Rozdział .15. Śmierć

                        Klękam przy niej i sprawdzam jej puls. Wiem,że to bez sensu, bo jest wampirem, ale panika mnie dopadła. Wyciągam drżącymi rękami telefon i wybieram numer Jake'a. Już po pierwszym sygnale odbiera Jake:

- Coś się stało Wera?-pyta zaniepokojonym głosem

- Tak. Znalazłam Olę. Jest cała we krwi proszę przyjedź- mówię tak szybko, że boje się,że mnie nie zrozumiał.

-Spokojnie powiedz mi gdzie jesteś-mówi. Mówię mu z jak największymi szczegółami, gdzie jestem.-Zaraz będę- mówi i rozłącza się. Chowam telefon do kieszeni i patrzę na ciało Oli. Na jej piersi jest liścik. Nie czytam go tylko chowam do kieszeni kurtki. Ściągam ja i bluzkę. Rozrywam bluzkę na na szmaty i zakładam na siebie kurtkę. Nawet nie myślę o jej zapięciu zbytnio mi się ręce trzęsą. Obwijam po cięte nadgarstki. To z nim leje się cała krew. Trochę to dziwne, bo jest wampirem. Wiem ze szkoły,że jeżeli jest krwawienie to należy je jak najszybciej zatamować. Ogrania mnie panika. Co jak ona nie wydobrzeję??? Przecież to moja najlepsza przyjaciółka!!! Co jak ona ..... umrze?? Nie nawet tak nie myśl. Serce wali mi jak po maratonie. Jake gdzie ty jesteś??? Zaraz zemdleje albo zwymiotuję. Nagle w drzwiach pojawia się zdyszany Jake. Czyżby biegł? 

-Nie wiedziałam co robić?- mówię a głos mi się łamię. Jake klęka przy ciele.

- Dobrze sobie poradziłaś-mówi i zajmuję się Olą. Patrzę raz na Olę raz na niego. Nagle Jake podnosi głowę. W jego oczach widzę trwogę i smutek. Nie to nie prawda!!! Ona nie może...... Wstaję i idę do okna. Nie jestem całkowicie pewna co robię. Stoję przy oknie i chce wyskoczyć. W ostatniej chwili ktoś łapie mnie od tyłu i obraca do siebie, po czym przyciska do siebie. To Jake. Przy jego ciele uspokajam się trochę, ale zaczynam płakać. Łzy same ciekną mi po policzkach. Jego ramiona trzymają mnie mocno.

- Przykro mi.- mówi- Wszystko będzie dobrze-ciągnie. 

Słysze, że ktoś wszedł do pokoju.

- Nie żyję- mówi Jake. Odchylam trochę głowę i patrzę przez ramię Jake'a. Widzę Carliss'a.

- Wiesz kto to?-pyta mężczyzna. Jake kiwa głową- A ona?-mówi i pokazuje palcem na mnie.

- Chyba żartujesz. To była jej przyjaciółka-mówi i czuję, że Jake się denerwuję. Serce szybciej mi biję. Jak Carlisse może uważać, że ja mogłabym..... zabić Olę? Teraz do mojego smutku dochodzi złość.

- Zabieram ciało i do zobaczenia- mówi Carlisse. Mam ochotę krzyknąć i zabronić mu, ale nie mam odwagi. Zamiast tego patrzę przez ramię Jake'a. Kiedy on podnosi Olę odwracam głowę i wtulam się w ciało Jake'a. Chyba mnie rozumie, bo oplata mnie mocniej swoimi ramionami. Tak za tym tęskniłam, ale wolałbym nie w takich okolicznościach.

- Wszystko będzie......

-Nie, nic nie będzie dobrze. To moja wina powinnam być szybciej-przerywam mu.

- Nie nie twoja. Zrobiłaś co mogłaś-mówi.

Przez chwilę wtulam się w jego ciało a potem odsuwam się od niego.

- Chcę wracać do Instytutu.-mówię choć głos mi się załamuje.

-Dobrze. Zawiozę cię-mówi.

                           *************************

        - Potrzebujesz czegoś? Zostać z tobą?- pyta u drzwi mojego pokoju.

- Nie-mówię, choć nie wiem czemu tak bym chciała aby był ze mną, ale powiedziałam "Nie".- Dziękuje-mówię i zamykam drzwi.Kładę się na łóżko. Ściągam kurtkę i wtedy z niej wypada liścik. Rozkładam go i czytam: "Najpierw przyjaciółka, potem reszta. Wszyscy których kochasz będą cierpieć. To za to, że mnie odrzuciłaś.    D.". Kiedy czytam ten inicjał "D" kręci mi się w głowie. "D" to "Dawid". To on ją zabił a teraz chcę krzywdzić resztę. Nie pozwolę!!!! Nie pozwolę aby ci na których mi zależy cierpieli!!! Zaczyna mi się kręcić w głowię. On się na mnie będzie mścił za to, że go spławiłam delikatnie mówiąc. Co ja mam zrobić? Straciłam już Olę nie chcę stracić innych. Jake. On razem z Alex'em mają dzisiaj straż przed Instytutem. Nie pozwolę aby on go, ich skrzywdził!!!

