Rozdział. 31. O co tu chodzi??? 

         - Nie !!! Proszę!!!- krzyczę. Momentalnie siadam prosto na łóżku. Jestem cała spocona ze strachu i przerażenia. To tylko sen. Tylko sen. Ale zaraz gdzie William? Pośpiesznie wstaje z łóżka i podchodzę do łóżeczka. Uspokajam się kiedy widzę spokojnie śpiącego Willa. Oddycha spokojnie. Nic nie wskazuje na to by coś mu groziło. Na szczęście. Wracam do łóżka i siadam na nim oddychając z ulgą. To tylko sen. Przypomina mi się coś. Podciągam koszule nocną i w miejscu tam gdzie w śnie wbito mi nóż jest rana. Świeża rana. Zrobiona jakiś dzień może dwa dni temu. Dopiero co się sklepia. To już drugi raz kiedy mam ranę po tym co się działo w śnie. Tylko jak to możliwe? Na szczęście nie dotyczy to Willa. Ściągam koszule i kładę się. Dlaczego przyśnił mi się Simon??? Co miał na myśli, że William nie powinien się urodzić? Przecież to mój syn. Normalny niemowlak. To znaczy mroczny, ale jest taki sam jak każdy niemowlak. Co miał na myśli mówiąc "To nie tylko dziecko" ??? Co tym razem chcę mi przekazać podświadomość? Chyba to, że muszę uważać na Williama. Nie dałabym sobie gdybym i jego straciła. Nie pogodziłabym się z jego stratą. Skoro to był sen to dlaczego czułam się jakby to wszystko było prawdziwe. Czułam te wszystkie emocje. Ten cały ból. To nie był mój mózg to była prawda!  Czuję bolesne kłucie w sercu. Coś mi świta. Pamiętam, że wzięłam syna do swojego łóżka po karmieniu. Więc dlaczego śpi teraz u siebie. Może odłożyłam go. Nie pamiętam kiedy zasnęłam i od czego zaczął się mój sen.  Moja podświadomość wariuje!! Nie mówiąc o głowie i sercu!!! Nadal mam wrażenie, że Jake żyje! Jedno jest pewne muszę strzec mojego syna!!!
                                             *************************************
                  Chodzę po sklepach w galerii. Avie uparła się,że zajmie się moim synkiem a ja mam się odstresować i odprężyć. Nie chętnie się zgodziłam. Nie dla tego, że chciałam nowych ciuchów. Po prostu chciałam odetknąć i pomyśleć o wszystkim. Wychodzę z sklepu z dwiema torebkami. W jednej mam rzeczy dla małego a w drugiej coś dla Clarissy.  Idę chodnikiem w złóż głównej ulicy. Moją uwagę przykuwa blond chłopak jakieś parę metrów ode mnie.  Jest bardzo podobny do Jake'a. Niestety, ale nie widzę jego twarzy, bo ma kaptur. Przez kaptur wysuwają mu się na twarz blond kosmyki włosów. Nagle nasze spojrzenia się spotykają. On uśmiecha się (przynajmniej tak mi się wydaję) i rusza w wąską ścieżkę.  Bez zastanowienia ruszam biegiem za nim. Muszę wiedzieć czy to on?! Muszę!!!
    Kiedy jestem z zaułku nie dostrzegam blond włosego chłopaka. Jestem tylko ja i mój przyśpieszony oddech. Wchodzę w głąb zaułka i rozglądam się. Nigdzie nie widać żywej duszy. Musiało mi się.....
Nagle coś spada z góry i zwala mnie z nóg. Upadam na mokrą ziemię a głowę rozcinam o kant śmietnika.Z zaskoczenia upuszczam torby. Postać jednym szybkim ruchem podnosi mnie nie zwracając na jęki. Przygniata mnie do muru. Jedne jego ramię jest przy mojej szyi a drugie trzyma ostry nóż. Nóż który mają mroczni !
-Kto cię nasłał???-pyta ze złością blond chłopak.- Kto???- Powtarza wyraźnie zniecierpliwiony. Wszędzie poznam ten głos!!! Jakimś cudem podnoszę jedną rękę i szybkim ruchem ściągam kaptur z jego głowy. Serce mi staje.
-Co do cholery?!- odzywa się zdezorientowany JAKE. To naprawdę on. Czyli to prawda on żyję.
-Jake...-mówię łamiącym się głosem. Nie wierzę, że to on- Jake..-powtarzam. Jego ramię puszcza mnie. Nogami staję na ziemi. Gardło mnie boli od jego ramienia, a serce wali mi jak po maratonie.
-Skąd znasz moje imię?-pyta łagodniejszym tonem.
-Jake to ja-mówię i sięgam dłonią do jego policzka- To ja Weronika. Twoja Weronika-mówię głaszcząc go po policzku. Wydaję się zdezorientowany. Nagle zabiera moją dłoń z jego policzka. Trzyma ją swoja silną dłonią i patrzy na nią. Czuję się tak jakby cały świat zniknął i byliśmy tylko my dwoje. Dwoje!
Nagle on puszcza moją rękę. Obraca się na pięcie i wybiega z zaułka. Zdezorientowana chcę za nim pobiec, ale nie potrafię. Osuwam się na ziemie i przyciągam kolana do siebie. Co to miało być? Jake żyje!!! On naprawdę żyje! Ja nie wierzę. Cały czas myślałam, że go straciłam a on żył i miał się dobrze. Tylko dlaczego tak się odzywał? To nie był ton którym zwykle mówił. Nawet jak był zły nie mówił tak. Tak obojętnie. Jakby nic nie czuł. Czy to możliwe?? Czy on już nic do mnie nie czuje? Nie to nie możliwe. Ale coś się stało. Zachowywał się tak jakby stracił pamięć. Może stracił pamięć? Wyglądał jakby mnie nie pamiętał. Może faktycznie mnie nie pamiętał. Ale co się takiego wydarzyło? Przecież widziałam jego martwe ciało w trumnie. Trzymałam je kiedy umierał na placu. Czy to wszystko było uknute??? Jak tak to przez kogo??? I po co???
                                          *******************************************
                  -Wera obudź się-mówi Agata kojącym głosem. Delikatnie szturcha mnie w ramie. Otwieram oczy i orientuję się, że nie jestem w zaułku tylko w swoim pokoju w Instytucie.
-Co się stało?-pytam ochrypłym głosem. W głowię mi się kręci.
-Znaleźliśmy cię w zaułku razem z Avie. Zemdlałaś ze zmęczenia-odpowiada Aga. Powoli siadam na łóżku. Zawroty głowy słabną, ale nadal świat wiruje.
-Jake widziałam go. On żyje-mówię szeptem tak jakby to było coś złego a nie świetnego.
-Musiało ci się przyśnić kiedy zemdlałaś- mówi Aga. Ale ja wiem swoje. Wiem, że to nie był sen. Jake był prawdziwy. Naprawdę czułam jego. Trzymałam dłoń na jego poliku a potem on moją w swojej dłoni a potem.... potem uciekł jakby coś go wystraszyło. Ale to nie ważne. Ważne jest to, że żyje!!!
-Masz rację-odpowiadam wbrew sobie. Wole ich nie martwić. Ale wiem swoje i nie spocznę nim nie odnajdę go!!!
Po paru minutach do pokoju wchodzi Avie z moim synkiem na rękach. Uspokajam się na widok śpiącego Williama. Wkłada go ostrożnie do łóżeczka.
-Jak się czujesz?-pyta z troską siadając na brzegu łóżka.
-Dobrze tylko głowa mnie boli-odpowiadam. Dotykam głowy zimną ręką. Wyczuwam po prawej stronie czoła opatrunek a pod nim szwy.
- Uderzyłaś głową kiedy zemdlałaś.-mówi Avie. Ja wiem swoje. Ta rana nie jest od zemdlenia tylko od tego jak upadałam kiedy Jake pojawił się z nieba jak anioł. To upewnia mnie mocniej, że to nie był sen tylko realna rzeczywistość. Czemu wszyscy twierdzą, że zemdlałam ?! Może i zemdlałam,ale na pewno po tym jak zobaczyłam żywego Jake'a a nie wcześniej!!! Tylko co się stało, że tak nagle uciekł? Miałam wrażenie, że za chwilę się pocałujemy a tu on nagle uciekł. Miałam nadzieje, że sobie przypomniał, ale to chyba nie było to. Tylko co w takim razie???Wole im nie mówić, bo znowu zwalą winę na zmęczenie. Wole to zachować dla siebie i na własną rękę dowiedzieć się gdzie jest Jake i co się z nim dzieje.
-Avie ktoś na ciebie czeka-mówi zdyszany Alex. Czyżby biegł przez całą drogę. Nagle przypomina mi się scena ze snu. Jak Alex mówi, że Avie wszystkich woła. Tylko, że teraz nie chodzi o mnie tylko o Avie. Po jego minie widzę, że jestem przestraszony i zaskoczony.
-Kto??-pyta zdziwiona Avie.
-Choć to się przekonasz-mówi. Avie niechętnie wstaje i wychodzi za Alex'em. Kto przyszedł nieproszony do Instytutu? I dlaczego Alex wyglądał na przestraszonego???
-Idź zostanę z Willem-odzywa się Aga przerywając ciszę.
-A co z Clarissą??-pytam. Najchętniej wybiegłabym od razu za Avie.
-Śpi w wózku-mówi pokazując na wózek przy łóżeczku Williama.- Idź-mówi. Wstaję i dopiero teraz orientuję się, że jestem w swoich ciuchach a nie w todze.
 Jestem już przy drzwiach kiedy Aga się odzywa :
-Dziękuje za ciuszki dla Clarissy
- Nie ma za co- odpowiadam i wychodzę z pokoju.
                                  ************************************
Przy drzwiach biblioteki oglądam się za siebie. Nie wiem czemu chyba chciałam sprawdzić czy nie ma gdzieś Simona. Na szczęście nie ma go! Chwytam za klamkę i słyszę czyjąś kłótnie.
-Oddaj nam dziecko a odejdziemy-mówi Valentaine. Zaraz Valentaine!? Co on tu robi?
-To dziecko. Nie oddamy ci go, bo ty tak chcesz-mówi Avie. Słyszę, że traci cierpliwość.
-To będziemy musieli wziąć go siłą.-mówi Valentaine. Tego jest za wiele. Otwieram drzwi i wchodzę do środka. Wygląda to tak jakby dwa gangi miały się pobić. Po jednej stronie Avie, Alex i paru innych mrocznym a po drugiej Valentaine, .... Simon? Tak to on. Patrzy na Alex'a z tym swoim uśmieszkiem. Czy on jest gejem??? Na jego widok i Valentiane'a wzbiera w mnie gniew. Jest jeszcze jedna postać. Chłopak o blond włosach wysuwających się z kaptura. Podchodzę do Avie.
-Witaj Weroniko. Miło cię widzieć- mówi spokojnie Valentaine. Ten jego spokój sprawia, że gniew się nasila.
-Witaj. Powiedziałabym, że mnie także miło cię widzieć, ale nie lubię kłamać- odcinam mu się.Jestem dumna, że głos się nie załamał tylko był obojętny. To ten Valentine. Ojciec mojego ukochanego. Ojciec który nie raczył przyjść na pogrzeb syna.
-Po co ty tutaj przychodzisz?-pytam suchym tonem.
-Po wnuka-odpowiada spokojnie. Gniew się we mnie gotuje.
- Chyba sobie pomarzysz. Nie zobaczysz go nawet.-mówię.
- Ojcze nie mówiłeś, że Simon albo Isabelle maja dzieci-odzywa się chłopak w kapturze. Ściąga kaptur, ale ja i bez tego bym go rozpoznała. Wszędzie poznam ten głos. JAKE. Zerkam na Avie i Alex'a. Oboje są zaskoczeni i przestraszeni. Lecz różnica jest taka, że Avie szybko nad tym zapanowuje.
- To nie ich dziecko. To twoje dziecko Jake. Ty jesteś ojcem .Masz syna-mówię nim Valentaine zdąży coś powiedzieć.
-Pamiętam cię- zwraca się Jake do mnie. Chcę do niego podejść, ale Valentaine staje mi na drodze
-Jesteś... ja ...cię- jąka się. Valentaine nachyla się do mnie.
- I teraz będzie cierpiał przez ciebie-szepcze mi do ucha. Chcę coś powiedzieć, ale on już znika z Simonem i moim Jake'iem. Stoję jak wryta. Co on miał namyśli??? Odwracam się. Wypuszczam powietrze z świstem. Nawet nie zdałam sobie sprawy, że je wstrzymywałam. Na twarzy Avie maluje się przerażenie, ale nie wiem czy to z powody Valentaine'a czy Jake'a.  Na twarzy Alex'a maluje się natomiast smutek, strach ale i szczęście. Nie wiem z jakiego powodu!.
-Mówiłam, że on żyje-odzywam się przerywając nie zręczną ciszę.
                                           *************************************
          Mówiłam abyście dali mi czas do jutra. I co nie uśmierciłam dziecka! Wiem, wiem nie spodziewaliście się powrotu Jake'a, ale cóż taki miałam pomysł. Mam nadzieję, że przypadł do gustu :P
 Czekam na komentarze.

