Rozdział .19. Niebo a Ziemia

                      Widzę tylko olśniewający blask. Nie czuję już bólu,ale też nie czuję Jake'a obok siebie. Nagle zauważam rodziców. Są cali na biało. Wyglądają pięknie. Tata nic się nie zmienił. Podchodzę bliżej i przytulam ich obu. 

- Tak tęskniłam- mówię i zaczynam płakać. Ale to są łzy szczęścia.

-Córeczko.....-mówi tata spokojnym tonem. Przestaję ich tulić i staję przed nimi. Mama nic się nie zmieniła tak jak tata tylko ona ma rozpuszczone włosy. Są piękne, ona jest piękna jak zawsze. Tata wygląda tak jak go zapamiętałam. Czarne włosy, krótkie i jego uśmiech na twarzy. Nagle oni zaczynają blaknąć.

- Musisz wracać na ziemię- mówi tata

-Nie ja chcę być z wami-mówi i przytulam ich znowu. Ale obaj odciągają mnie.

- Jeszcze nie nadszedł czas. Kiedyś się zobaczymy córeczko.-mówi mama i uśmiecha się.

- Ja chcę z wami być . Tak za wami tęskniłam nie chcę wracać-mówi i zaczynam mocniej płakać.

- Kochamy cię.Pamiętaj-mówi tata. Zaczynają blaknąć mocniej. Tak, że ledwo ich widzę. Próbuje ich objąć, ale nie udaję mi się. Upadam. Znikają na dobre tak jak cały ten blask. Znowu rozlega się ciemność. Jestem w niej tylko ja.

- Wracaj. Proszę- mówi ktoś z oddali błagalnym tonem.

Nagle ciemność ustaję i widzę rozmazany obraz. Leżę na trawie a nade mną ktoś klęczy i patrzy ze łzami w oczach. Po chwili ostrość wraca. Nie leżę już w jaskini tylko na polanie.A osoba która nade mną klęczy to Jake.

- Jake...-mówię chrypliwym głosem. Gardło mnie pali. Powrócił też ból w kostce.

- Boże myślałem, że nie wrócisz-mówi ze łzami w oczach. Podnoszę się do pozycji siedzącej. Widzę teraz wszystko. Przede mną jest las. Obok Jake'a stoi Dawid i Alex. Widzę na ich twarzach ulgę. Bez zastanowienia wyciągam ręce do Jake'a. Od razu łapię o co mi chodzi. Obejmuję mnie. Czuję jego bicie serca, które jest przyspieszone. Po chwili odsuwa się delikatnie ode mnie i podnosi mnie. Zaczyna mi się kręcić w głowie. Przykładam głowę do piersi Jake'a. Łzy zaczynają mi lecieć po policzkach, ale sama nie wiem dlaczego.

- Jake pomoc już idzie-odzywa się Alex

-Dam radę-mówi i rusza ze mną na rękach. Czuje się jakbym była bez kości. Boli mnie coś w klatce piersiowej i kostka.

                                         *******************

         Budzę się w pokoju Jake'a. Nie boli mnie już kostka, ale za to serce tak. Już prawie byłam z rodzicami. Tylko, że nie pomyślałam co bym straciła! Mojego Jake'a a bez niego nie cieszyłabym się. Mam tylko szczerą nadzieję, że to on mi robił usta usta. Kiedy byłam tam nie pomyślałam nawet o Jake'u. Czy on  widział swoich rodziców? Czy może chłopaki go uratowali jeszcze przed tym.  Nie mogłabym zostać w niebie z rodzicami.  Nie bez Jake'a. Kocham ich, ale Jake'a także. 

-Jak się czujesz?-pyta Jake siadają obok mnie na łóżku. Jest uśmiechnięty, ale widzę,że zmęczony.

-Dobrze. Spałeś choć trochę?-pytam. Uśmiecha się jeszcze bardziej co oznacza "nie".- Odpocznij-mówię. Jake kładzie się obok mnie.

- A ty?-pyta

-Pójdę się umyć.-mówię i wstaję.- Słuchaj kto mnie ratował?-pytam, bo nie daje mi to spokoju.

-Ja nikt inny nie mógłby dotykać twoich ust-mówi i kładzie się wygodnie na łóżku. Wchodzę do łazienki posyłając mu buziaka.

             Kiedy wychodzę ubrana w czyste ciuchy, które on przyniósł z mojego pokoju Jake już śpi na dobre. Całuję go w czoło i kładę obok niego. Widzę, że jest zmęczony. Ma wory pod oczami i jest bladszy, ale jego blond włosy są jak zawsze boskie. Nie wiem co bym zrobiła gdybym się obudziła a on by nie żył. Zabiłabym się!!!!!! Na stoliku stoi taca z kanapkami i czymś do picia. Biorę szklankę z pomarańczowym sokiem i dwie kanapki. Kiedy kończę jeść. Szukam telefonu aby sprawdzić która godzina, ale przypominam sobie, że rozwaliłam go w drobny mak. Biorę , więc telefon Jake'a. Jest sobota 13.40, 25 listopada. Czyli za miesiąc będą święta. Ciekawe jak to będzie? Moje pierwsze święta w Instytucie i z Jake'iem.  Na tapecie jestem ja. Ciekawe skąd ma moje zdjęcia. Odkładam telefon i wstaję z łóżka, bo słyszę pukanie.

-Hej-mówię widząc Agę.

-Hej. Avie chcę cię widzieć-mówi.

-Okej już idę-mówię. Zamykam za sobą drzwi i idę korytarzami.

                                               *******************

                W bibliotece jest tylko Avie. Siedzi za biurkiem i coś notuję.

- Usiądź chcę z tobą porozmawiać- mówi.

-Dziękuje postoję. O czym pani chciała porozmawiać?-mówię zbliżając się do biurka.

- Musisz opuścić Instytut-mówi prosto z mostu.

- Dlaczego?-pytam, bo nie wiem co zrobiłam. Ta akcja z jaskinią to nie mój pomysł.

- Stwarzasz zagrożenie dla mrocznych- mówi.- Jesteś już spakowana-mówi i podaję mi torbę

- Skoro pani tak twierdzi a mogę się pożegnać-mówię. Staram się być spokojna, ale jest mi po prostu smutno.

-Nie to wykluczone. Wyprowadzę cie innym wyjściem- mówi i wstaję od biurka. Ruszam za nią powstrzymując łzy.

-Może im panie przekazać, że ich kocham i, że nie zapomnę o nich- mówię stając przed Instytutem. Jesteśmy po drugiej strony. Jest tu ogród.

- Dobrze a teraz już idź-mówi i popycha mnie.     

                                  ***********************

          -Gdzie Weronika?-pyta Jake wchodząc do biblioteki.