                                                        ********************

         - Co tam się wogule stało?-pyta Alex. Oboje siedzą na schodach Instytutu.

- Weronika znalazła ją cała we krwi.-odpowiada Jake

- Ale wampira można zabić na dwa sposoby: Spalić ciało tak aby nie mogło się odrodzić albo strawić by wampir się wykrwawił-mówi Alex

- Ten  ktoś wybrał okrutniejszy sposób. Kiedy już przyjechałem było za puźno. Wera też nie dała rady.-mówi powoli Jake jakby dobierał każde słowo.

- Kochasz ją?-pyta prosto z mostu Alex

- Oczywiście. Chciałem nawet z nią być, ale stwierdziła, że lepiej będzie jak będziemy przyjaciółmi-mówi Jake

- Nie to tak powiedziałeś, ona tylko się zgodziła, bo uważała, że jeżeli tego chcesz to niech tak będzie- poprawia go Alex. - Jak ja kochasz to walcz o nią- dodaję. Jake nie odpowiada tylko patrzy przed siebie.

-Słuchałeś ty mnie- mówi Alex.

-Ciiii. Ktoś albo coś tam jest-mówi i pokazuję na krzaki. Jake wstaję i wyjmuję broń, Alex robi to samo i rusza, za Jake'iem.

                                       *****************

     Biegnę do głównych drzwi Instytutu. Oby nie było za późno. Otwieram pośpiesznie drzwi. Wzięłam tylko jeden nóż, który mam zawsze dla obrony.  Widzę jak Jake walczy z jakimś stworem. Bez namysłu wyjmuję nóż i ruszam w jego stronę. Ale chwileczkę gdzie jest Alex? Długo nie czekam na odpowiedź. Nagle wywalam się na ziemię. Obracam się i widzę jakąś postać. Podchodzę do niego i obracam na plecy. Kiedy to robię Alex jęczy z bólu. Co za ulga czyli żyje! 

-Wszystko w porządku??-pytam pośpiesznie patrząc na niego. W ręce nadal trzymam nóż.

- Tak idź pomóc Jake'owi.-mówi. Wstaje pośpiesznie i biegnę do Jake'a. Bez zastanowienia wbijam nóż w plecy bestii. Zanosi się jękiem i pada na ziemię. Jake dobija go.

- Wszystko dobrze?-pyta.

- Tak a ty?- Kiwa głową.

- Jake chodź tu- woła ktoś za moich pleców.Odwracam się i widzę Age i Zuzię klęczącą nad Alex'em. Jake podbiega do nich a ja za  nim.

- Potrzebuję lekarza- stwierdza Jake i jak na życzenie z Instytutu wychodzi dwóch mrocznych z noszami.

                                                    *****************

 Mam nadzieję, że się podobało. Czekam na komentarze!!!!!!!!!!!!!!!!! Jutro się dowiecie co z Alex'em.

 :D

                   Rozdział .14.Wpadka

             -Co ale?-pytam. Aga przestaję płakać i odsuwa się od mnie.

- Bo ja. Podczas randki no wiesz jak to jest...-nie wiem jak to jest. Po prostu kochali się- I wtedy zapomnieliśmy się zabezpieczyć i ostatnio strasznie źle się czułam no i zrobiłam test i......- wstaję i wyjmuję coś z szuflady- Sama zobacz- Wiem, że dwie kreski oznacza ciąże a jedna nie. Podaje mi test patrzę na niego i nie wierzę w to co widzę. Na teście są dwie kreski czyli Agata jest w ciąży.

-Byłaś u ginekologa, aby to potwierdził?-pytam, bo nie chcę wierzyć, że ona jest w ciąży. To nie jest złe, ale czy ona sobie poradzi.

-Tak. Potwierdził to- odpowiada.

- Dawid wie??-mam nadzieję, że nie ma zamiaru aborcji.Agata kiwa głową.- Musisz mu powiedzieć-mówię stanowczym tonem

-Wiem, ale co ja zrobię. Nie dam sobie rady- mówi. Zamiast się cieszyć to ona rozpacza. No w sumie nie chciałabym być matką w wieku 19 lat. W styczniu skończy 20, więc to nie jest dziwne. Dawid ma już 20 i w maju będzie miał 21, więc to nie jest dziwne.

-Nie mów tak. Pomogę ci. Wszyscy ci pomożemy, ale obiecaj mi, że nie będziesz próbowała usnąć ciąży-mówię prawdę. Nie zostawię jej!

- Nawet bym tak nie pomyślała. Nie potrafiłabym tego zrobić- Aga znowu chcę płakać, ale się powstrzymuję.

- Nie płacz tylko się ciesz. Będziesz mamą każda dziewczyna o tym marzy. No uśmiechnij się- mówię i uśmiecham się do niej. Aga robi to samo. 

-Obiecaj ,że nikomu nic nie powiesz-mówi Aga i patrzy mi prosto w oczy.

- Agata, ale musisz im powiedzieć. To twoja rodzina nie ukryjesz tego-mówię. Nie chcę tego ukrywać powinna im to wyznać napewno zrozumieją.

-Obiecaj- nalega.

- Obiecuję- mówię nie chętnie- Pójdę już,ale też mi coś obiecaj, że  powiesz im to niedługo- mówię i wstaję.