                      Rozdział .30. Narodziny 

               Chodzę w tą i we tą po pokoju. Od paru godzin brzuch strasznie mnie boli. Przecież do rozwiązania jeszcze 2 miesiące. To za wcześnie!!! On jest za mały!  Ból staję się silniejszy siadam na łóżku i zginam się w pół. Czuję jakby ktoś rozrywał mi brzuch i grzebał w nim. Cały czas narasta a ja czuję, że już długo nie wytrzymam.

-Wera co się dzieję?-pyta zdyszana Avie. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że krzyczałam z bólu. Teraz nie potrafię wykrztusić słowa.

-Alex biegnij po lekarza. Powiedz, że zaczęło się- zwraca się do Alex'a. Ten bez słowa wybiega. Co się zaczęło??? Przecież on nie da rady. To dopiero 7 miesiąc. Jeszcze za wcześnie. Strach i panika dają o sobie znaki.

-Wszystko będzie dobrze. Oddychaj- mówi kojącym głosem Avie. Głaszcze mnie po plecach. Nie potrafię wykrztusić słowa. Ból jest straszny, ale o wiele gorszy jest strach, że mały nie przeżyje. Przecież on jest za mały. On nie da rady. Nie.... nie możesz tak myśleć.

-Przecież to nie czas- wykrztuszam te słowa z wielkim trudem i dysząc. Nie potrafię się wyprostować. Ból nie daje mi spokoju.

-Spokojnie- mówi. Spokojnie?!?! Jak mam być spokojna!?! Przecież mój syn może nie dać rady. Jak ja mam być spokojna?!?! On jest za mały! Mój synek. On może nie przeżyć. Nie... nie myśl tak. On jest silny da radę! 

                                           ******************************

         -Przyj!!!- krzyczy lekarz. Trwa to już 6 godzin i tracę wszystkie siły- Przyj!!!- powtarza.

-No przecież prę!!!- krzyczę na niego. Nie potrafię się opanować. Ból jest taki silny. Czuję jakby ktoś grzebał w moim brzuchu i nie mógł znaleźć tego co chce.

-Przyj!!!-powtarza. Prę z całej siły!!!!! 

-Już dobrze oddychaj mamy go-mówi lekarz. Słyszę płacz. Płacz dziecka. Małego dziecka. 

-Gratulacje to panie synek- mówi po chwili lekarz i podaję mi malucha zawiniętego w kocyk. Biorę małego na swoje ramiona. To najpiękniejsze co widziałam. Mój piękny, mały synek. Jego cera jest taka jak Jake'a, ale oczy ma po mnie. Są zielone jak wiosenna trawa.Jest podobny do swojego taty. Bardzo!

-Kto jest ojcem?-pyta pielęgniarka trzymając jakiś arkusz.

-Jake Blake-odpowiadam bez wahania. Nie chcę mówić,że nie wiem, bo wiem. Chcę żeby  mały wiedziałam kto jest jego tatą i jaki on był.

-A jak się nazywa?-pyta dalej pielęgniarka.

-William- odpowiadam bez wahania. Wiem, że Jake ma tak na drugie i, że bardzo lubi to imię. Spodobało mi się to imię i czuję,że dzięki temu będę miała Jake'a bliżej. Pielęgniarka patrzy chwilę na mnie a potem odchodzi bez słowa. Zostaję sama na wielkiej sali po porodowej.  Jestem zmęczona jak nigdy, ale też szczęśliwa. Mam przy sobie swojego synka. Nie obchodzi mnie co ludzie będą mówić. Nie obchodzi mnie, że mam dopiero 17 lat. Liczy się to, że mam mojego synka. Mojego Williama. Przytulam go bliżej siebie i kołyszę delikatnie. Mały uśmiecha się do mnie i zamyka oczy.  Jego małe serduszko bije tuż przy moim ciele. Kołyszę małym. To chyba ten instynkt matczyny.

-Gratulacje- mówią razem Avie, Alex, Zuza, Dawid i Agata z małą Clarissą.

-Ciii- mówię po cichu z uśmiechem. - Nie chcę go obudzić.- dodaję cichszym głosem.

 Moje serce choć połamane teraz się skleja dla Williama. Teraz jestem pewna, że podjęłam dobrą decyzję. Dobrze zrobiłam nie poddając się. Nie wyobrażam sobie żebym zostawiła mojego syna. Nie wyobrażam sobie abym go straciła.

- Chciałabym abyś ty Avie i Alex zostali chrzestnymi.- mówię ciszonym głosem, ale z uśmiechem. Choć jestem zmęczona to nie potrafię przestać się uśmiechać.

-Ja??-pyta cicho Avie.

-Tak- odpowiadam. - Chcesz potrzymać?-pytam po chwili. Kiwa głową i wyciąga ręce. Delikatnie podaję jej mojego śpiącego syna. Wszyscy zbliżają się do Avie i patrzą na śpiącego niemowlaka.

-Słodziak-mówi Avie.

-Będzię wyrywał panienki jak jego tata-mówi Alex i zerka na mnie. Ja jednak nie przestaję się uśmiechać. Pomyślał pewnie,że to co powiedział mogło mnie załamać, ale ja jakoś sobie radze i takie coś na pewno mnie nie załamie. Nie zapomnę o tacie mojego synka!   Nie potrafiłabym zapomnieć!!! Nie potrafiłabym zapomnieć o moim Jake'u!!!