-Odeszła-mówi sokojnie Avie

- Nie wieże cie- mówi Jake i podchodzi do biurka

- Powiedziała, że nic ani nikt jej tu nie trzyma. Że nie ma dla kogo tu być- kłamie Avie

-Kłamiesz-krzyczy Jake

- Nie. Mówię prawdę. Przykro mi Jake.-mówi z udawanym żalem Avie. Jake nie odpowiada. Odrzuca krzesło z drogi i wybiega z biblioteki.

- Co się stało?-pyta Agata kiedy on na nią wpada

- Weronika odeszła, bo nic jej tu nie trzyma- mówi Jake i biegnie dalej do swojego pokoju.

                                                                *******************

Ruszam do przodu nie oglądając się za siebie. Co ja zrobię? Dokąd pójdę? Będę za nimi tęsknić, ale Avie ma rację. Sprawiam zagrożenie. Alex omal nie umarł. Agata także nie miała miłych wydarzeń. No i Jake, który mnie ratował a potem omal nie umarł w jaskini razem ze mną. Ola która zginęła prze zemnie. Mama, która oddała życie by mnie chronić. Ci wszyscy zginęli lub prawie zginęli prze zemnie!!! Muszę odejść wtedy będą bezpieczni. Avie powie im, że wyrzuciła mnie dla ich dobra. Ciekawe czy będą źli, albo czy smutni???

Nie wiem jak, ale zawędrowałam nad jezioro. Siadam na piasku i rzucam torbę obok. Wpatruję się w wodę. Jest tu piękny most, który przechodzi przez jezioro. Patrze na spokojną wodę, a potem kładę się na piasek. Nie ma sensu iść dalej. Zamykam oczy i widzę uśmiechniętą Agę i Dawida. Potem Alexa i Zuzę a na sam koniec Jake'a. Otwieram oczy. Zaczynają mnie piec. Daję ujście łzom. Tęsknie za nimi za Jake'iem. Co ja zrobię bez niego??? Mam nadzieję, że będą szczęśliwsi. Znów zamykam oczy i staram się nie myśleć o nich. O Adze, Dawidzie, Alex'ie, Zuzie i Jake'u, ale cały czas wracam do nich myślami. Zapomnij o nich będzie lepiej jak zostaniesz tu niż jak wrócisz by ich narażać. Najgorsze jest to, że kocham ich. Otwieram torbę i szukam bransoletki od Jake'a oraz naszyjniku od mamy, ale nie znajduję ich. Nie ma tam ich ani żadnych zdjęć. Wszystko zostało w Instytucie. No cóż trzeba sobie radzić. Zamykam znów oczy. Nie myślę już o nich. Momentalnie zasypiam.  

                                                   ****************

  No cóż taki dramacik. Jutro się dowiecie co dalej z Weroniką. 

Mam nadzieję, że sie podobało.

 Czekam na wasze opinie.:D

                                               

                      Rozdział .18. Pułapka

                     Jake nie odpowiada tylko patrzy w jakąś stertę kamieni. Dopiero teraz do mnie dociera, że ta sterta kamieni zasypała nasze jedyne wyjście.

-Ktoś się czaił w lesie. Kiedy uciekaliśmy rzucił ładunkiem wybuchowym i tak tu wpadliśmy- odzywa się wreszcie Jake , ale nadal patrzy na stertę kamieni.- Jesteśmy w pułapce- dodaję.Próbuje odrzucać kamienie, ale są zbyt blisko siebie to się nie uda. Utknęliśmy tu. Z filmów wiem, że może wytrzymamy do jutra do popołudnia. Nie wiem co mam powiedzieć. Jestem przerażona! Niestety, ale wiem kto był sprawcą. To Dawid na 100%!!! Czy on aż tak mnie nienawidzi?Czemu nie może się na mnie mścić tylko na wszyskich na których mi zależy? 

 Wszyscy myślą,że jesteśmy na spacerze więc zaczną nas szukać dopiero jutro ,a nim nas znajdą będzie  za późno. Dopiero teraz dociera do mojej głowy ból w prawej kostce. Powoli dotykam jej i z sykiem wciągam powietrze.Nie mogę krzyczeć, ale to strasznie boli. Jake odwraca się do mnie i przysuwa do mojej kostki. Delikatnie ją unosi i kładzie na swoich kolanach. Mam ochotę krzyczeć, ale wiem,że tylko bym go dobiła.Wiem, że i tak się wini za tą sytuację choć to nie jego wina, Siedzę, więc cicho i patrze jak ogląda moją kostkę.

-Skręcona-mówi. Ściąga swoją kurtkę i kładzie ją na ziemie. Ściąga też koszulę. Co on striptiz będzie mi tu odstawiał??? W innych okolicznościach bardzo chętnie.Ale teraz nie mogę się z tego cieszyć.  Rozdziera swoją bluzkę.Widzę jego umięśnioną klatę. Ma nie wielkie ledwo widoczne blizny pewnie po walkach. Łapię moją nogę i nastawia.Wtedy nie wytrzymuję i wydaję cichy jęk.

- Boli?-pyta zwijając moją kostkę w jego koszulę.

-Trochę. Bywało gorzej-mówię choć wiem, że to kłamstwo nie byliśmy w gorszej sytuacji.

-Przepraszam-mówi i odkłada moją kostkę delikatnie na ziemię. 

-Nie przepraszaj to nie twoja wina-mówię. Jake siada obok mnie. Nie wiem czemu, ale nie założył swojej kurtki. Wiem,że pożyjemy  co najwyżej do jutra a potem skończy się tlen i wiadomo co będzie. Wtulam się w ciało Jake'a chcąc ukryć przerażenie.

-Możesz mi powiedzieć co się stało z twoimi rodzicami?-pytam. Nie wiem czemu to mówię.Chyba nie chcę siedzieć w ciszy. Jake milczy, więc chcę powiedzieć, że nie musi, ale on już się odzywa:

-kiedy miałem 10 lat poszliśmy z rodzicami na spacer. Tata jak zwykle tłumaczył mi jak zabijać demony, Miałem wtedy 10 lat i nie umiałem walczyć, ale uważnie słuchałem ojca. Spacerowaliśmy gdy nagle...- bierze głęboki wdech, Wiem, że sprawia mu to ból. Chcę powiedzieć, że nie musi mi opowiadać, ale on już otwiera usta-wyskoczyły demony. Mama i tata bronili mnie własnymi ciałami. Mama zginęła pierwsza. Tata zabił resztę, ale sam umarł.-mówi i milknie na chwile. Przytulam się mocniej do niego.- Pamiętam jego ostatnie słowa: "Synu będziesz najlepszym mrocznym, ale pamiętaj o innych i o swoim sercu. Kochamy cię" gdy to powiedział umarł. Płakałem przy ich ciałach przez parę dni a potem znalazła mnie Avie i zabrała do Instytutu. Wtedy płakałem po raz ostatni- Jake obejmuję mnie a ja staram się przylgnąć do niego jeszcze bliżej choć wiem,że to  nie możliwe.