- Obiecuję- mówi i obejmuję mnie- Dziękuje- mówi.

      Wychodzę z pokoju i idę korytarzem do swojego pokoju.

                                                            ***********************

                  W pokoju siadam do biurka i włączam laptopa, którego nie używałam ani razu odkąd go dostałam. Wchodzę na internet i przeglądam strony.  Nudzi mi się to szybko, więc wyłączam go i rzucam się na łóżko. Sięgam pod nie i wyciągam kartonik. Otwieram go i wyciągam zdjęcia. Jest ich trochę. Na większości jestem ja i mama, ale są też zdjęcia moje i taty. Na widok zdjęcia z mojej Komunii Św. łzy nachodzą mi do oczu. Daję im ujście. Jest to zdjęcie z mamą i tatą. Stoję tam w albie z książeczką i różańcem. Wtedy tata jeszcze żył.Odkładam je z resztą na łóżko i wyjmuję kolejne zdjęcia. Są to zdjęcia moje i Oli. Są także z Alex'em, Agą i Zuzą. Niewiem kiedy je robiliśmy, ale są cudowne. Natrafiam na zdjęcia moje i Jake'a. Ze szkoły z randki i z innych spotkań. Ostatnie zdjęcie sprawia,że przyciskam je do serca. Jest to zdjęcie moje i Jake'a podczas pocałunku. Nie wiem kiedy i kto je zrobił. ale cieszę się, że je mam. Odkładam je na stolik. Wyjmuje z kartonika naszyjnik, który znalazłam w moim starym domu. Nie nosiłam go, bo bałam się, że go zgubię. Teraz jednak będę go nosić. Przypomina mi rodziców i dzięki nie mu czuję, że są ze mną. Patrzę przez chwilę na swój prawy nadgarstek jest na nim bransoletka od Jake'a. Chowam zdjęcia do kartonika, ale zostawiam zdjęcie moich rodziców i mnie z komunii oraz moje i Jake'a. Chowam kartonik pod łóżko i wyjmuję z szuflady dwie ramki. Do jednej wkładam zdjęcie z Jake'iem a do drugiej moich rodziców. Ustawiam zdjęcie z Jake'iem na stoliku a zdjęcie z komunii przyciskam do pierści.

- Jak mi was brak.-mówię na głos chociaż wiem, że nikt mi nie odpowie.- Tęsknie za wami i tak was teraz potrzebuję.- łzy zaczynają spływać mi po policzkach, ale po chwili je powstrzymuję. W końcu odkładam zdjęcie na stolik a sama kładę się na łóżko.

                                  **********************

            Po południu w sali treningowej widzę Jake'a tak jak się spodziewałam nawet na mnie nie patrzy. Agata obściskuję się z Dawidem ,więc nie mam zamiaru iść i im przeszkadzać. Idę, więc w stronę Zuzy, ale zatrzymuję się, bo i ona nie jest sama. Rozmawia z Alex'em. Idę, więc do miejsca trenowania strzelania z łuku. Strzelam parę razy a potem zaczyna mi się kręcić w głowię. Odkładam, więc łuk i wychodzę z sali. 

       Wychodzę przed Instytut i idę przed siebie. Nie mam ochoty tam wracać. Idę przed siebie chodnikami i rozmyślam. Co ja mam robić? Jak się zachowywać przy Jake'u? Muszę uważać aby nie wygadać się o sekrecie Agi. Poszłabym do Oli wygadać się, ale nie wolno mrocznym wchodzić do "zamku" wampirów. Dlaczego wszystko się spieprzyło? Jednego jestem pewna. Nienawidzę Dawida i nie chce go znać!!! Nagle do moich uszu dobiega przeraźliwy krzyk. Bez zastanowienia ruszam biegiem w stronę dobiegających krzyków. Biegnę nie patrząc pod nogi. Nagle padam jak kłoda na ziemię. Brakuje mi powietrza. Szybko wstaję i biegnę dalej. Nie zważam na ból. 

  Dobiegam do starego opuszczonego domu. Krzyk znowu się rozlega. Wywarzam drzwi i biegnę po schodach na górę. Krzyk znowu się rozlega. Jestem na tyle blisko, że zdaję mi się,że wiem kto to krzyczy. Ogarnia mnie lęk. W biegu wyciągam nóż, który zawsze przy sobie mam i biegnę do ostatniego pokoju w korytarzu. Oby moje podejrzenia były błędne. Bez zastanowienia wywarzam drzwi i wbiegam do pokoju. Widzę czarny cień skaczący przez okno. Podbiegam najszybciej jak potrafię, ale cień już zniknął. Szybko biorę zapaloną świecę z komody i stawiam ją przy poszkodowanej. To nie możliwe!!!! To nie prawda!!!! Nie nie nie to nie może być...............

                                                         **************

    Jutro dowiecie się o kogo chodzi. Wiem cudownie,że kończę w takich momentach:P

 Wiem, że mnie za to kochacie. Czekam na wasze komentarze :D

                Rozdział .13. Niespodziewany gość !!!

           Wiem, że "zostańmy przyjaciółmi" to nie oznaczało, że znów będziemy takimi przyjaciółmi jak kiedyś tylko to,że będzie ze mną rozmawiał tylko z przymusu albo wcale.  