                                              ***********************************

             Budzi mnie płacz Williama. Ma już 2 miesiące i muszę wstawać co najmniej 2 razy w nocy aby go karmić. Nie jestem zła, ale zmęczona. W dodatku od narodzin Williama śnią mi się koszmary. Nie raz ten sam sen z Jake'iem a nie raz całkowicie inne. Ostatnio śniło mi się, że tańczyłam z Jake'iem w sali balowej a potem on nagle wbił mi nóż w pierś i wyszeptał do ucha już nie jako on tylko Valentaine " Musisz umrzeć".  Dzięki synowi zwykle budzę się przed najgorszym. Kiedy jednak sen dochodzi do najgorszych momentów sama się budzę przerażona. Powiedziałam o tym Avie a ona twierdzi, że to od porodu i zmęczenia. Że nie długo wszystko się ułoży. Tylko, że minęły dwa miesiące a nic się nie zmieniło. Nie mówiąc, że moje serce nadal upiera się, że Jake żyje! 

       Wyjmuję małego z łóżeczka i zanoszę na łóżko. Przyzwyczaiłam się do karmienia piersią i nie sprawia mi to jakiegoś zakłopotania. To w końcu mój syn. Mój brzuch zrobił się płaski tak jak kiedyś, ale zostały mi.... jędrniejszy biust.  

  Mały piję jak zawsze chętnie i łapczywie. Na główce pojawiają się krótkie blond włoski jak u taty. Kiedy mały kończy pić nie odnoszę go do łóżka tylko kładę przy sobie na swoim łóżku. William szybko zasypia. Patrzę na niego i nie mogę uwierzyć, że to mój syn. Mój syn. te słowa są jak najsłodszy cukierek. Przykładam palca do jego tyciej dłoni a on odruchowo ją zaciska i trzyma mocno. Sprawia mi to przyjemność. Jego malutka dłoń spoczywa na moim paluszku. To jest słodziutkie jak małe dzieci mają taki odruchy.

          Po paru godzinach budzi mnie pukanie do drzwi. Ostrożnie schodzę z łóżka nie chcąc obudzić małego. Przekręcam gałkę i widzę Alex'a. Jest rozbudzony, ale dostrzegam  w nim coś dziwnego czego nie potrafię nazwać.

-Coś się stało?-pytam. Widzę po jego minie, że coś się stało. Wykrzywia usta w uśmieszek którego jeszcze nigdy nie widziałam. Nie u niego! Nie mogę sobie przypomnieć u kogo widziałam ten uśmieszek.

-Avie chce nas widzieć-odpowiada neutralnym tonem. Wydaję mi się nieznajomy.

-A co ....- zaczynam

-Masz wziąć Willa z sobą-przerywa mi. Nie chętnie wracam do łóżka i podnoszę delikatnie Willa nie chce go obudzić. Czuję na sobie wzrok Alex'a. Coś mi nie pasuje, ale nie wiem co. Kiedy dochodzę do niego bez słowa rusza przed siebie a ja podążam krok za nim. 

   Przy bibliotece zatrzymuje się a ja dochodzę do niego. Chcę otworzyć drzwi kiedy ktoś szarpie mnie i odwraca w drugą stronę. Podnoszę głowę choć kręci mi się od obrotu. Nigdzie nie ma Alex'a przede mną stoi.......Simon z tym swoim uśmieszkiem. Teraz już wiem kogo to był uśmiech. Nie Alex'a tylko Simona.Ale jak on się tu dostał? Chcę krzyczeć,ale przygniata mnie do ściany. Rękę trzyma na mojej szyi.  Z szoku o mało co nie upuściłam Williama, ale udało mi się go utrzymać. Ból przeszywa moje plecy, ale nie mogę krzyczeć ponieważ Simon za mocno ściska mnie za szyję. Nagle Simon wyrywa mi mojego syna z rąk. Próbuje jakoś odebrać mu mojego syna, ale nie mam tyle siły.

-Więc, to jest synek mojego brata- mówi z wrednym uśmieszkiem Simon.- Ładny. Szkoda go bedzie- dodaje ironicznym tonem.

-Nie waż się go skrzywdzić- mówię z odrazą w głosie. Niestety jego ręka na mojej szyi nie ułatwia mi mówienia. Uśmiecha się do mnie. ten uśmiech sprawia, że wzbiera się we mnie gniew.

-Wy głupiutka dziewczynko- zaczyna ironicznie- Ty nie wiesz kim jest to niemowlę. Kim będzie-mówi- Nie wiesz, że on nie powinien się narodzić, ale skoro już do tego doszło...-robi przerwę. Tak szybko puszcza moją szyję i tą samą ręką wbija nóż w mój brzuch, że nie zdążam zareagować. Osuwam się na ziemię i przyciskam jedną rękę do krwawiącej rany. Czuję straszny ból i krew na mojej dłoni.

-Teraz będziesz musiała patrzeć jak on umiera- mówi z udawanym smutkiem.

-Niech mu jeden włos z głowy spadnie a przysięgam, że znajdę cię i zabiję- mówię, ale mój głos się łamie.

-A co ty możesz mi zrobić- mówi drwiąco. Przykłada nóż do szyi Williama

-Nie! Proszę!!!-mówię błagalnym tonem- To tylko dziecko!! Proszę!!!- mówię, ale głos mi się łamie.

-To nie tylko dziecko- mówi i jednym szybkim ruchem podcina gardło mojemu synkowi.

-Nie!!!!!!- krzyczę. Twarz zalewa mi się łzami. Simon puszcza Williama jak lalkę. Upada na podłogę. Naokoło jego ciałka robi się kałuża. Na kolanach z jedną ręką przy ranie doczłapuje się do Willa. Zaczynam szlochać. Mój synek!! Mój Syn! Mój William!!! 

-Ty morderco-mówię z odrazą i gniewem w głosie. 

-Mój synek. Mój Synek- powtarzam non stop głaskając go po zimnej martwej główce. Łzy zasłaniają mi pole widzenia. Widzę tylko małe rozmazane ciało a wokół niego pełno krwi. Teraz to już nie mam wyjścia. Już nie mam po co spełniać obietnicy złożonej Jake'owi. Zresztą nie dam rady, bo za chwilę wykrwawię się na śmierć. Ból staję się silniejszy, ale nie on jest najgorszy tylko ten w sercu.  Zaczynam kaszleć krwią. Zaczynam się nią dusić. Przed oczami widzę plamy a potem tylko ciemność!!!

                                 *************************************

         Wiem, wiem, ale poczekajcie do jutra. Zobaczycie co..... Oj nie będę nic mówić. 

Czekam na komentarze i do jutra!!!! :D

                       Rozdział .29. Sen

       Chodzę po ogródku różanym. Minęły kolejne 4 miesiące. Jest wiosna choć dla mnie to lato. Mamy początek czerwca. W ogrodzie różne pięknie kwitną.  Ogród pięknieje w oczach.   To tutaj pół roku temu Jake został pochowany. Jestem teraz w szóstym miesiącu z moim... naszym synem. Od kiedy się dowiedziałam o ciąży nawet nie przyszło mi do głowy, aby spróbować odebrać sobie życie. Nie mogłabym. Nie osierociłabym dziecka. Wiem co by czuło jakby mnie nie było. Myślałoby, że go nie kochałam, że nie było dla mnie ważne. Że nie chciałam go. A to wszystko nie prawda. Choć mały jeszcze się nie narodził ja już go kocham. Nie wyobrażam sobie abym mogła się zabić. Siebie i małego. Teraz mam osobę dla której muszę żyć. Będę mamą. Będę miała cudownego bobasa. I tak muszę myśleć. Będę go bronić przez cały czas. Nie pozwolę żeby choć jeden włos spadł z jego głowy. Oddam za niego życie!!! 

                                                    ***********************

               Wchodzę do pokoju i kładę się na łóżku. Jestem padnięta choć to był tylko spacer. Ciąża potrafi wymęczyć człowieka. Kładę głowę na poduszce i zamykam oczy. 

           Jestem w szklarni. Ubrana w piękną złotą sukienkę. Spaceruje po niej i napawam się widokiem roślin, Tak tu pięknie. Nie byłam tutaj od śmierci Jake'a. Nic się nie zmieniło. Te same rośliny choć wydają się piękniejsze. Ten sam widok na suficie. Niebo z gwiazdami. I te same schody.  Nagle z góry schodów schodzi chłopak. Jest elegancko ubrany jak dżentelmen dawnych lat. Kiedy staje na ziemi tuż przy schodach i podnosi głowę serce zaczyna mi walić jakby chciało wyskoczyć z klatki piersiowej i skoczyć do jasnowłosego anioła. 

-Jake to ty?-pyta szeptem ostrożnie zbliżając się do chłopaka. Ten szeroko uśmiecha się, ale nie odzywa. Podchodzę bliżej. Jeszcze krok a będę przy nim. Teraz dokładnie widzę, że to mój Jake!!!

-To ja-odzywa się kiedy stoję tuż przy nim. 

-Przecież zginąłeś-mówię choć mam ochotę wycałować go-widziałam jak umierasz- szepcze. Jego wargi są tuż przy moich. Już czuje jak muska nimi moje usta, gdy nagle znika on i cała szklarnia. Jestem w lesie. Ubrana nie w złocistą sukienkę tylko w czarne spodnie i top. Są one podarte i całe w ciepłej i klejącej się mazi. Kiedy dotykam jej czuje,że jest ciepła. To krew! ale nie ludzka. Rozglądam się do okoła i widzę martwe ciała jakiś stworzeń. Nagle przy jednym z ciał zauważam złotowłosego chłopaka. Wyciąga nóż i wyprostowuje się chowając broń na pas. Uśmiecha się do mnie i odgarnia blond włosy do tyłu. Chcę do niego podbiec, ale on jest szybszy i pojawia się tuż przede-mną.