-Przepraszam-wyszeptuję,

-Nie masz za co. Minęło 7 lat pogodziłem się.-mówi. Pewnie bardzo cierpiał. Zginęli na jego oczach a on miał tylko 10 lat. Pytanie jest co my teraz zrobimy? Splatam jego palce z moimi i zamykam oczy. przynajmniej odejdę w objęciach ukochanego.

                                                    ************************

                     - Co ich tak długo nie ma?-odzywa się Aga stojąc pod oknem i wpatrując się w widoki.

- Powinni już to być za parę minut zamkną bramę- odzywa się Alex siedzący na kanapie obok Zuzy.

- Pewnie się "bawią"- odzywa się Dawid.

-Idę z tobą-zabiera głos Agata.

- Nie Jake wie do kiedy możemy być na zewnątrz.-odzywa się Zuza

- Coś się stało. Ja to wiem-odzywa się Agata.

- Pójdę i poszukać, ale mówię, że są cali i zdrowi- mówi Alex

-Idę z tobą-odzywa się Zuza

-Nie wy zostaniecie ja pójdę z Alex'em-odzywa się Dawid i wstaję z fotela. Agata siada obok Zuzy

-Zostań ze mną Zuza pogadamy sobie- mówi. Zuza uśmiecha się, bo wie o czym będą gadać. O bobasie.

Chłopaki idą po broń a potem wychodzą z Instytytutu.

                                                 *********************

          Nie wiem ile czasu już siedzimy w jaskini, ale zaczynam kaszleć. Jake także. Zaczynam czuć pieczenie w płucach czyli zbliża się koniec. Wiem, że za parę minut umrzemy. Cóż przynajmniej spotkam rodziców i Olę a Jake będzie razem ze mną. Więc to nie tragedia, nie do końca. Jake przytula mnie mocniej.  

- Kocham cię-szepcze mi do ucha.

-Kocham cię-odpowiadam.

Czuję jego serce, które powoli zwalnia tak jak moje.Ciekawe jak wygląda niebo??? Patrzę na jaskinię.Cóż dowiem się za parę sekund. Ciekawe za ile znajdą nasze ciała? Jego serce już ledwo bije.  Moje także.Łzy same ciekną po policzkach. Nie chcę aby on za dużo cierpiał. Mam ochotę krzyczeć, ale wiem, że to bez sensu. Patrzę tylko na jaskinie i wtulam się w Jake'a. Ciekawe czy rodzice będą źli? Ciekawe czy tata się zmienił? Ciekawe jak wyglądają jego rodzice???Cóż za parę sekund otrzymam odpowiedzi. Zaczyna mi się kręcić w głowię a potem widzę tylko ciemność.

                                              ***********************

Wiem wiem, że dramatyczny ,ale jutro będzie następny. Czekam na komentarze. Jutro się dowiecie czy poszli do nieba czy też nie!!! Mam nadzieję,że fajnie się czytało.

                            Rozdział .17. Krzyk

          Leżę na łóżku a obok mnie Jake. Czuję bicie jego serca. Tak za tym tęskniłam.

-Kocham cie-szepcze mi do ucha. Podnoszę delikatnie głowę i mówię:

- Ja też cię kocham.

Leżę na jego piersi. Przejeżdżam palcem po jego znakach i bliznach. Niektóre są delikatnie wypukłe a nie które nie. Czuję,że mnie obserwuję. Nagle słyszymy jakiś krzyk. Jest bardzo głośny i przerażający.

- Co to było?-pytam

-Nie wiem sprawdzę-wstaję i ubiera pośpiesznie spodnie. Nie pozwolę mu iść samemu. Szybko wstaję i ubieram jakąś koszulę. Jake patrzy na mnie i chcę coś powiedzieć, ale jestem szybsza:

-Idę z tobą.

Uśmiecha się do mnie. Wychodzimy pośpiesznie z pokoju.  Na korytarzu rozlega się znowu krzyk. Tym razem wiem skąd dochodzi. Z pokoju Zuzy. Jake chyba także się domyśla, bo zaczyna biec. Ruszam za nim, ale ciężko mi go dogonić. Boję się, że to Dawid jakoś wszedł do Instytutu i teraz krzywdzi Zuzę. Nie nie nie napewno nie. Przy drzwiach krzyk znowu się rozlega, ale słabszy. Jake otwiera je kopniakiem i wchodzi do pokoju. Zaczyna się śmiać. Widzę Zuzę na krześle, która ogania się rękami. Na podłodze biega mała słodka myszka. Jake nadal się śmiejąc bierze myszkę na ręce. Zuza susem zeskakuję z krzesła i chowa się za mnie. Stoję kawałek od Jake'a a gdy chcę się ruszyć Zuza zatrzymuję mnie łapiąc za koszulę.

-Tyle krzyku o małą myszką- mówi z śmiechem Jake. Przybliża się do mnie i pokazuję mi słodkie białe stworzenie.

-Weź się jej pozbądź- mówi za mnie Zuza.

-UUUUU boisz się myszki-mówi i macha myszką przed moją twarzą. Zaczyna piszczeć. Biorę myszkę na ręce i głaskam. Zuza odsuwa się od mnie i wskakuję na łóżko.

- Wyrzuć ją- mówi piskliwym głosem. Jake się śmieję a ja oddaję mu myszkę. Otwiera okna i wypuszcza ją przez okno. Już czuję ulgę. Bałam się, że to Dawid a to mała myszka.

- I po kłopocie- mówi i odwraca się od mnie. 

- Chyba w czymś przeszkodziłam-mówi i patrzy na nas od góry na dół. Faktycznie nie wyglądamy za porządnie. Ja mam wymiętą koszulę a Jake same spodnie. Wychodzimy z jej pokoju i idziemy korytarzem. Zatrzymujemy się przy drzwiach pokoju Jake'a.

- Wejdę tylko po ciuchy-mówi i otwiera drzwi. 

  Po chwili Jake wychodzi. Jest ubrany w świeżą koszulę i nowe czarne spodnie. Kiedy staję przedemną ktoś znowu krzyczy. Ale to nie Zuza tylko Aga.  Agata która nie boi się niczego. Co ją tak wystraszyło?Jake rusza biegiem a ja za nią. W drzwiach swojego pokoju stoi przerażona Aga. Jake przechodzi obok niej ja staję w drzwiach. Jestem tak zaskoczona. Na łóżku Agi leży lalka niemowlaka. Jest cała w czymś co wygląda na krew. Jesto także na podłodze. Jake sprawdza co to jest. Przytulam Age do siebie.

- Wszystko w porządku. To tylko lalka-mówię cicho tak żeby tylko ona mnie słyszała. Po paru minutach  Aga uspokaja się.

-Wiesz o co może chodzić?-pyta Jake. Aga odchyla głowę i mówi:

-Nie nie mam pojęcia.