 Ze snu budzi mnie pukanie. Może to Jake? Kiedy jednak otwieram drzwi nie widzę Jake'a tylko Zuzę. Jest cała w skowronkach. Bez zaproszenia wchodzi i siada na łóżku 

- Posłuchałam twoich rad i dzisiaj mam randkę z Alex'em- uśmiecham się, bo nie chcę jej pozbawiać szczęścia. I nie mam ochoty, żeby znowu ktoś mnie pocieszał.

-To cudownie, a nie mówiłam -mówię i siadam obok niej

-  Prawie bym zapomniała. Ktoś na ciebie czeka przy bramie Instytutu.-mówi.

-Kto???-pytam, bo nie mam pojęcia kto mógł by mnie odwiedzać. Moi koledzy to ludzie, więc skąd by wiedzieli gdzie jestem. Ola natomiast napewno by się zapowiedziała a jak nie to Zuza wie jak ona wygląda. Niepokoi mnie fakt,że długo się nie odzywała. Pewnie jest zajeta z James'em.

-Nie wiem. Powiedział abym cię poprosiła abyś wyszła- czyli to on, ale kto???. 

-Lepiej już pójdę a ty idź do niego bo go zdenerwujesz-uśmiecha się i wychodzi. Bardzo szybko się ubieram i wychodzę. Droga do głównych drzwi zajmuję mi parę minut. Otwieram je i wychodzę z Instytutu. Przy bramie ogarnia mnie złość

-Czego tu szukasz??- mówię ze złością do stojącego przed bramą Dawida.- I skąd wiesz gdzie teraz przebywam??- właśnie skąd? przecież ludzie nie widzą tego Instytutu. Widzą go tylko Mroczni, wilkołaki,wiedźmy, wróżki i .... wampiry.

- Jestem wampirem. Ola mi powiedziała-odpowiada spokojnie. Jest pijawką w sumię to wyjaśnia dlaczego jest takim dupkiem !!!

- To pijawki mogą chodzić za dnia?-nie żałuję, że powiedziałam "pijawka". 

-Ja jestem inny i mogę-odpowiada- Możemy porozmawiać. Ja cie kocham i.....- na chwilę przerywa- Chcę być twoim chłopakiem- nie wierzę w to co słyszę. ON chcę być moim chłopakiem. Przez niego mój świat się wali a on chcę być moim chłopakiem Co za dupek!!!

- Jak śmiesz. Przez ciebie Jake ze mną zerwał a ty chcesz zastąpić jego miejsce. Tylko go kocham!!!!- aż kipię z wściekłości.- Nienawidzę cię. -krzyczę do niego. Zbliża się do mnie, ale ja się cofam. Wiem, że wampiry i inne stowry nie mogą wejść na posiadłość Instytutu bez zgody mrocznego.

- Kocham cię i tylko z tobą chcę być- ON nie ma za grosz wyczucia. Zerwał ze mną ukochany a on mówi, że mnie kocha.

-Żartujesz. Wynoś się stąd, bo nie ręczę za siebie- pokazuję mu nóż, który noszę dla bezpieczeństwa. Przybliża się do mnie a ja znowu robię krok do tyłu. Jestem już na terenie Instytutu, więc nie może tu wejść- Moje serce jest zajęte i to nie przez ciebie. Ludzie których kocham są przy mnie,a ciebie nie chcę już nigdy widzieć. Wynoś się, bo zawołam innych napewno, nie będą szczęśliwi, że pijawka kręcie się koło Instytutu.- już nie mówię tylko krzyczę. Mam go dość i nie chcę na niego patrzeć.

Widząc, że nie ma zamiaru się ruszać dodaje z taką złością w  głosie jakiej nigdy we mnie nie było:

-Jesteś nikim rozumiesz nikim nigdy z tobą nie będę- czując, że za chwile wybuchnę i rzucę się na niego odwracam się i idę do Instytutu. Słysze, że mnie woła, ale nie mam zamiaru się odwracać. 

Zamykam za sobą drzwi z trzaskiem.

- Czemu go nie wygoniłaś?? Po co mi powiedziałaś, że on tam jest???-wrzeszczę na Zuzę, która stoi na schodach. Rozumiem jednak, że źle robię wyżywając się na Zuzie ona nie wiedziała- Przepraszam, wiem, że nic nie wiedziałaś. Przepraszam- Zuza uśmiecha się i przytula mnie.

- Nie stój tak Alex nie lubi spóźnień- mówi Aga i staje obok nas.- Ty też idziesz- mówi zwracając się do mnie. Bierze mnie pod ramię i prowadzi. Zuza idzie obok niej. Nawet gdybym chciała nie potrafiłabym wyrwać się z jej uścisku. Jest odemnie o wiele silniejsza.

                                                ****************

      Podczas gdy Zuza ubiera się i maluje w łazience Aga usadawia mnie na łóżku i siada obok mnie.