-Jake-mówię łamiącym się głosem. Tak za nim tęskniłam. Nawet nie wie co ja bez niego przeszłam- Przecież ty umarłeś. Widziałam jak umierasz-mówię. Nie odpowiada tylko przyciąga mnie do siebie. Czuję jego usta na swoich. Czuję smak soli, popiołu i krwi. Całuje mnie tak delikatnie, ale i namiętnie i czule. Po paru minutach odsuwa się delikatnie, ale nadal trzyma mnie w ramionach. Chcę mu powiedzieć co czułam co czuje. Jak tęskniłam. Jak go kocham. Co przeżyłam bez niego. Chcę mu powiedzieć, że będzie ojcem. Że musi ze mną wrócić do Instytutu. Że wszyscy tęsknią. Spoglądam na swój brzuch i widzę, że nie jest "okrągły" tylko płaski.

- Nie wszystko co oczy widzą jest prawdą- szepcze mi do ucha Jake.  Nagle już nie jestem w jego objęciach. Stoję na placu. Wszędzie jest mnóstwo twarzy których nie znam.  Przeciskam się przez tłum słysząc krzyki. Kiedy staje w pierwszym rzędzie. Na środku placu klęczy przy ciele dziewczyny mężczyzna w długim płaszczu. Podchodzę bliżej, ale nikt na mnie nie zwraca uwagi. Zupełnie jakbym była niewidzialna. Wszyscy patrzą na środek placu z minami zachwytu, ulgi, rozbawienia i radości. Podchodzę bliżej mężczyzny i patrzę na ciało. Mężczyzna wyciąga nóż w brzucha kobiety i odchodzi nawet na mnie nie patrząc. Patrzę na martwe ciało ciężarnej dziewczyny. Kiedy wiatr odsuwa włosy z twarzy dziewczyny serce mi staje. Tą dziewczyną jestem ja. Ale jak to możliwe?! Przecież .... Spoglądam w dół mojego martwego ciała. Z brzucha sączy się krew. Nagle widzę, że jakiś blondyn w kapturze klęczy przy moim ciele i bierze je na ręce płacząc. Kiedy spada mu kaptur widzę twarz Jake'a całą od łez. Chcę do niego podbiec,ale coś mnie zatrzymuje. Czuję niewyobrażalny ból tak jakby coś paliło mnie od środka!

-Ona musiała umrzeć!!!!-krzyczy mężczyzna unosząc głowę do góry. Ten mężczyzna do Valentaine!!!!!!!!!!!

                   Budzi mnie własny krzyk. Siadam prosto na łóżku i staram się opanować . To tylko sen. To był tylko sen. Nic nie jest dziecku. Dotykam swojego brzucha czuję kopnięcie, więc trochę się uspokajam. O co chodziło z tym snem??? Dlaczego Jake powiedział " Nie wszystko co widzą oczy jest prawdą". O co chodziło? I dlaczego miałam zginąć będąc jeszcze w ciąży? Co takiego zrobiło dziecko? To wszystko nie ma sensu. To był tylko sen, tylko czemu miałam wrażenie, że to prawda. Podciągam koszule rękawa, bo coś mnie tam piecze. Przeżywam szok jest na niej ślad, bo wbiciu czegoś ostrego tylko niby czego? Nagle przypominam sobie kiedy w lesie Jake mnie całował nie poczułam, że coś wbija mi się w rękę. Dopiero teraz to do mnie dociera. To był jego nóż wystający z paska. Ale przecież to był sen? To niemożliwe? Tak? Musiałam się gdzieś zranić podczas snu.  Tylko dla czego mam dziwne wrażenie, że to była prawda. Coś mi mówi, że Jake żyje!!! Tylko, że to niemożliwe. Więc dlaczego moje serce twierdzi, że on nadal chodzi po tym świecie!  Ale jak to możliwe, że on przeżył ? Przecież trzymałam jego ciało na rękach i wiem, że było martwe. Moje hormony świrują. Tylko wolałabym aby strasznie mnie bolały plecy czy coś w tym stylu niż aby śnił mi się Jake. Za bardzo tęsknie. Za bardzo go kocham. Jeszcze jedno pytanie na które nie zdobędę wyjaśnienia. Skoro to był sen to dlaczego byłam wszystkiego świadoma? Dlaczego czułam, że to prawda?

                                             ************************************

           Podczas śniadania nie mogę się skupić na rozmowie Avie z Alex'em i Zuzą. Cały czas mam w głowie ten sen. I te pytania. Te słowa Jake " Nie wszystko co oczy widzą jest prawdą" i Valentaine " Ona musiała umrzeć".

-Słuchałaś mnie Weroniko?-pyta Avie wyrywając mnie z zamyśleń na temat snu.

-Nie-odpowiadam speszona szczerze.

-Muwiłam, że powinniśmy zacząć kupować rzeczy dla dziecka- mówi spokojnie Avie. Chyba jej nie zdenerwowałam. Albo nie chcę się ze mną kłócić, bo jestem w ciąży.

-Dobrze.Gdzie jest Agata?-pytam rozglądając się. Nigdzie nie widzę jej ani jej chłopaka. Alex wzrusza ramionami. Zuza także.

-Nie widziałam ich od wczoraj-odzywa się Avie. Może źle się czuję? W końcu już prawie nadszedł czas.

-Zaczęło się!!!-krzyczy zdyszany Dawid w drzwiach. Momentalnie wstaje od stołu.

-To na co czekamy. Chodźmy-mówię i wychodzę za Dawidem. Nie oglądam się czy reszta idzie za mną.

               Pod drzwiami sali spotykam spanikowanego Dawida.

-Wszystko będzie dobrze-mówię i klepie go po ramieniu. Widzę, że cały się trzęsie. Dziwne, bo to nie on tam rodzi. Choć nie wiem sama też się denerwuje. 

-Uspokój się i usiądź, bo odpłyniesz-mówię. Dawid siada na krześle tuż przy drzwiach. Staram się opanować jego panikę. Choć trudno mi powstrzymać śmiech. Dawid zawsze poważny i odważny teraz panikuje jak małe dziecko.

                 Po paru godzinach czekania pod salą wszyscy zaczynają się niecierpliwić. Alex rozmawia szeptem z Zuzą. Avie stoi przy ścianie i obgryza paznokcie. Dawid chodzi w tą i z powrotem a ja siedzę na krześle. Wiem, że nie mogę się denerwować, bo zaszkodzę synowi, ale ciężko jest się nie denerwować kedy twoja przyjaciółka rodzi już od 4 godzin i nie wiadomo co z nimi.

-Gratulacje ma pan córeczkę- składa gratulacje lekarz Dawidowi. Ten odpręża się delikatnie. Bez słowa wchodzi za lekarzem do sali.

-Dajmy im chwilę-mówi Alex. Siadam z powrotem na miejsce. Więc mają córeczkę. Tak się cieszę ich szczęściem. Agata pewnie jest teraz najszczęśliwsza na świecie.

-Nie wytrzymam dłużej. Idę- odzywa się po paru nastu minutach Avie. Wchodzi do sali a ja za nią. 

Na łóżku widzę Agatę widocznie zmęczoną. Ale uśmiecha się od ucha do ucha i patrzy na małe dziecko na rękach Dawida. Na nasz widok przenosi wzrok na nas i uśmiecha się. Dawid nawet nie zerknął tak jest zafascynowany swoją córeczką.

-Gratulacje dla świeżo upieczonych rodziców-mówię stając przy łóżku. Reszta także składa życzenia.

- Wybraliście imię?-pyta Zuza.

- Clarissa-odzywa się Dawid. Oddaje małą mamie i patrzy na nas. Jest cały rozpromieniony . Panika znikła tak szybko.

-Kto będzie chrzestnymi?-pyta nagle Alex.

-Chcieliśmy abyś to był ty i Weronika-mówi Aga kołysząc małą.

-Zgadzacie się?-pyta Dawid.

-Tak-mówię. Nic więcej  nie potrafię powiedzieć. Jestem zaskoczona. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że będę chrzestną. Mam 17 lat i jestem po bierzmowaniu, więc mogę, ale nie spodziewałam się, że Agata i Dawid mnie wybiorą.

-Mogę potrzymać chrześniaczkę?-pyta Alex. Agata podaje mu swoją córeczkę.- Jest śliczna-mówi Zuza patrząc na Calrissę obok  Alex'a.

-Wera chcesz potrzymać?-pyta po chwili Alex. Kiwam głową. Podaje mi małą dziewczynę. Delikatnie biorę ją na ręcę. Jest taka mała, że boję się, że ją skrzywdzę.

-Jest słodka jak cukierek-mówię. Patrząc na małą. Ma jasną cerę i piwne oczy. Jest śliczna.

-W przyszłości będzie piękna jak jej mama-mówi Avie. Patrzy na małą przez moje ramię. 

-Okej, bo jeszcze mi ją zabierzesz- żartuje Agata. Oddaję córeczkę mamusi.

- Nie martw się jeszcze trochę i będziesz miała swoje-mówi Avie.

- No dobrze dajmy jej odpocząć- odzywa się lekarz. 

                                              ******************************

            Zamykam drzwi swojego pokoju i siadam na łóżku. Czuję kopanie w brzuchu.