 Aga staję prosto a potem zaczyna się kołysać. Nagle zamyka oczy i pada na ziemię. W ostatniej chwili Jake ją łapie. Powinnam powiedzieć, że jest w ciąży,ale obiecałam, że nie powiem.

-Wiesz co z  nią może być?- pyta biorąc ją na ręce.

- Nie, nie wiem. Powinien ją zobaczyć g... lekarz- uff blisko było.

                                       ********************

          Po około godzinie Aga budzi się.

-Co się stało?-pyta siadając powoli na łóżku.

- Zemdlałaś-odpowiada Jake. Obok jej łóżka po jednej stronie siedzi Dawid a po drugiej Alex.

-Powiedziałaś?-zwraca się do mnie.

-nie ,ale ty powinnaś-odpowiadam.

-Chwila czy my o czymś nie wiemy?- odzywa się Alex. Patrzę chwilę na Agę a potem na Jake'a.

- No bo ja..........- zaczyna- ja jestem.......- patrzy na mnie błagalnym tonem, ale ja nie zwracam uwagi.To ona musi to powiedzieć- Ja jestem w ciąży- mówi wreszcie. Widzę, że wszyscy są zaskoczeni. Tylko Jake uśmiecha się od ucha do ucha.

- Gratulacje.Będę wujkiem- odzywa się. Nagle i Alex odzyskuję głos. Uśmiecha się.

-Chyba raczej ja- mówi i patrzy na Jake'a. Ten robi obrażoną minę. Alex dodaję po chwili:

-Dobra obaj będziemy. 

Uśmiechają się od ucha do ucha. Teraz i Zuza się uśmiecha.

- A my ciociami-zwracam się do Zuzy. Śmieje  się i kiwa głową.Tylko Dawid siedzi i widzę, że jest w szoku. 

- Pomożemy ci. Wszyscy-odzywam się a wszyscy zgodnie kiwają głową.

-Gratulacje Dawid. Będziesz ojcem- odzywa się Jake. Nagle Dawid wstaję i wychodzi bez słowa z sali. Za nim wychodzi Jake. Aga patrzy za nim i widzę, że się załamała. Jak on się może tak zachowywać? Powinien się cieszyć a nie uciekać.

                                              ******************

           - Co ty odpierdalasz?-pyta wkurzony Jake. Dawid się nie odwraca, więc Jake łapię go za "szmaty" i przyciska do go do ściany.

- Jesteś kretynem. Powinieneś się cieszyć a nie uciekać. Twoja ukochana będzie matką a ty ojcem- Jake jest coraz bardziej wkurzony.

- Z czego. Nie dam rady-odzywa się wreszcie Dawid.

- Wszyscy wam pomogą. Nie zostawimy was.  Ale ty musisz się ogarnąć. Słuchasz mnie?-pyta widzę, że Dawid patrzy na niego pustym wzrokiem.- Kochasz ją???-pyta

-Tak.-odpowiada Dawid.

- To wracaj do niej i błagaj o przebaczenie.- mówi i puszcza go.

                               ***************

           Siedzimy przy Adze i rozweselamy ją żartując. Nagle drzwi od sali się otwierają i wchodzi uśmiechnięty Jake.

- Możecie wyjść.Wszyscy-odzywa się. Nie chętnie, ale wstajemy od łóżka. Przy drzwiach widzę Dawida z rękami za plecami. Dostrzegam w nich bukiet.Uśmiecham się od niego po czym wychodzę.

- Możemy iść. Będą potrzebowali prywatności-odzywa się zadowolony Jake.

Zuza odchodzi za ręce z Alex'em/

-Może pójdziemy na spacer?-pyta kiedy jesteśmy sami. Kiwam głową. Chcę pobyć z nim trochę sam na sam.

                                                   ********************

 Wychodzimy z Instytutu. Mam na sobie skórzaną kurtkę tak jak Jake. Robi się ciemno, ale nie ma się co dziwić. Jest już po 17 a to nie lato tylko listopad.Idziemy ścieżką w stronę lasu.

-  Są jakieś wieści od Carlissa?-pytam

- Nie, ale przekazałem mu wszystko. Twierdzi, że nie ma u niego żadnego Dawida.Czyli pewnie jest "Zbuntowany"- mówi Jake.

  Idziemy kawałem w ciszy a potem Jake ciągnie mnie za rękę i biegnie przed siebie. Nie wiem o co chodzi, ale nie potrafię się zatrzymać. Biegniemy tak przez kawałek drogi a potem Jake rzuca mnie na ziemię i przykrywa własnym ciałem. Czuję, że serce mu wali, ale nie wiem czy to od tego, że biegł czy od niepokoju. Nagle rozlega się głośny huk. Jake przyciska mnie mocniej. Po paru minutach hałas ustaję. Jest teraz przerażająco cicho. Jake wypuszcza mnie i kładzie się na plecy ciężko dysząc.  Dopiero teraz widzę, że jesteśmy w jaskini.

-Co to było?-pytam z przerażeniem w głosie.

                                           *****************

          Mam nadzieję, że był fajny. Czekam na komentarze. Następny rozdział pojawić się może jutro, ale  nie musi. Zależy jak się będę czuła. A puki co czuję się fatalnie. :P

                   Rozdział .16. "Trucizna"

                Dwaj mroczni układają Alex'a na noszach i niosą go na salę szpitalną. Agata i Zuza idą tuż za nimi a ja z Jake'iem  za nimi dwiema.

     Kiedy kładą go na łóżko podchodzi lekarz i wyprasza nas. Wychodzimy choć Aga i Zuza na początku opierają się. Siadam na ziemi i chowam głowę w kolana. Dziewczyny siadają tuż przy drzwiach. To moja wina! Jeżeli on umrze to się załamie. Straciłam ojca,potem matkę, teraz Ole i jeszcze jedna śmierć z mojej winy? O nie nie wytrzymam tego. Musze przestać tak myśleć. Wszystko będzie dobrze. 

-Wszystko w porządku?-pyta Jake. Nie zauważyłam kiedy usiadł obok mnie.

-Nie, nic nie jest dobrze. To moja wina- nie ma sensu kłamać, że jest dobrze. Parę godzin temu straciłam Olę, a teraz mogę stracić kolejnego przyjaciela i to przez swój charakter.

- To nie twoja wina-mówi i przesuwa się bliżej.

-Przeczytaj to i powiedz, że to nie moja wina- podaję mu pogiętą kartkę. Czyta ją a ja bacznie obserwuje jego reakcje, ale nic nie widzę.

- To nie twoja wina-mówi.- Muszę o tym powiadomić Avie, ona będzie wiedziała co robić-dodaję.

Wstaję i podaję mi rękę. Łapię za nią i wstaję.

-Dorwiemy go-mówi i przytula mnie. Zawsze w jego ramionach zapominam o całym świecie i problemach.

- Idę do kuchni potrzebujesz czegoś?-pyta.

-Herbatę- odpowiadam krótko.