-Posłuchaj- odzywa się- Wiem co się stało i wierzę cie, ale musisz zrozumieć Jake'a- patrzy mi prosto w oczy. - Jesteś jego pierwszą prawdziwą dziewczyną.- jego pierwszą prawdziwą?? czyli były inne- Po śmierci swoich rodziców zamknął się w sobie i udawał, że nic go nie obchodzi. Jednak ja wiem swoje. On po protu nie chciał już nikogo pokochać, bo bał się, że go straci. Jednak kiedy poznał cię wszytko się zmieniło. Zaczął się śmiać. On się zakochał i dlatego go tak to boli, bo od dawna nikt nie był w jego sercu- ale przecież każdy by się załamał wiedząc, że jego druga połówka go zdradziła

-Rozumiem cię, ale po co mi to mówisz? Żeby mnie dobić?-odzywam się

- Nie. Po prostu chcę żebyś to wiedziała i dała mu trochę czasu. On cię kocha a ty go, więc prędzej czy później nie wytrzymacie bez siebie- oby miała rację.- Jeszcze jedno. Istnieją znaki na przeróżne choroby, ale nie ma znaku na złamane serce. To tak na wszelki wypadek.-mówi po czym gwałtownie wstaję.

-Wyglądasz pięknie. Alex padnie-mówi i podchodzi do Zuzy. Ma racje Zuza wygląda olśniewająco.

-Aga ma rację. Wyglądasz pięknie- Zuza się uśmiecha.

-Lepiej już idź za chwilę Alex po ciebie przyjdzie- odzywa się Aga.

Zuza wychodzi a Agata siada na łóżku. Siadam obok niej.

- A co z tobą i Dawidem?- to imię przysważa mnie o dreszcze. Za szczęście to nie ta sama osoba. Aga wzrusza ramionami- No nie wierzę. Przecież widziałam na treningu

- Jesteśmy ze sobą od jakiś 2 tygodni-mówi i naglę zaczyna płakać. Przytulam ja, ale nie wiem czemu płaczę

- Co się stało?

- Nic. Kocham go, ale..........

                                           *********************

        Wiem, że kończę w takim momencie, ale zagadka rozwikła się już jutro :D Mam nadzieję, że się podobało. Czekam na komentarze :P. 

                                      Rozdział .12. Obojętność

                     Rano budzę się i czuję, że pieką mnie oczy. Nie trudno się dziwić całą noc płakałam. Śniły mi się koszmary, że Jake jest aniołem o białych skrzydłach a Dawid aniołem o czarnych skrzydłach. W śnie miałam wybrać i bez wahania podeszła do Jake'a, ale wtedy Dawid zaatakował mnie, ale ja nie dostałam tylko Jake. Patrzyłam jak się wykrwawia i nic nie mogą zrobić. A teraz leżę sama w łóżku bez Jake'a, ale doskonale wiem czemu go nie ma. Zraniłam go! Nie wybaczę sobie tego.  Nie chcę go stracić jest dla mnie wszystkim. KOCHAM GO i tylko go.

 Jakoś zwlekam się z łóżka i idę do łazienki. Kiedy wychodzę widzę, że mój telefon się świeci co znaczy, że mam sms'a. Nie czytam go tylko odrazu odpisuje: "Nie pisz do mnie nie chcę cie znać. Nienawidzę cie !!! Zniszczyłeś mi życie". Odkładam telefon i siadam do biurka. Wyjmuję zeszyt i piszę wszystko co czuję. Złość i odrazę do Dawida. Miłość do Jake'a. Obrzydzenie do samej siebie. W końcu zaczynam rysować. Rysuję Jake'a , złamane serca. Jake wychodzi mi tak pięknie. Na rysunku wygląda na szczęśliwego, ale tak teraz nie jest. Przez mnie !!! Nie mogę się skupić, bo co chwilę przychodzi sms. W końcu podnoszę telefon i czytam sms'a "Co się stało?". Odpisuje pod wpływem zlości " Jak byś nie wiedział. Dziękuje za zrujnowanie mi życia!!! I nie pisz więcej do mnie !!!!!!". Rzucam telefon na biurko i wychodzę z pokoju.Przypomniałam sobie, że mam trening. Nie wiem jak sobie dam radę skoro Jake się do mnie nie odzywa. 

                                                **************

           Na sali zauważam Agę. Rozmawia z Dawidem. Chyba wreszcie się odważyła. Widzę także Jake'a. Bije się z Alex'em. Mam ochotę do niego podbiec i rzucić mu się na szyję, ale nie mogę. Nagle patrzy na mnie takim wzrokiem. Nie jest to te sam wzrok co zawsze nim na mnie poatrzył. Widzę w jego oczach ból, smutek i coś jeszcze, ale nie wiem co. Idę więc do miejsca rzucania sztyletami. Po chwili dochodzi do mnie Aga

- Co jest? Co tak nie w sosie?- widzę, że jest szczęśliwa. Zazdroszczę jej tego.

-Nic takiego- odpowiadam chociaż wiem, że kłamię.

- Coś się stało? Jake zawsze chciał mieć przy sobie a teraz.....?

- Nie jesteśmy razem. Przeze mnie-mówię i czuję, że łzy napływają mi do oczu-Przepraszam muszę wyjść-mówię i nie czekam na odpowiedź tylko wychodzę z sali.

                                                        *******************

      - Pokłóciliście się?-pyta się Alex Jake'a.

