośpiesznie rozpinam jego koszulę a on moją bluzkę. Całuję mnie coraz czulej i namiętnej.

                                      ***************

 Wiem wiem znowu te sceny. Ciąg dalszy jutro!!!!!!! Czekam na wasze komentarze. Mam nadzieję, że fajnie się czytało :D