Jake idzie do kuchni a ja siadam obok dziewczyn.

-Przepraszam was-mówię

- Za co to nie ty-mówi Aga

- To przezemnie Alex tam leży-mówię i pokazuję na drzwi od szpitala.

Zapada cisza, przerywa ją w końcu Jake, który siada obok mnie z tacą. Podaję mi kubek herbaty a dziewczyną jakiś trunek.

- To nie twoja wina i przestań się obwiniać-mówi Jake. 

-Wiesz kto jest sprawcą?-pyta Aga

-Tak. Dawid-odpowiadam zanim Jake zdąży otworzyć usta.Widzę, że są zaskoczone.

- Nie mogłaś wiedzieć,że jak go odrzucisz to on będzie się mścił.-mówi Jake. Ale zaraz zaraz Skąd on to wie?

-Skąd wiesz?-pytam

-Mam swoje źródła.Zresztą nie byłaś zbyt ..... subtelna-odpowiada. Nie mam siły się z nim przekomarzać.Jedno wiem, że musiał podsłuchiwać! Nie jestem zła. Mam tylko nadzieję, że słyszał wszystko.

                                 *****************

         Budzę się. Moja głowa spoczywa na ramieniu Jake'a.

-Możemy wejść. Alex już nie śpi-mówi Jake. Agata i Zuza od razu zrywają się na równe nogi i idą na salę. Ja wstaję powoli i idę razem z Jake'iem. 

Kiedy wchodzimy do sali Zuza siedzi po jednej stronie łóżka a Aga po drugiej. Staję obok Zuzy a Jake obok mnie.

-Jak się czujesz?-pyta Jake

-Jakby przejechał mnie pociąg-odpowiada z uśmiechem. Leży w szpitalu a i tak się uśmiecha. Jest ode mnie o rok starszy.Skończył osiemnastkę jeszcze przed moim pojawieniem.Widzę, że Zuza cały czas trzyma go za rękę. Czyli są parą na 100%!!! Alex nie wygląda tak źle. Widać jednak, że jest zmęczony.

-Pamiętasz co ci powiedziałeś?-zwraca się do Jake'a. On kiwa głową- To ino to zrób-mówi do niego. Ciekawe co ma zrobić.

-Aga możemy porozmawiać?- zwracam się do Agi. Widzę, że jest z nią coś nie tak. Kiwa głową i wstaję. 

Prowadzę ją do kąta z dala od reszty.

-Jadłaś coś?-pytam

Nie- odpowiada

- To idź coś zjeść-mówię. Widzę, że nie ma zamiaru- Musisz jeść za dwóch-dodaję. 

- No dobrze-mówi i idzie do drzwi a ja wracam do nich.

-Gdzie Aga?-pyta Alex

- Poszła odpocząć- mówię

- To dobrze. Nie wyglądała za dobrze-mówi- Wy też powinniście- dodaję

 Niechętnie, ale wychodzimy. Zostaję tylko Zuza.

                                 ********************

       Padam na łóżko. Jestem taka zmęczona. Zamykam oczy i staram się poszukać jakiś pozytywów. Tylko, że żadnych nie ma!!!  Moja przyjaciółka nie żyję a Alex także omal nie umarł. Nie mogę się załamać! Jest coś to mnie cieszy. Przez tą całą sytuacje miałam trochę okazji do bycia blisko Jake'a.

 Dawid próbuje zabić wszystkich których kocham. On jest jak "trucizna" czyli musi być na niego "antidotum". Ale jedyne jakie widzę to zabicie go i zrobię to jeżeli będę musiała. Nie pozwolę aby ktoś jeszcze zginął a zwłaszcza Jake.

                                                       ************************

        -Powinnaś odpocząć- mówi Alex.

- Nie, zostanę-mówi Zuza

- Idź proszę. Bo będę miał wyrzuty, że nie śpisz- mówi. Zuza kiwa głową i wstaję- a buziaka dostanę- mówi. Zuza podchodzi i całuję go

-Dobranoc- szepcze mu

                                                    ********************

   Leżę na łóżku i wpatruję się w sufit. Nagle ktoś puka do drzwi. Niechętnie i powoli wstaję. Wlekę się do drzwi. Kto to może być? Otwieram drzwi i widzę uśmiechniętego blondyna. Tak dawno nie widziałam go uśmiechniętego.

- Hej!-mówię cichym głosem. Nie słyszę odpowiedzi.Zamiast tego czuję jego usta na swoich. Obejmuję mnie a ja zarzucam mu ręce na szyje nie odrywając swoich warg od jego. "Wchodzimy" do pokoju i padamy za łóżko całując się. Pośpiesznie rozpinam jego koszulę a on moją bluzkę. Całuję mnie coraz czulej i namiętnej.

                                      ***************

 Wiem wiem znowu te sceny. Ciąg dalszy jutro!!!!!!! Czekam na wasze komentarze. Mam nadzieję, że fajnie się czytało :D

                        Rozdział .15. Śmierć

                        Klękam przy niej i sprawdzam jej puls. Wiem,że to bez sensu, bo jest wampirem, ale panika mnie dopadła. Wyciągam drżącymi rękami telefon i wybieram numer Jake'a. Już po pierwszym sygnale odbiera Jake:

- Coś się stało Wera?-pyta zaniepokojonym głosem

- Tak. Znalazłam Olę. Jest cała we krwi proszę przyjedź- mówię tak szybko, że boje się,że mnie nie zrozumiał.

-Spokojnie powiedz mi gdzie jesteś-mówi. Mówię mu z jak największymi szczegółami, gdzie jestem.-Zaraz będę- mówi i rozłącza się. Chowam telefon do kieszeni i patrzę na ciało Oli. Na jej piersi jest liścik. Nie czytam go tylko chowam do kieszeni kurtki. Ściągam ja i bluzkę. Rozrywam bluzkę na na szmaty i zakładam na siebie kurtkę. Nawet nie myślę o jej zapięciu zbytnio mi się ręce trzęsą. Obwijam po cięte nadgarstki. To z nim leje się cała krew. Trochę to dziwne, bo jest wampirem. Wiem ze szkoły,że jeżeli jest krwawienie to należy je jak najszybciej zatamować. Ogrania mnie panika. Co jak ona nie wydobrzeję??? Przecież to moja najlepsza przyjaciółka!!! Co jak ona ..... umrze?? Nie nawet tak nie myśl. Serce wali mi jak po maratonie. Jake gdzie ty jesteś??? Zaraz zemdleje albo zwymiotuję. Nagle w drzwiach pojawia się zdyszany Jake. Czyżby biegł? 

-Nie wiedziałam co robić?- mówię a głos mi się łamię. Jake klęka przy ciele.