- Można tak powiedzieć-odpowiada Jake głosem pozbawionym emocji. Patrzy na Weronikę, która właśnie znika za drzwiami sali.-Przepraszam muszę gdzieś iść- nie czeka na odpowiedź tylko rusza w stronę drzwi

                                            ****************

              Biegnę korytarzami i nawet nie wiem jakim cudem trafiam do "szklarni". Siadam na schodkach i daję ujście łzom. Chowam głowę pomiędzy kolana. Co ja narobiłam??? Przecież on mi nie wybaczy. Straciłam go!

-Co się stało?- pyta mnie znajomy głos.Przysiada się obok mnie. Podnoszę głowę i widzę anioła z mojego snu. Jake. Mam ochotę go przytulić, ale się powstrzymuję. Na szczęście nie za bardzo widać, że płakałam- Chciałem z tobą porozmawiać-mówi i patrzy mi w oczy- Myślę,że powinniśmy zostać przyjaciółmi-mówi. Serce pęka mi na milion kawałków. On właśnie ze mną zerwał ! Z resztą czego ja się spodziewałam po tym co się stało.

-Dobrze masz rację-mówię choć wolałabym powiedzieć mu wszystko co do niego czuję. Jest najważniejszą osobą w moim życiu. Ufam mu na 100000%. Zrobiłabym wszystko dla niego. Kocham go!!!!! Jake chcę coś powiedzieć, ale widzę, że się rozmyślił. Wstaje i wychodzi. Zostaję sama w wielkim pomieszczeniu.  Nie mogę uwierzyć, że to już koniec. Nie wierzę, że stałam mu się obojętna. W końcu podnoszę się z schodów i wychodzę ze "szklarni".

           Kiedy tylko zamykam drzwi rzucam się na łóżko i zaczynam płakać. Nigdy tak nie płakałam nawet po śmierci mamy. Łzy lecą mi funtaną. Serce łomoczę mi i boli tak strasznie. Mój ukochany Jake, którego kocham straciłam go na zawsze!!! Co ja teraz zrobię ? Siadam przy biurku i otwieram zeszyt. Piszę w nim wszystko co mi leży na sercu. Łzy kapią mi na kartkę, ale nie przejmuję się tym. Denerwuję mnie telefon, który non stop wibruję. W końcu podnoszę go i obieram:

-Czego??-mówię oschłym tonem

- Co ja zrobiłem?-pyta spokojnie Dawid

-Jeszcze się pytasz. Dzięki tobie mam złamane serce- mówię ze złością w głosie

-Ale ja cię kocham-mówi a po chwili ciszy dodaję- I nie żałuję- Te słowa wyprowadzają mnie z równowagi.Przez niego Jake ze mną zerwał a on mówi,że nie żałuję.

-Ja za to żałuję,że cię poznałam. Nie kocham cię zrozum to .-mówię i nie czekam na odpowiedź. Rozłączam się i odkładam telefon na biurko. Nie wytrzymuję i rzucam telefonem o ścianę. Roztrzaskuję się na kilka kawałów.

-Spokojnie, bo kogoś zabijesz.-odzywa się głos za moich pleców. Momentalnie się odwracam i widzę Alex'a. Siedzi już na moim łóżku.

-Po co przyszedłeś?- pytam i siadam obok niego.

- Może ty mi powiesz co się dzieje. Jake powiedział, że zerwaliście. Dlaczego?-mówi

- To moja winna. Ja nie chciałam.... to on... ja nic do niego.... nie czuję-mówię bardzo szybko.

- Jaki on? Co się stało?

- Dawid taki jeden. Spotkałam się z nim i on mnie tak pocałował, ale ja od razu go odepchnęłam.-mówię, ale nie wiem czemu mu się zwierzam

- Pewnie dostałam niezłego liścia.-żartuję Alex. Kiwam głową i się uśmiecham. Poprawił mi trochę humor.- Nie przejmuj się. On cię kocha a ty go. Jesteście dla siebie stworzeni.-mówi. Mam nadzieję,że ma racje-Wiesz może co lubi Zuza?-pyta nagle.

- hymmm róże, filmy i pikniki. A co ???- oczywiście wiem o co chodzi,ale chcę to usłyszeć. Alex zaczyna się rumienić.

- Chcę się z nią umówić- mówi. Uśmiecham się do niego serdecznie.- Pójdę już. Życz mi szczęścia- uśmiecham się i pokazuję mu kciuki do góry. 

        Padam na łóżko i zamykam oczy.Przez chwilę zapomniałam o moim złamanym sercu a teraz znowu wszystko wróciło. Znowu czuję ból i kłucie w sercu. Mój ukochany jest w tym samym budynku, ale nie przy mnie.Jeszcze wczoraj oglądaliśmy to film a dzisiaj jestem tu sama i rozmyślam co dalej robić.

                      **********************

 Następny rozdział jutro. Mam nadzieję, że się podobało. Jutro będzie ciąg dalszy. :D

Czekam na komentarze :)

                         Rozdział .11. Kłopoty

       Ubieram kurtkę i wychodzę z pokoju. Czuje się jakbym uciekała z domu na imprezę. Tylko, że tym razem mama nie będzie na mnie zła gdy wrócę. Mama znowu sobie o niej przypomniałam, ale kiedy o niej myślę już nie zbiera mi się na płacz. Dzięki Jake'owi nauczyłam się aby nie płakać nad tym wydarzeniem. Powiedział mi, że Bóg wystawia nas na próby i myślę, że ma rację. Nie zwątpiłam w niego ani trochę. Chociaż przez chwilę miałam załamanie.