-Jeszcze trochę synku. Jeszcze nie czas- mówię pieszczotliwie.Chyba matczyny instynkt się włączył. Mały wciąż kopie. Dotykam naszyjnika od Jake'a.  Czuję ulgę, ale i ból w sercu. Czuję, że on jest na tym świecie. Że jest gdzieś nie daleko. Tak za nim tęsknię. Kocham go i  nie potrafię o nim zapomnieć nawet jakbym bardzo chciała. Nie potrafię. Moje serce choć popękane teraz powoli się zrasta. Czuję,że Jake nie umarł. Że on żyje !!!!!

                                          ******************************

     Mam nadzieję, że się podobał. Przepraszam za błędy. Naprawdę czekam na wsze opinie.:D

                Rozdział .28. Zaskakująca wiadomość

                Minęły 2 miesiące od..... śmierci  Jake'a. Obiecałam mu przed śmiercią, że się nie poddam, ale ciężko jest mi tego dotrzymać. Próbowałam się zabić, ale znalazł mnie Alex. Od tego czasu jestem cały czas na oku. Nie potrafię bez niego żyć. On był całym moim sercem. Całym moim światem, a teraz moje serce jest puste.

     Wchodząc do jego pokoju zalewa mnie fala wspomnień. Jak rozmawialiśmy i śmialiśmy się. Jak się godziliśmy. Jak siedziałam na jego kolanach przed przyjazdem Inkwizytora. Pamiętam co mu obiecałam, ale cholernie ciężko jest spełnić tą obietnicę. Te wszystkie wspomnienia sprawiają, że znowu łzy ciekną po moich policzkach. Kładę się na jego łóżku i zamykam oczy. Przypominam sobie jak mnie całował, dotykał. Tęsknie za tym. Nie daje mi to spokoju. Po pewnym czasie wstaje i idę do jego biurka. Otwieram szafeczkę.Czuję, że coś mnie do niej ciągnie. Cały czas myślę, że on zaraz tu wejdzie. Że będzie się śmiał. Ale to nie możliwe! Otwieram szafeczkę i widzę tam małe pudełeczko.

" Dla mojej ukochanej" pisze na niej. Wyjmuje z pudełka naszyjnik. Jest w kształcie pół serce z wyrytym napisem " I lov...". Pewnie drugą część ma Jake. No miał. Zapinam go na szyi i czuję lekką ulgę. Ten naszyjnik przypomina mi uczucia do Jake'a. Tęsknie za nim. Nie będę go ściągać tak jak bransoletkę i naszyjnik.

      Kiedy wychodzę z pokoju zaczyna mi się kręcić w głowie. Opieram się o ścianę i osuwam się na ziemię. Świat wiruje a ja nie potrafię się podnieść.

-Wszystko w porządku?-pyta mnie Alex klęcząc przy mnie.

-Tak- wysilam się aby powiedzieć trzy litery. Próbuje wstać, ale tylko mi się pogarsza.

-Okej idziemy do lekarza.-mówi i bierze mnie pod ramię. Próbuje się skupić, ale obraz mi się rozmywa. Czuję napięte mięśnie Alex'a. Czy aż tak się o mnie martwi?

                       ***************************

       Leżę na łóżku w szpitalu. Na tym samym gdzie leżałam kiedy pierwszy raz przybyłam do Instytutu. To tutaj Jake przy mnie siedział a potem obejmował i pocieszał. Znowu czuje bolesne kucie w serce. Wszędzie w moich wspomnieniach jest Jake. Każda część mojego ciała prosi aby do niego dołączyć, ale jest coś co mi nie pozwala. Mam nadzieje, że lekarz powie mi, że niedługo umrę. To by było najlepsze.

-Witam. Jak się pani czuje?-pyta lekarz stając przy łóżku.

-W porządku-odpowiadam. Choć wolałabym powiedzieć, że coś mnie boli i żeby dał mi leki. Dzięki którym mogłabym popełnić samobójstwo i dołączyć do Jake'a.

- Mam dla pani wiadomość-mówi spokojnie. Mam nadzieje, że powie mi, że umieram czy coś w tym stylu.

-Słucham- mówię suchym tonem.

- Jest pani w ciąży-mówi. Te słowa sprawiają, że serce wali jak szalone. Ręce mi się trzęsą. W głowie czuje szum.-Gratulacje-dodaje i kładzie mi na łóżko jakieś zdjęcia.

- To drugi miesiąc-mówi i odchodzi od łóżka i wychodzi z sali. Zostaje sama. Jak to w ciąży? Jakim cudem? Zara w drugim miesiącu czyli to dziecko Jake'a. A zresztą kogo mogłoby być jak nie jego!!! Ale to nie tak miało być. Miałam pierw wyjść za mąż a dopiero potem zajść w ciążę. I nie w wieku 17 lat!!! Przecież to nienormalne. Ja nie dam sobie rady. Nie bez mojego ukochanego. Jak to ma niby wyglądać? Samotna matka w dodatku siedemnastolatka. Co to to nie!!! Ja nie potrafię. Nie ma mowy o dziecku!
  Podnoszę zdjęcia, które zostawił na łóżku. Są to zdjęcia USG. Mojego dziecka. Łzy same mi płyną po policzkach. Nie będę potrafiła się zabić. Nie kiedy jestem w ciąży! Nie mogłabym.
- Gratulacje-mówią chórem Alex, Zuza, Dawid i Agata. Stają przy łóżku a Aga siada obok  na krześle.
-Nie będę sama-mówi z uśmiechem.
-Ale ja nie chcę.... nie dam rady-mówię przez łzy.
-Dasz a wszyscy ci pomożemy- mówi Alex i siada na brzegu łóżka.
-Nie potrafię.....  nie bez Jake'a-mówię. Głos mi się łamie.
- Wiem, że ci ciężko. Jake był, jest ważny dla każdego z nas. Ale masz dla kogo żyć-mówi spokojnie Alex. Najgorsze jest to, że ma racje. Teraz mam powód aby żyć. Będę mamą!!! Nie mogę teraz umrzeć. Nie teraz ani po porodzie. Nie potrafiłabym zostawić dziecka. Wiem co by czuło!  Nie potrafiłabym zabić dziecka. Ono przecież nic nie zrobiło.
-Nikt cię nie zostawi-odzywa się Dawid.
-Im nas więcej tym lepiej- żartuje Agata i kładzie dłoń na swoim brzuchu. Uśmiecha się do mnie a ja wysilam się na to samo.
- I tak ma być- mówi Alex uśmiechając się.Nie możesz się załamywać- dodaje po chwili.- Nie wiem co mam myśleć. On ma racje.Chciałam umrzeć, ale teraz coś w środku mnie mówi mi, że muszę żyć. Marzyłam aby zostać matką, ale nie w tym wieku. Jednak jest coś we mnie co sprawia, że się cieszę. Teraz mam jak spełnić obietnicę Jake'a. Muszę ją spełnić. Musze spróbować.
-Gratulacje dla przyszłej mamy-mówi Avie w drzwiach.- Zostawcie nas samych-mówi zbliżając się do mnie. Nie protestuje. Reszta niechętnie wstaje i wychodzi z sali.
-Posłuchaj przepraszam-mówi Avie stojąc przy łóżku.
-Za co?-pytam
-Za wszystko. Ja wiem, że mnie nienawidzisz, ale wysłuchaj mnie- odpowiada.
-Okej, ale usiądź-mówię  klepiąc miejsce przy moich nogach na łóżku.
-Wiem, że źle zrobiłam, ale musiałam- zaczyna- Prosiłam, błagałam wręcz żądałam aby uwolnił Jake'a.  Jednak on twierdzi, że był świadek który zeznał a jego zeznania były sprzeczne z zeznaniami Jake'a.  Więc uznał, że Jake kłamie- bierze głęboki wdech- nie mogło mi to dać spokoju.  Więc po szpiegowałam i dowiedziałam się kto nim jest- mówi. Pierwszy raz słyszę w jej tonie zdenerwowanie.
-Kto?-pytam zniecierpliwiona 
-Simon-te słowa dobijają mnie. Czy on aż tak go nienawidził? Przecież był jego bratem. Czy aż tak zależało mu na zemście? Jak on mógł???
- Chciałam, żebyś wiedziała- dodaje- Szukamy go, ale Valentaine zniknął z wszystkimi. Jak tylko ich znajdziemy powiadomimy cię-  dodaje.
-Dziękuje- mówię. Przytulam ją. 
-Za co to?- pyta zaskoczona
- Za wszystko co robisz.-odpowiadam.  Nie chcę być na nią zła. Potrzebuje ją. Jest dla mnie jak ciotka której nigdy nie miałam! Po tym co powiedziała wiem, że zależało jej na Jake'u jak na własnym synu.
                                                  *****************************
        Przepraszam, że tak późno,ale nie miałam zbytnio czasu. Mam nadzieje, że się podobał.  Czekam na komentarze!!!!

                          Rozdział .27. Kara

                        Chodzę w tą i w tamtą. Moja panika i przerażenie wzrasta. Co się tam dzieje? Dlaczego nie wypuścił Jake'a??? Dlaczego nic nie mówił? Czyżby mu nie uwierzył ?

 W końcu moje emocje biorą górę. Otwieram drzwi i wślizguje się do środka. Avie kłóci się z Haroldem. Chyb mnie nie zauważyli, bo nawet nie zaprzestali kłótni. W kącie zauważam krzesło a na  nim chłopaka. Serce mi staje do Jake. Ma spuszczoną głowę i związane ręce, a z nadgarstków kapie krew. Twarz ma bladą. Podbiegam do niego i klękam przy jego nogach. Nie patrzy na mnie. Biorę jego związane dłonie. 