- Dobrze sobie poradziłaś-mówi i zajmuję się Olą. Patrzę raz na Olę raz na niego. Nagle Jake podnosi głowę. W jego oczach widzę trwogę i smutek. Nie to nie prawda!!! Ona nie może...... Wstaję i idę do okna. Nie jestem całkowicie pewna co robię. Stoję przy oknie i chce wyskoczyć. W ostatniej chwili ktoś łapie mnie od tyłu i obraca do siebie, po czym przyciska do siebie. To Jake. Przy jego ciele uspokajam się trochę, ale zaczynam płakać. Łzy same ciekną mi po policzkach. Jego ramiona trzymają mnie mocno.

- Przykro mi.- mówi- Wszystko będzie dobrze-ciągnie. 

Słysze, że ktoś wszedł do pokoju.

- Nie żyję- mówi Jake. Odchylam trochę głowę i patrzę przez ramię Jake'a. Widzę Carliss'a.

- Wiesz kto to?-pyta mężczyzna. Jake kiwa głową- A ona?-mówi i pokazuje palcem na mnie.

- Chyba żartujesz. To była jej przyjaciółka-mówi i czuję, że Jake się denerwuję. Serce szybciej mi biję. Jak Carlisse może uważać, że ja mogłabym..... zabić Olę? Teraz do mojego smutku dochodzi złość.

- Zabieram ciało i do zobaczenia- mówi Carlisse. Mam ochotę krzyknąć i zabronić mu, ale nie mam odwagi. Zamiast tego patrzę przez ramię Jake'a. Kiedy on podnosi Olę odwracam głowę i wtulam się w ciało Jake'a. Chyba mnie rozumie, bo oplata mnie mocniej swoimi ramionami. Tak za tym tęskniłam, ale wolałbym nie w takich okolicznościach.

- Wszystko będzie......

-Nie, nic nie będzie dobrze. To moja wina powinnam być szybciej-przerywam mu.

- Nie nie twoja. Zrobiłaś co mogłaś-mówi.

Przez chwilę wtulam się w jego ciało a potem odsuwam się od niego.

- Chcę wracać do Instytutu.-mówię choć głos mi się załamuje.

-Dobrze. Zawiozę cię-mówi.

                           *************************

        - Potrzebujesz czegoś? Zostać z tobą?- pyta u drzwi mojego pokoju.

- Nie-mówię, choć nie wiem czemu tak bym chciała aby był ze mną, ale powiedziałam "Nie".- Dziękuje-mówię i zamykam drzwi.Kładę się na łóżko. Ściągam kurtkę i wtedy z niej wypada liścik. Rozkładam go i czytam: "Najpierw przyjaciółka, potem reszta. Wszyscy których kochasz będą cierpieć. To za to, że mnie odrzuciłaś.    D.". Kiedy czytam ten inicjał "D" kręci mi się w głowie. "D" to "Dawid". To on ją zabił a teraz chcę krzywdzić resztę. Nie pozwolę!!!! Nie pozwolę aby ci na których mi zależy cierpieli!!! Zaczyna mi się kręcić w głowię. On się na mnie będzie mścił za to, że go spławiłam delikatnie mówiąc. Co ja mam zrobić? Straciłam już Olę nie chcę stracić innych. Jake. On razem z Alex'em mają dzisiaj straż przed Instytutem. Nie pozwolę aby on go, ich skrzywdził!!!

                                                        ********************

         - Co tam się wogule stało?-pyta Alex. Oboje siedzą na schodach Instytutu.

- Weronika znalazła ją cała we krwi.-odpowiada Jake

- Ale wampira można zabić na dwa sposoby: Spalić ciało tak aby nie mogło się odrodzić albo strawić by wampir się wykrwawił-mówi Alex

- Ten  ktoś wybrał okrutniejszy sposób. Kiedy już przyjechałem było za puźno. Wera też nie dała rady.-mówi powoli Jake jakby dobierał każde słowo.

- Kochasz ją?-pyta prosto z mostu Alex

- Oczywiście. Chciałem nawet z nią być, ale stwierdziła, że lepiej będzie jak będziemy przyjaciółmi-mówi Jake

- Nie to tak powiedziałeś, ona tylko się zgodziła, bo uważała, że jeżeli tego chcesz to niech tak będzie- poprawia go Alex. - Jak ja kochasz to walcz o nią- dodaję. Jake nie odpowiada tylko patrzy przed siebie.

-Słuchałeś ty mnie- mówi Alex.

-Ciiii. Ktoś albo coś tam jest-mówi i pokazuję na krzaki. Jake wstaję i wyjmuję broń, Alex robi to samo i rusza, za Jake'iem.

                                       *****************

     Biegnę do głównych drzwi Instytutu. Oby nie było za późno. Otwieram pośpiesznie drzwi. Wzięłam tylko jeden nóż, który mam zawsze dla obrony.  Widzę jak Jake walczy z jakimś stworem. Bez namysłu wyjmuję nóż i ruszam w jego stronę. Ale chwileczkę gdzie jest Alex? Długo nie czekam na odpowiedź. Nagle wywalam się na ziemię. Obracam się i widzę jakąś postać. Podchodzę do niego i obracam na plecy. Kiedy to robię Alex jęczy z bólu. Co za ulga czyli żyje! 

-Wszystko w porządku??-pytam pośpiesznie patrząc na niego. W ręce nadal trzymam nóż.

- Tak idź pomóc Jake'owi.-mówi. Wstaje pośpiesznie i biegnę do Jake'a. Bez zastanowienia wbijam nóż w plecy bestii. Zanosi się jękiem i pada na ziemię. Jake dobija go.

- Wszystko dobrze?-pyta.

- Tak a ty?- Kiwa głową.

- Jake chodź tu- woła ktoś za moich pleców.Odwracam się i widzę Age i Zuzię klęczącą nad Alex'em. Jake podbiega do nich a ja za  nim.

- Potrzebuję lekarza- stwierdza Jake i jak na życzenie z Instytutu wychodzi dwóch mrocznych z noszami.

                                                    *****************

 Mam nadzieję, że się podobało. Czekam na komentarze!!!!!!!!!!!!!!!!! Jutro się dowiecie co z Alex'em.

 :D

                   Rozdział .14.Wpadka

             -Co ale?-pytam. Aga przestaję płakać i odsuwa się od mnie.

- Bo ja. Podczas randki no wiesz jak to jest...-nie wiem jak to jest. Po prostu kochali się- I wtedy zapomnieliśmy się zabezpieczyć i ostatnio strasznie źle się czułam no i zrobiłam test i......- wstaję i wyjmuję coś z szuflady- Sama zobacz- Wiem, że dwie kreski oznacza ciąże a jedna nie. Podaje mi test patrzę na niego i nie wierzę w to co widzę. Na teście są dwie kreski czyli Agata jest w ciąży.

-Byłaś u ginekologa, aby to potwierdził?-pytam, bo nie chcę wierzyć, że ona jest w ciąży. To nie jest złe, ale czy ona sobie poradzi.

-Tak. Potwierdził to- odpowiada.