   Przecież ja nic nie robię złego. Idę tylko spotkać się z kolegą.

          Gdy dochodzę do przystanku Dawid już tam jest. Na mój widok się uśmiecha.

-Kope lat Wera-mówi i zbliża się do mnie. Obejmuje mnie. Zawsze się tak witaliśmy.

-No trochę minęło. Co tam ciebie?-mówię i uśmiecham się.

-Po staremu a u ciebie?

- Trochę się zmieniło, ale ktoś mi pomógł i jest dobrze-mówię.Sama niewiem czemu nie wspomniałam o Jake'u.

-Widzę. Zmieniłaś styl???-pyta i patrzy na mnie od stóp do głowy. Ma racje kiedyś ubierałam się kolorowo a teraz byłam głównie w mrocznych barwach.Widząc, że się rumienie dodaje- Wyglądasz ślicznie. Zresztą jak zawsze- Mój rumieniec robi się jeszcze bardziej widoczny. Zawsze tak jest jak ktoś mnie komplementuje.

-Za to ty jesteś taki jak dawniej-mówię. Uśmiecha się od ucha do ucha.

 Nagle zbliża się do mnie i obejmuje. Za późno reaguje. Jego usta już dotykają moich. Gwałtownie odsuwam się od niego i wymierzam mu strzał w policzek. 

- Za co to???-pyta zaskoczony

- Za co???-mówię zdenerwowana.- Jakbyś nie wiedział. Ja mam chłopaka-prawie krzyczę. Patrzy na mnie dużymi oczami

-Przepraszam... myślałem...., że ty ... także coś do mnie... czujesz-tak się plątał, że ciężko było go zrozumieć.- JA CIĘ KOCHAM-mówi nagle po czym zamyka sobie usta ręką. On mnie "kocha". Nigdy tak nie myślałam.  Nie przyszło mi do głowy, że on może coś do mnie czuć. Patrzę na niego i nie wiem co odpowiedzieć. Mam ochotę na niego na krzyczeć, ale jakoś nie mogę. Odwracam się tylko i idę przed siebie. Nie patrzę czy on idzie za mnie czy nie.  Nie chcę go nigdy już widzieć.

                                                        ********************

                   Ściągam kurtkę i rzucam ją na podłogę. Potem padam na łóżku. Staram się o tym zapomnieć, ale nie może mi to wyjść z głowy. Kiedy zamykam oczy widzę Dawida zbliżającego się do  moich ust. Co ja mam powiedzieć Jake'owi??? Nie nic mu nie powiem, ale czy potrafię zataić to przed nim? Kocham go a to co się stało napewno by go zraniło. Przecież ja nic nie czuję do Dawida! Nie chciałam pocałunku. To on mnie pocałował nie ja go!!!  W końcu zamykam oczy i zasypiam. Śnią  mi się koszmary o demonach, ale lepsze to niż sny o Dawidzie. Budzi mnie dźwięk zamykanych drzwi. Momentalnie przewracam się na drugi bok i widzę Jake'a stojącego przy łóżku.

-Co się stało?-pyta zaniepokojonym głosem

-Nic. Dlaczego pytasz?- mówię

- Jesteś blada i chyba płakałaś-mówi i siada obok mnie na łóżku. Odgarnia włosy z mojego czoła, a potem dotyka mojego policzka.-Jesteś rozpalona-mówi 

-Trochę mnie głowa boli to wszystko-nie kłamię naprawdę mnie boli.- Umyję się i wrócę-mówię. Siadam już i chcę wstać, ale Jake łapię mnie za rękę.

-Czemu się tak śpieszysz?-pyta

-Nie śpieszę się po prostu jestem spocona i chcę się umyć. Za chwilę wracam- wplątuje swoją rękę z jego i idę do łazienki.

                          *******************

      Wychodzę z łazienki ubrana w krótką koszulę nocną.

-Co tak długo?-pyta Jake. Leży na łóżku bez koszuli.  Uśmiecham się wczłapuję się do łóżka. Kładę się obok niego i kładę głowę na jego piersi. 

-Może coś pooglądamy-proponuje. Bierze pilota i włącza telewizor. Lata po kanałach i zatrzymuję się na jednym

-Igrzyska Śmierci-odczytuję na głos tytuł filmu. Skąd znowu wiedział, że to moja ulubiona trylogia Suzanne Collins. Podczas oglądania filmu Jake mówi:

- Ja bym tak nie zrobił-odzywa się kiedy jest moment jak zawodowcy wraz z Pettą zagonili Katniss i została uwieziona na drzewie.

-On to robi aby ją ratować-mówię

- Ja bym to innaczej zrobił. Od początku byłbym sam a jak to ty byś była na miejscu Katniss to od początku bym cię chronił-mówi i obejmuje mnie mocniej. Jego silne ramię otacza mnie.Po dłużej chwili odzywa się.