-Co się dzieje? O co chodzi?-pytam. Jestem przerażona.   Co teraz ? Co teraz?  Jake podnosi wzrok. W jego oczach widzę smutek i ból, ale nie ma strachu. Nie można tego powiedzieć o mnie. Ręce mi się trzęsą i serce wali jak po maratonie. Przyciąga moje ręce do swojego serca tak, że czuje jego bicie. Podnoszę się i siadam mu na kolana. Patrzy mi prosto w oczy.

-Co się stało?-pytam łamiącym się głosem.

-Nie uwierzył mi-mówi po cichu. Nie wierzę w to co mówi. Jak to mu nie wierzy? Co teraz? Nie to musi być sen. Obejmuje jego szyje i przytulam się mocno. Podnosi moją głowę. Jego ręce są na moich polikach. Jego wargi dotykają moich. Pocałunek jest delikatny, ale i namiętny i czuły. 

Nagle ktoś odciąga mnie od niego i odrzuca. Upadam z takim impetem, że braknie mi tchu. Inkwizytor stoi przy Jake'u i szarpie go żeby wstał. Podnoszę się z trudem. Rzucam się biegiem w ich stronę.

-Nie.  Nie może pan!!!!! Niby za co ???? On jest niewinny-krzyczę. Wtedy Avie łapie mnie za ramiona i zatrzymuje. Gniew się we mnie zbiera razem z smutkiem i przerażeniem.

-Puść mnie!!!-wrzeszczę.- Co się z nim stanie?-krzyczę

- Zostanie ukarany.-odpowiada Harold. Ciągnie go do drzwi. Mam ochotę skoczyć mu do gardła i zabić gołymi rękoma. Niestety, ale Avie  trzyma mnie tak mocno, że nie ma szans.

-Jest pan skończonym idiotą- wrzeszczę na niego. Dostrzegam ostatnie spojrzenie Jake'a. Mówi "Przepraszam". Kiedy drzwi się zamykają i Inkwizytor znika z moim ukochanym Avie rozluźnia ręce. Uwalniam się i staje na przeciwko niej.

-Jak kara?-pytam. Ją także mam ochotę zabić. To przez z nią.

- Śmierć-odpowiada bez namiętnym tonem Avie. Nie wierzę, że może to tak spokojnie mówić. 

Wybiegam momentalnie z biblioteki i biegnę przed siebie. Nie wierze!!! Nie wierze!!! To nie może być prawda. Nie może.... Oni nie mogą..... go zabić!!! Biegnę przed siebie a łzy zasłaniają mi pole widzenia. Biegnę na oślep. Nie wiem jakim cudem, ale dobiegam na duży plac. Jest tam grupka ludzi w płaszczach. Stoją blisko siebie. Rozpoznaje jednego z nich. To Harold. Trzyma w dłoni miecz i celuje go w serce złotowłosego chłopaka. Kiedy grupka rozchodzi się trochę na boki widzę kim jest ten chłopak. To Jake. Rzucam się biegiem przez grupkę.

-Nie!! Proszę!!! Nie!!!!-krzyczę błagalnych tonem. Kiedy jestem blisko Jake'a dwaj mężczyźni zatrzymują się.

-Puście mnie kretyny-wrzeszczę- Nie proszę pana!!!! Proszę nie....-krzyczę.

-Popatrz jak twój kochaś umiera-mówi do mnie jeden z mężczyzn z złowieszczym uśmiechem.

-Nie!!! Proszę niech .....-błagam a wtedy Inkwizytor szybkim ruchem wbija ostrze w serce Jake'a. Następnie wyciąga nóż i odchodzi z szyderczym uśmiechem na twarzy. Łzy ciekną mi szybciej. Dwaj mężczyźni puszczają się a ja podbiegam i upadam na kolana przy twarzy Jake'a.  Biorę jego twarz na swoje kolana.

-Jake proszę nie zostawiaj mnie-mówię a łzy kapią na jego twarz. Splata palce z moimi. Wykrzywia usta w uśmiech.Głaszczę jego policzki. Staram się nie krzyczeć, ale nie potrafię.

-Kocham cię-mówi ledwie słyszalnym tonem a potem zamyka oczy. 

-Jake!? Jake!?-krzyczę załamana. Jego serce przestało bić. Na klatce powstaję coraz większa plama krwi. Nie to musi być sen!!! On nie może umrzeć!!!! Przytulam go do siebie.

-Kocham cię-szepcze do jego ucha. 

-Wy suki. Szmaty to wy powinniście umrzeć a nie on-wrzeszczę. Nawet nie próbuje pohamować złości. Ich uśmiechy i śmiechy dolewają oliwy do ognia- Jak możecie się cieszyć jesteście najgorsi. Powinniście zginąć w piekle- krzyczę.- A ty....- zwracam się z goryczą i rozpaczą do Inkwizytora- Jesteś najgorszy. Jesteś gorszy od najgorszego demona. Zapłacisz mi za to- Nadal trzymam bezwładne ciało Jake'a.  Jest teraz zimne. W ogóle nie przypomina ciała Jake'a. Jego zawsze było ciepłe a teraz.... jest zimne. Zaczynam kołysać jego ciałem jak kołysze się dzieci kiedy nie mogą spać. Dlaczego??? Dlaczego on???? Zaczynam szlochać.  Patrzę na jego ciało. Jest takie blade. Nie może!! On nie może....!!! Umrzeć!!!!

                               ***************************

     Budzę się w swoim pokoju. Wczoraj po pewnym czasie przybiegła większość z Instytutu, ale ja nie pamiętam co było dalej, bo zemdlałam.  Nie mam ochoty żyć!!! Nie bez Jake'a.!!! Co ja zrobię? Co ja mam zrobić ze swoim życiem? Teraz nie mam już nikogo. Nikogo. Najpierw rodzice potem przyjaciółka a teraz jeszcze ukochany. Nie mam już dla kogo żyć. Moje serce popękało na milion kawałków a ja nie mam dla kogo ich zbierać i sklejać. Nie mam już nikogo!!! Chcę umrzeć. Umrzeć!!!!Ostatnia osoba którą kochałam.... Umarła.

-Jak się czujesz?-pyta Avie wchodząc do pokoju. Przewracam się na drugi bok tak, że leże do niej plecami.-Rozumiem. Chciałam ci przekazać, że pogrzeb jest o 11-mówi Avie. Po co ona mi to mówi? Nie wiem czy dam radę pójść na pogrzeb. Nie mam teraz już z kim rozmawiać. Nikt nie umiał mnie pocieszyć prócz Jake'a a go już nie ma. Nikt nie umie mnie pocieszyć.

     Po pewnym czasie Avie wychodzi z pokoju i znowu zostaje sama. Co mi pasuje. Jeżeli nie ma mojego Jake'a to nie chcę z nikim rozmawiać. Teraz nie ma już nikogo. Nie mam ani jednego powodu aby żyć. Obiecałam jednak, że nie podam się. Obiecałam to Jake'owi. Tylko nie wiem czy będę potrafiła spełnić obietnicę.

                         ****************************

 Wychodzę z pokoju ubrana w prostą czarną suknie. Pogrzeb ma być na dworze w ogrodzie różanym.

     Na pogrzebie zauważam Alex'a, Zuzę, Dawida i Agę stojących obok siebie. Nie potrafię jednak do nich podejść. Nie chcę pocieszania, bo to nic nie da. Na przodzie stoi Avie i pary innych mrocznych. Po raz pierwszy widzę na jej twarzy smutek i to, że łzy jej ciekną. Chyba wszyscy płaczą razem za mną. Chyba wylałam już morze łez i nie mam zamiaru przestawać. W trumnie po środku zbiegowiska leży Jake. Mój Jake!!! Ten sam którego kocham.

Przez cała ceremonie stoję z boku i słucham, ale bardziej chyba patrzę na trumnę. Nie wierzę, że to wszystko się dzieje naprawdę. Nigdzie nie dostrzegam Valentaine'a. Taki mi ojciec. Nie przyjdzie nawet na pogrzeb własnego syna.

- Teraz proszę panę Weronikę o parę słów- wyrywa mnie z zamyślenia kapłan. Kiwam głową, ale on nalega, więc idę w stronę podium.

- Jake był najlepsza osobą jaką znam-zaczynam-  Był odważny, szczery, opiekuńczy. Zrobiłby wszystko dla bliskich. Był idealny. -głos mi się łamię. Czuję na sobie spojrzenia wszystkich.- Kochałam go i zawsze będę kochać. Nie wyobrażam sobie życia bez niego. Nie zapomnę o tobie ukochany-mówię. Łzy ciekną mi po policzkach. Schodzę z podium i wracam na miejsce. Gdy schodzę zerkam na niego w trumnie. Wygląda tak spokojnie. Mam nadzieje, że jest szczęśliwy tam gdzie teraz jest. Staję na swoim miejscu i czekam aż to wszystko się skończy. Nie potrafię powstrzymać łez.

    Kiedy ceremonia się kończy większość idzie do jadalnie na stypę, ale ja nie mam ochoty. Wracam do pokoju i zamykam drzwi. Kładę się na łóżku. Chciałabym obudzić się obok Jake'a tak jak ostatnio. Dlaczego??? Nie potrafię sobie tego wyjaśnić. Wiem, że Bóg wystawia nas na próbę, ale dlaczego Jake? Czy nie dość osób już straciłam? Czy nie mogłam być trochę szczęśliwa? Wszystko znowu się zawaliło. Kochałam go, Kocham i Będę KOCHAĆ !!!!