- Dawid wie??-mam nadzieję, że nie ma zamiaru aborcji.Agata kiwa głową.- Musisz mu powiedzieć-mówię stanowczym tonem

-Wiem, ale co ja zrobię. Nie dam sobie rady- mówi. Zamiast się cieszyć to ona rozpacza. No w sumie nie chciałabym być matką w wieku 19 lat. W styczniu skończy 20, więc to nie jest dziwne. Dawid ma już 20 i w maju będzie miał 21, więc to nie jest dziwne.

-Nie mów tak. Pomogę ci. Wszyscy ci pomożemy, ale obiecaj mi, że nie będziesz próbowała usnąć ciąży-mówię prawdę. Nie zostawię jej!

- Nawet bym tak nie pomyślała. Nie potrafiłabym tego zrobić- Aga znowu chcę płakać, ale się powstrzymuję.

- Nie płacz tylko się ciesz. Będziesz mamą każda dziewczyna o tym marzy. No uśmiechnij się- mówię i uśmiecham się do niej. Aga robi to samo. 

-Obiecaj ,że nikomu nic nie powiesz-mówi Aga i patrzy mi prosto w oczy.

- Agata, ale musisz im powiedzieć. To twoja rodzina nie ukryjesz tego-mówię. Nie chcę tego ukrywać powinna im to wyznać napewno zrozumieją.

-Obiecaj- nalega.

- Obiecuję- mówię nie chętnie- Pójdę już,ale też mi coś obiecaj, że  powiesz im to niedługo- mówię i wstaję.

- Obiecuję- mówi i obejmuję mnie- Dziękuje- mówi.

      Wychodzę z pokoju i idę korytarzem do swojego pokoju.

                                                            ***********************

                  W pokoju siadam do biurka i włączam laptopa, którego nie używałam ani razu odkąd go dostałam. Wchodzę na internet i przeglądam strony.  Nudzi mi się to szybko, więc wyłączam go i rzucam się na łóżko. Sięgam pod nie i wyciągam kartonik. Otwieram go i wyciągam zdjęcia. Jest ich trochę. Na większości jestem ja i mama, ale są też zdjęcia moje i taty. Na widok zdjęcia z mojej Komunii Św. łzy nachodzą mi do oczu. Daję im ujście. Jest to zdjęcie z mamą i tatą. Stoję tam w albie z książeczką i różańcem. Wtedy tata jeszcze żył.Odkładam je z resztą na łóżko i wyjmuję kolejne zdjęcia. Są to zdjęcia moje i Oli. Są także z Alex'em, Agą i Zuzą. Niewiem kiedy je robiliśmy, ale są cudowne. Natrafiam na zdjęcia moje i Jake'a. Ze szkoły z randki i z innych spotkań. Ostatnie zdjęcie sprawia,że przyciskam je do serca. Jest to zdjęcie moje i Jake'a podczas pocałunku. Nie wiem kiedy i kto je zrobił. ale cieszę się, że je mam. Odkładam je na stolik. Wyjmuje z kartonika naszyjnik, który znalazłam w moim starym domu. Nie nosiłam go, bo bałam się, że go zgubię. Teraz jednak będę go nosić. Przypomina mi rodziców i dzięki nie mu czuję, że są ze mną. Patrzę przez chwilę na swój prawy nadgarstek jest na nim bransoletka od Jake'a. Chowam zdjęcia do kartonika, ale zostawiam zdjęcie moich rodziców i mnie z komunii oraz moje i Jake'a. Chowam kartonik pod łóżko i wyjmuję z szuflady dwie ramki. Do jednej wkładam zdjęcie z Jake'iem a do drugiej moich rodziców. Ustawiam zdjęcie z Jake'iem na stoliku a zdjęcie z komunii przyciskam do pierści.

- Jak mi was brak.-mówię na głos chociaż wiem, że nikt mi nie odpowie.- Tęsknie za wami i tak was teraz potrzebuję.- łzy zaczynają spływać mi po policzkach, ale po chwili je powstrzymuję. W końcu odkładam zdjęcie na stolik a sama kładę się na łóżko.

                                  **********************

            Po południu w sali treningowej widzę Jake'a tak jak się spodziewałam nawet na mnie nie patrzy. Agata obściskuję się z Dawidem ,więc nie mam zamiaru iść i im przeszkadzać. Idę, więc w stronę Zuzy, ale zatrzymuję się, bo i ona nie jest sama. Rozmawia z Alex'em. Idę, więc do miejsca trenowania strzelania z łuku. Strzelam parę razy a potem zaczyna mi się kręcić w głowię. Odkładam, więc łuk i wychodzę z sali. 

       Wychodzę przed Instytut i idę przed siebie. Nie mam ochoty tam wracać. Idę przed siebie chodnikami i rozmyślam. Co ja mam robić? Jak się zachowywać przy Jake'u? Muszę uważać aby nie wygadać się o sekrecie Agi. Poszłabym do Oli wygadać się, ale nie wolno mrocznym wchodzić do "zamku" wampirów. Dlaczego wszystko się spieprzyło? Jednego jestem pewna. Nienawidzę Dawida i nie chce go znać!!! Nagle do moich uszu dobiega przeraźliwy krzyk. Bez zastanowienia ruszam biegiem w stronę dobiegających krzyków. Biegnę nie patrząc pod nogi. Nagle padam jak kłoda na ziemię. Brakuje mi powietrza. Szybko wstaję i biegnę dalej. Nie zważam na ból. 

  Dobiegam do starego opuszczonego domu. Krzyk znowu się rozlega. Wywarzam drzwi i biegnę po schodach na górę. Krzyk znowu się rozlega. Jestem na tyle blisko, że zdaję mi się,że wiem kto to krzyczy. Ogarnia mnie lęk. W biegu wyciągam nóż, który zawsze przy sobie mam i biegnę do ostatniego pokoju w korytarzu. Oby moje podejrzenia były błędne. Bez zastanowienia wywarzam drzwi i wbiegam do pokoju. Widzę czarny cień skaczący przez okno. Podbiegam najszybciej jak potrafię, ale cień już zniknął. Szybko biorę zapaloną świecę z komody i stawiam ją przy poszkodowanej. To nie możliwe!!!! To nie prawda!!!! Nie nie nie to nie może być...............

                                                         **************

    Jutro dowiecie się o kogo chodzi. Wiem cudownie,że kończę w takich momentach:P

 Wiem, że mnie za to kochacie. Czekam na wasze komentarze :D

                Rozdział .13. Niespodziewany gość !!!

           Wiem, że "zostańmy przyjaciółmi" to nie oznaczało, że znów będziemy takimi przyjaciółmi jak kiedyś tylko to,że będzie ze mną rozmawiał tylko z przymusu albo wcale.  

 Ze snu budzi mnie pukanie. Może to Jake? Kiedy jednak otwieram drzwi nie widzę Jake'a tylko Zuzę. Jest cała w skowronkach. Bez zaproszenia wchodzi i siada na łóżku 

- Posłuchałam twoich rad i dzisiaj mam randkę z Alex'em- uśmiecham się, bo nie chcę jej pozbawiać szczęścia. I nie mam ochoty, żeby znowu ktoś mnie pocieszał.

-To cudownie, a nie mówiłam -mówię i siadam obok niej

-  Prawie bym zapomniała. Ktoś na ciebie czeka przy bramie Instytutu.-mówi.

-Kto???-pytam, bo nie mam pojęcia kto mógł by mnie odwiedzać. Moi koledzy to ludzie, więc skąd by wiedzieli gdzie jestem. Ola natomiast napewno by się zapowiedziała a jak nie to Zuza wie jak ona wygląda. Niepokoi mnie fakt,że długo się nie odzywała. Pewnie jest zajeta z James'em.

-Nie wiem. Powiedział abym cię poprosiła abyś wyszła- czyli to on, ale kto???. 

-Lepiej już pójdę a ty idź do niego bo go zdenerwujesz-uśmiecha się i wychodzi. Bardzo szybko się ubieram i wychodzę. Droga do głównych drzwi zajmuję mi parę minut. Otwieram je i wychodzę z Instytutu. Przy bramie ogarnia mnie złość

-Czego tu szukasz??- mówię ze złością do stojącego przed bramą Dawida.- I skąd wiesz gdzie teraz przebywam??- właśnie skąd? przecież ludzie nie widzą tego Instytutu. Widzą go tylko Mroczni, wilkołaki,wiedźmy, wróżki i .... wampiry.

- Jestem wampirem. Ola mi powiedziała-odpowiada spokojnie. Jest pijawką w sumię to wyjaśnia dlaczego jest takim dupkiem !!!

- To pijawki mogą chodzić za dnia?-nie żałuję, że powiedziałam "pijawka". 

-Ja jestem inny i mogę-odpowiada- Możemy porozmawiać. Ja cie kocham i.....- na chwilę przerywa- Chcę być twoim chłopakiem- nie wierzę w to co słyszę. ON chcę być moim chłopakiem. Przez niego mój świat się wali a on chcę być moim chłopakiem Co za dupek!!!

- Jak śmiesz. Przez ciebie Jake ze mną zerwał a ty chcesz zastąpić jego miejsce. Tylko go kocham!!!!- aż kipię z wściekłości.- Nienawidzę cię. -krzyczę do niego. Zbliża się do mnie, ale ja się cofam. Wiem, że wampiry i inne stowry nie mogą wejść na posiadłość Instytutu bez zgody mrocznego.

- Kocham cię i tylko z tobą chcę być- ON nie ma za grosz wyczucia. Zerwał ze mną ukochany a on mówi, że mnie kocha.

-Żartujesz. Wynoś się stąd, bo nie ręczę za siebie- pokazuję mu nóż, który noszę dla bezpieczeństwa. Przybliża się do mnie a ja znowu robię krok do tyłu. Jestem już na terenie Instytutu, więc nie może tu wejść- Moje serce jest zajęte i to nie przez ciebie. Ludzie których kocham są przy mnie,a ciebie nie chcę już nigdy widzieć. Wynoś się, bo zawołam innych napewno, nie będą szczęśliwi, że pijawka kręcie się koło Instytutu.- już nie mówię tylko krzyczę. Mam go dość i nie chcę na niego patrzeć.

Widząc, że nie ma zamiaru się ruszać dodaje z taką złością w  głosie jakiej nigdy we mnie nie było:

-Jesteś nikim rozumiesz nikim nigdy z tobą nie będę- czując, że za chwile wybuchnę i rzucę się na niego odwracam się i idę do Instytutu. Słysze, że mnie woła, ale nie mam zamiaru się odwracać. 

Zamykam za sobą drzwi z trzaskiem.

- Czemu go nie wygoniłaś?? Po co mi powiedziałaś, że on tam jest???-wrzeszczę na Zuzę, która stoi na schodach. Rozumiem jednak, że źle robię wyżywając się na Zuzie ona nie wiedziała- Przepraszam, wiem, że nic nie wiedziałaś. Przepraszam- Zuza uśmiecha się i przytula mnie.

- Nie stój tak Alex nie lubi spóźnień- mówi Aga i staje obok nas.- Ty też idziesz- mówi zwracając się do mnie. Bierze mnie pod ramię i prowadzi. Zuza idzie obok niej. Nawet gdybym chciała nie potrafiłabym wyrwać się z jej uścisku. Jest odemnie o wiele silniejsza.

                                                ****************

      Podczas gdy Zuza ubiera się i maluje w łazience Aga usadawia mnie na łóżku i siada obok mnie.

-Posłuchaj- odzywa się- Wiem co się stało i wierzę cie, ale musisz zrozumieć Jake'a- patrzy mi prosto w oczy. - Jesteś jego pierwszą prawdziwą dziewczyną.- jego pierwszą prawdziwą?? czyli były inne- Po śmierci swoich rodziców zamknął się w sobie i udawał, że nic go nie obchodzi. Jednak ja wiem swoje. On po protu nie chciał już nikogo pokochać, bo bał się, że go straci. Jednak kiedy poznał cię wszytko się zmieniło. Zaczął się śmiać. On się zakochał i dlatego go tak to boli, bo od dawna nikt nie był w jego sercu- ale przecież każdy by się załamał wiedząc, że jego druga połówka go zdradziła

-Rozumiem cię, ale po co mi to mówisz? Żeby mnie dobić?-odzywam się

- Nie. Po prostu chcę żebyś to wiedziała i dała mu trochę czasu. On cię kocha a ty go, więc prędzej czy później nie wytrzymacie bez siebie- oby miała rację.- Jeszcze jedno. Istnieją znaki na przeróżne choroby, ale nie ma znaku na złamane serce. To tak na wszelki wypadek.-mówi po czym gwałtownie wstaję.

-Wyglądasz pięknie. Alex padnie-mówi i podchodzi do Zuzy. Ma racje Zuza wygląda olśniewająco.

-Aga ma rację. Wyglądasz pięknie- Zuza się uśmiecha.

-Lepiej już idź za chwilę Alex po ciebie przyjdzie- odzywa się Aga.

Zuza wychodzi a Agata siada na łóżku. Siadam obok niej.

- A co z tobą i Dawidem?- to imię przysważa mnie o dreszcze. Za szczęście to nie ta sama osoba. Aga wzrusza ramionami- No nie wierzę. Przecież widziałam na treningu

- Jesteśmy ze sobą od jakiś 2 tygodni-mówi i naglę zaczyna płakać. Przytulam ja, ale nie wiem czemu płaczę

- Co się stało?

- Nic. Kocham go, ale..........

                                           *********************

        Wiem, że kończę w takim momencie, ale zagadka rozwikła się już jutro :D Mam nadzieję, że się podobało. Czekam na komentarze :P.