                                     **************************

     Wiem smutne, ale to nie koniec opowieści !!!  Jutro może pojawić się następny rozdział. Czekam na wasze opinie. Nie bądźcie źli. To nie koniec mojej historii mam jeszcze trochę pomysłów :D 

                           Rozdział .26. Decyzja 

               W pokoju jestem sama. Jakoś po 2 w nocy usnęłam, ale bez Jake'a. Może spał u ciebie? Pewnie tak. Mam nadzieje, że trochę mu lepiej.

   Wyczłapuję się z łóżka i idę do komody po ubranie. Dzisiaj jest Boże Narodzenie, ale jakoś nie mam nastroju na śmiechy. Mojemu chłopakowi wszystko się zawaliło. Myślał, że nie ma rodziny a tu się okazuje, że ma zdrowego ojca. 

Odświeżam się w łazience i wychodzę do pokoju.Zakładam swój top i zapinam naszyjnik. Następnie bransoletkę. Nie mam ochoty na ścielenie łóżka, więc zostawiam je w takim stanie.  Wychodzę z pokoju i kieruje się do drzwi pokoju Jake'a. Kiedy przy nich staje pukam parę razy i czekam. 

Po chwili gałka się przekręca i w drzwiach stoi Jake. Widzę, że nie spał.  Jest w swoim t-shircie i dresach.

-Hej-mówię.  Ciekawe czy wogule choć trochę spał i o której wrócił?

-Hej-odpowiada znudzonym tonem.

-Nie idziesz na śniadanie? Wszyscy już pewnie są-mówię. Nie chcę go od razu wypytywać.

-Nie jestem głodny-mówi. Chcę zamknąć drzwi, ale wtedy ktoś za moich pleców wychyla rękę i zatrzymuje drzwi. Wydaje cichy krzyk, ale zaraz się uciszam ręką. To Avie poznaje jej dłonie. Na nadgarstku ma bliznę w kształcie litery V. Ciekawe od czego? 

-Czego chcesz?-warczy na  nią Jake.

-Gdzie byłeś wczoraj w nocy?-pyta oschłym tonem.

-Na spacerze.-odpowiada szorstko Jake.

- Nie kłam. Wiem, że spotkałeś się z Valentaine'em.-mówi. Staje obok mnie i patrzy mu w oczy. On wytrzymuje jej wzrok i odpowiada:

-Szpiegowałaś mnie?-pyta oburzony

-Nie ja. Ktoś mi powiedział.-odpowiada spokojnie Avie.

-Kto?-pyta.

-To nie ważne. Ważniejsze jest po co tam byłeś?-odpowiada Avie.

-Nie wolno mi spotkać się z ojcem?-pyta ironicznie. To ostatnie słowo zabrzmiało tak jakby wiedział o tym od dawna i znał się z nim bardzo dobrze.

-Jace....-zaczynam, ale Avie mi przerywa.

-Wolno. Tylko wiem, że coś ci proponował.-mówi Avie. Zapada długo cisza. Uświadamiam sobie co ma namyśli Avie.

-Chyba nie myśli panie, że on jest szpiegiem Valentaine'a-odzywam się oburzona. Chyba dopiero teraz mnie zauważa. Patrzy chwilę na mnie a potem z powrotem na Jake'a. On chyba nie ma zamiaru opowiadać. Patrzy przed siebie. Próbuje dojrzeć coś w jego oczach, ale jedyne co widzę to zaskoczenie i zdenerwowanie.

- Jak chcesz. Inkwizytor już jedzie-mówi sucho Avie i odchodzi bez pożegnania. Jake wchodzi bez słowa do pokoju, ale nie zamyka drzwi. Wchodzę bez zaproszenia i siadam na jego łóżku.

-Jake co się stało?-pytam zaniepokojona. Jake patrzy na mnie i opowiada mi wszystko co stało się w nocy. O tym jak spotkał Valentaine'a. O czym z nim rozmawiał. Co mu zaproponował.

-I co odpowiedziałeś?-pytam kiedy milknie.

-A jak myślisz?-pyta siadając obok mnie. Biorę go za rękę.-Powiedziałem "Nie"-dodaje.-Wierzysz mi?-pyta patrząc mi w oczy.

-Znam cię. Niby czemu miałbyś mnie kłamać-mówię. Jake pochyla się i całuje mnie w czoło.

-Jesteś najlepsza-szepcze mi do ucha.

-Kto to Inkwizytor?-pytam.

-Zajmuje się przesłuchiwaniem Mrocznych.-odpowiada Jake. W jego oczach widzę smutek, ale i miłość.-Przesłucha mnie i stwierdzi czy mówię prawdę czy kłamię.-dodaje.

-A co jeżeli uzna, że kłamiesz?-pytam ściszonym głosem.

-Nie wiem-odpowiada, ale widzę, że wie. Skoro jednak nie chcę mówić to znaczy, że to coś strasznego. Chyba wole nie wiedzieć co. Co jeżeli trafi do więzienia? Co jeżeli stanie się coś gorszego?  Nie dam rady bez niego.Przytulam się do niego i wtulam twarz w jego pierś.

-Dasz radę. Nie martw się-mówi.  Nie zdałam sobie sprawy, że to ostatnie zdanie wypowiedziałam na głos.Obejmuje mnie mocniej i uspokaja. Nie wiem czemu, ale to on mnie uspokaja a nie ja go. Chociaż teraz to on ma kłopoty. Siedzimy tak przez dłuższą chwilę w ciszy.

-Nie jesteś głodna?-pyta. Nie podnoszę głowy, ale kiwam na nie. Mocniej przylegam do niego. 

Nagle podnosi mnie do góry i usadawia na swoich kolanach.

-Posłuchaj cokolwiek by się nie stało nie możesz się podawać-mówi i patrzy mi w oczy. Chcę powiedzieć, żeby się uciszył, ale nie daje mi dojść do słowa.- Nie możesz się załamywać. Nie możesz rozumiesz? Masz żyć. Rozumiesz?-dodaje.

-Jake ja  nie......-ucisza mnie przytykając palec do mych ust.

-Dasz radę. Rozumiesz?-powtarza się. Kiwam głową i wtulam w jego ciało. Czuje bicie jego serca i ciepło ciała.Oczy same mi się zamykają, ale nie zasypiam. Siedzę na jego kolanach wtulona w jego ciało. Głaszcze moje włosy. Czekam na nie wiadomo co.

    Po pewnym czasie drzwi się otwierają. Podnoszę głowę i widzę smutnego Alex'a.

-Już czeka-mówi. Jake kiwa głową i Alex wychodzi widocznie załamany.

-Musze się przebrać-mówi do mnie. Zarzucam mu ręce na szyję i obejmuje z całych sił.-Musze-powtarza. Delikatnie odpycha mnie. Niechętnie schodzę z jego kolan i siadam na łóżku. Jake wstaje i podchodzi do komody. Ściąga ubranie i stoi teraz w samych bokserkach. Widzę, że jego mięśnie są napięte. Boję się o niego. Co jeżeli ten facet bądź kobieta powie, że on kłamie? Co mu się wtedy stanie? Jaką karę dostanie?  Nie!!!!  Nie mogę tak myśleć.On jest szczery, więc będzie dobrze.

-Jestem gotowy-mówi odwracając się twarzą do mnie. Jest ubrany w dżinsy i koszule w kratkę.-Idziesz ze mną?-pyta. Wstaję i podchodzę do niego.

-Nawet jakbyś nie chciał to bym poszła-mówię Rozpinając mu guzik u szyi. -O wiele lepiej- mówię pod nosem. Jake uśmiecha się i bierze mnie za rękę,

                                ***********************

       W bibiotece stoi wysoki mężczyzna w kapturze. Nie ma tam jednak nigdzie Avie.

-Witaj Jake'u Blake jestem Harold -mówi mężczyzna.

-Witam pana-odpowiada powoli Jake. Kiedy ściąga kaptur z głowy ściskam mocniej rękę Jake'a. Jego twarz jest cała od blizn a srebrne włosy wyglądają jakby je podpalano.

-Niestety,ale pani musi wyjść-zwraca się do mnie. Ściskam dłoń Jake'a a on uśmiecha się do mnie.

-Wszystko dobrze.-szepcze. Nie chętnie puszczam jego dłoń i opuszczam bibliotekę.

      Kiedy zamykam za sobą drzwi dostrzegam na krześle Avie. Podchodzę bez słowa i siadam obok.

-Nie chciałam tego, ale musiałam- mówi, ale nie podnosi wzroku z podłogi.

-Nie-zaprzeczam-  Panie nie musiała.-dodaje.-  Nie ufasz mu?-pytam.

Avie patrzy na podłogę i nie odzywa się przez dłuższą chwilę.

-Już sama nie wiem-odzywa się wreszcie.

- Jak to. Znasz go od 7 lat i znasz go bardzo dobrze. Opiekowałaś się nim i sądzisz, że mógłby zradzić ?-Mówię ze złością. Znowu zapada cisza. Mam ochotę nawrzeszczeć na nią, ale jakoś nie potrafię.

-Znasz go a twierdzisz, że jest szpiegiem-dodaje. Staram się być spokojna, ale nie idzie mi za dobrze.

-Niczego takiego nie powiedziałam-zaprzecza Avie.

-Ale też nie zaprzeczyłaś- mówię. Zapada długa cisza. 

Martwię się o Jake'a. Ile już tam siedzi?

        Po paru godzinach drzwi się otwierają a w  nich staje Harold.

-Musimy porozmawiać Avie-mówi suchym tonem. Avie bez słowa wstaję i  idzie do mężczyzny.

-Ale co się dzieje?-pytam bezskutecznie. Drzwi się zamykają i zostaję sama w korytarzu. Nie wytrzymuje i zaczynam chodzić w tą i z powrotem.  Cisza bębni w w uszach. 

 O co chodzi? Dlaczego Jake jeszcze nie wyszedł? Co się tam dzieje? Czyżby mu nie uwierzył???

 Panika mnie dopada. Panika narasta wraz z mijającymi minutami. Co teraz będzie????

                                                             **************************

   Mam nadzieje, że się podobało. Wiem, że mówiłam, że rozdział mógł się nie pojawić,ale nie mam nic do roboty, więc wstawiam go. Jutro rozdział powinien się pojawić. 

Czekam na opinie :P :D

                     Rozdział .25. Przybysz

         Wszyscy patrzą na przybysza. Nie mogę uwierzyć, że miał czelność przyjść w Wigilię.

-Czego chcesz Valentaine?-odzywa się pierwsza Avie. Nie widzę jej twarzy, ale jej mięśnie są napięte. Jake obejmuje mnie jedną ręką i przyciąga bliżej siebie tak jakby się bał, że zniknę z Valentaine'em.

- Nie wolno mi spędzić świąt z ostatnią rodziną-mówi spokojnie Valenataine.

-Nie masz tu rodziny.-odzywa się ojciec Alex'a i Agi.

-Nie z tobą rozmawiam Arturze.-zwraca się Valentaine.

-Nikt cię tutaj nie prosił-mówi żona Artura Anna. Widać po ich twarzach, że są źli ale i zmartwieni. Valentaine patrzy na wszystkich i zatrzymuje się na chwile przy Alex'ie i Adze.

-Śliczne dzieci. Podobne do was-mówi i pokazuje na Alex'a i Agę. Kiedy tylko próbuje się zbliżyć Dawid staję bliżej Agi a Alex Zuzy.

-Nie byłeś zaproszony. Lepiej jak opuścisz Instytut-mówi Avie. Valentaine zatrzymuje się i patrzy teraz na mnie i na Jake'a.

-Daj spokój Avie. Dorośli wiedzą on także ma prawo wiedzieć.-mówi i odrywając wzroku od nas. Czuję jak mięśnie Jake'a się naprężają.

-Powiesz mu sama czy ja mam to zrobić.-zwraca się do Avie. Przez chwilę trwa cisza. Avie wygląda na zaskoczoną i przerażoną. Jej spokój uciekł jak powietrze z balonu.

-Wyjdziesz sam czy mam pomóc-odzywa się ojciec Dawida Mateusz  i staję przy Valentaine'nie.

-Powiedz mu-mówi Valentaine- Nie uchronisz go przed prawdą-mówi cicho to jej ucha. Niestety, ale chyba każdy go usłyszał. O jaką prawdę chodzi? Uśmiecha się do Jake'a i wychodzi. Avie wychodzi z jadalni a reszta dorosłych idzie za nią. Alex i Dawid idą szukać rodziców. Jake nagle puszcza mnie i wybiega z pokoju. Zostaję z Agą i Zuzą. Bez słowa zaczynamy sprzątać. Nie wiem po co Valentaine tu przyszedł. O co mu chodziło? I czemu tak patrzył na Jake'a? Patrzył tak jakby go znał. Z tęsknotą.  Nie wierze, że się znali. 

       Kiedy kończymy sprzątać wychodzę bez słowa z jadalni. Idę korytarzem. Jake stoi przy oknie. Widzę, że jest zamyślony. 

-Wszystko dobrze?-pytam stając naprzeciwko niego.

-Nie wiem. Chcę iść do Avie-mówi. 

-Mam pójść z tobą?-pytam szeptem. Kiwa głową i prostuje się.

                                             *********************

          Avie jest tam gdzie zwykle. Siedzi za biurkiem w bibliotece.

-Możesz mi powiedzieć o co chodziło?-żąda Jake. Siada przy biurku a ja obok.

- Dobrze, ale czy napewno chcesz wiedzieć?-pyta podnosząc wzrok z kartki. Nigdy nie wiem co ona tyle pisze. Jake kiwa głową- Twoja mama kiedy była z Mariuszem (ojcem Jake'a) zdradziła go....

-Kłamiesz-mówi Jake, ale w jego głosie słychać niepewność.

-Daj mi skończyć. Z Valentaine'em. Zrobiła to tylko raz. Uwiódł ją swoim urokiem.Parę tygodni potem dowiedziała się, że jest w ciąży z tobą. Zerwała kontakty z Valentaine'em tak jak ja. Do samego porodu myślała, że jesteś synem Mariusza, ale kiedy dorastałeś dostrzegła podobieństwo pomiędzy tobą a Valenataine'em. Powiedziała mi o wszystkim.-robi krótką przerwę a potem kontynuuje- Zrobiła test i wyszło, że twoim biologicznym ojcem jest Valenatine. Obiecałam, że nie powiem nikomu, ale potem po ich śmierci ludzie się dowiedzieli. A teraz i Valentaine wie. Zrobiła to, żeby cię nie zabrał i nie zmienił.-mówi Avie.

-Czyli jestem synem Valentaine'a?-pyta Jake. W jego oczach dostrzegam smutek.

-Tak-odpowiada Avie. Jake wstaje wywracając krzesło i wybiega z sali. Chcę biec za nim, ale ktoś łapie mnie za ramię.

-Chciałam dobrze. Chciałam go chronić-mówi

-Nie mi to oceniać-mówię i wyrywam się. 

       Wybiegam z biblioteki i  rozglądam się za Jake'iem. Nie widzę go nigdzie. Jednak domyślam się gdzie jest.

                                      **************************

     Siedzi na schodach w szklarni. Patrzy na swoje buty. Kiedy podchodzę bliżej Jake podnosi wzrok i widzę, że łzy niedawno ciekły po jego policzkach.Siadam obok niego.

-Jak się czujesz?-pytam 

- Nie wiem. Myślałem, że mój ojciec nie żyje a on żyje i ma się dobrze-mówi Jake. Nie mam pojęcia co mu powiedzieć. Zawsze to on mnie pocieszał a teraz to ja muszę go pocieszyć.Obejmuje go.

-Avie mnie okłamała-dodaje. Kładzie swoją głowę na moim ramieniu.

-Chciała dobrze-mówię.

-Pójdę się przejść-mówi i wstaje- Nie czekaj na mnie-dodaje i wychodzi z szklarni.Dopiero teraz kiedy zostaje sama łączę ze sobą fakty. Skoro Dawid był synem Valentaine'a to i bratem Jake'a. Czyli zabiłam mu brata. Po prostu bosko. Czyli Jake ma siostrę i brata. Simona i Isabelle!!! Ciekawe czy wie o tym? Boję się, że zrobi coś głupiego.

                 Kiedy wchodzę do pokoju rzucam się na łóżko. Chociaż jestem zmęczona to sen nie przychodzi.

                                                                        **************

- Witaj synu wiedziałem, że przyjdziesz-mówi Valentaine wychodząc z cienia. Stoją na moście na przeciwko siebie.

-Nie nazywaj mnie synem.  Nie jestem nim-mówi Jake.

-Mój chłopcze rozumiem twój gniew, ale gdybym wiedział wcześniej nie pozwoliłbym cię torturować-mówi spokojnie Valentaine.

- Nie wcale-mówi ironicznie Jake- Dziwne, że Dawid powiedział "Braciszku już nie długo zobaczysz swoją mamę". Nie mów mi, że nie wiedziałeś, bo nie wierzę.- mówi Jake, ale w jego głosie nie ma za dużo złości raczej tęsknoty i bólu.

-Masz racje wiedziałem, ale nie sądziłem, że Dawid aż tak będzie chciał zabić swojego brata.-odpowiada spokojnie Valentaine.

-Skoro wiedziałeś to czemu wcześniej nie powiedziałeś?-pyta Jake. Valentaine podchodzi bliżej do syna.

-Nie mogłem miałem coś innego do załatwienia, ale kiedy tylko wróciłem chciałem cię znaleźć.-mówi i kładzie dłonie na jego ramieniach. Jake nie strąca ich.

-Chłopcze jesteś moim synem-mówi Valenataine- moją krwią.Powinieneś być wśród swoich. Z bratem i siostrą z ojcem.-dodaje.

-Nie ma mowy-mówi Jake i cofa się.

-Przyznaj, że tęsknisz za rodziną. Inaczej byś tutaj nie przyszedł-mówi Valentaine. Jake nie odpowiada.

-Mam dla ciebie zadanie, ale muszę wiedzieć czy jesteś moim synem czy nie-odzywa się Valentaine.- Czy jesteś ze mną czy przeciwko mnie?-dodaje. Jake opiera się o balustradę i patrzy na przezroczystą wodę. Nie odzywa się. Patrzy na wodę jakby w niej była odpowiedź. Po parunastu minutach Valentaine staje obok syna.

-Podjąłeś decyzje?-pyta. Jake odwraca się do ojca i patrzy mu w oczy.

-Tak ojcze, pojąłem-mówi

                                             *******************************

Mam nadzieje, że się podobało. Następny rozdział MOŻE pojawi się jutro. Zobaczę ile będę miała czasu. 

Czekam na wasze opinie. :D