- Za jedno go lubię....

-Za śliczne włosy-żartuje

-Nie. nie są taki jak moje- śmieje się-Za to, że potrafiłby oddać życie za ukochaną tak jak ja-mówi.

-Nie pozwoliłabym ci umierać za mnie-mówię i wtulam się w jego pierś

                                           ********************

        -Kto to jest Dawid?-pyta rano Jake i budzi mnie na dobre.

- To kolega ze szkoły,przecież go znasz a co?- Niewiem skąd to pytanie.

-Co chwila do ciebie pisze- mówi i macha mi moim telefonem przed nosem.

-Czytałeś???-pytam

-Tylko jeden.Przeprasza cię. Za co???-pyta. W tej chwili Przychodzi kolejny sms. Jake go czyta a potem oddaje mi telefon. Odczytuję sms'a." No powiedz, że ten pocałunek nic nie znaczył". Odrzucam telefon gdzieś na łóżko i łapię Jake'a za rękę.

-Jake.... ja..... to nie tak... jak myślisz-on jednak wyślizguje się mojego uścisko i staję prosto. Na jego twarzy pojawia się smutek, ale nie ma złości. Chcę coś powiedzieć, ale Jake już zamyka za sobą drzwi. Chowam głowę poduszkę i zaczynam wrzeszczeć i przeklinać.  Co ja zrobiłam??? On mi nie wybaczy! Przecież ja go kocham!!!  Muszę mu to wytłymaczyć. MUSZE!!!!

            Staje przy drzwiach Jake'a i zaczynam pukać

-Jake proszę musimy porozmawiać.- zaczynam mocniej pukać w drzwi.  Nagle drzwi się otwierają

- Czego chcesz ?-mówi takim tonem jakiego nigdy nie słyszałam u niego. Jest taki suchy i obojętny.

-Wysłuchaj mnie-mówię błagalnym tonem- To nie tak jak myślisz. To on mnie pocałował. Ja nic do niego nie czuję. Tylko ciebie kocham... Proszę musisz mi zaufać- dotykam ręką jego policzka. Łapię swoją ręką mojej i mówi:

-Chciałbym, ale nie potrafię- puszcza moją rękę i zamyka drzwi. Stoję jeszcze chwilę przed drzwiami jak głupia a potem idę spowrotem do pokoju. Po drodze wpadam na Alex'a

-Co się stało?-pyta widząc moją twarz.

-Nic-mówię i idę dalej.

        Wpadam do swojego pokoju i zamykam drzwi po czym rzucam się na łóżko. Zaczynam płakać pierwszy raz od paru tygodni.Co ja teraz zrobię????

                               **************

 Mam nadzieję,że się podobał. Czekam na wasze komentarze :D. Jutro się dowiecie co będzie dalej z Weroniką i Jake'iem. 

                  Rozdział .10. Nieznajoma

                                   Nagle w zaułku pojawia się furgonetka.

- Zostań z nią-mówi Jake i biegnie do furgonetki. Z niej pośpiesznie wysiada mężczyzna trochę po trzydziestce.

-Jestem Luke-mówi i klęka przy dziewczynie

-Weronika-odpowiadam krótko. Luke bierze dziewczynę na ręce i niesie do furgonetki.

-Wsiadajcie. Avie kazała przywieść ją do Instytutu- Kładzie dziewczynę na tylnich siedzeniach a sam zajmuje miejsce kierowcy- Dalej wsiadać-mówi i pośpiesza nas. Siadam obok dziewczyny. Zaskoczyło mnie to, że pozwoliła się dotknąć Luke'owi. Jake zajmuje miejsce obok kierowcy. Furgonetka rusza. Luke zarobi parę mandatów. Jestem tego pewna. On jednak nie przejmuje się tym i wciska gaz do dechy.

               W Instytucie przy drzwiach pojawia się Avie. Prowadzi Luke z dziewczyną na ręcach, a mnie Jake odciąga na bok.

-Chyba się trochę pobrudziłeś-mówię z uśmiechem na ustach. Na prawdę się ubrudził. Na jego koszuli jest parę plam od krwi. Kurtka i spodnie także są do prania.

-Ty także-mówi i pokazuję  na moją sukienkę. Faktycznie może i jest czerwona, ale plamy i tak widać. Uśmiecham się.

-Randka nie wyszła?-pyta Jake

-Nie. Była cudowna-odpowiadam szczerze. Na prawdę mi się podobało. Nie licząc tej małej niespodzianki na koniec. Jake całuje mnie a ja zarzucam mu ręce na szyje.Niewiem czemu, ale zawsze tak robie. Idziemy korytarzami i wchodzimy do pokoju Jake'a, bo był bliżej.

                                   ****************

                   Rano wstaję wcześnie i ubieram się. Wychodzę z Jake'iem na śniadanie i tak pytam się go:

-Wiadomo co z tą dziewczyną?

-Nie, ale możemy ją odwiedzić jeżeli chcesz- kiwam głową na tak. Chcę chociaż wiedzieć jak się nazywa.

          Dziewczyna śpi, ale przy jej łóżku siedzi Luke. 

-Co z nią?-odzywa się Jake.

-Miała ranę od noża,ale przeżyje-mówi Avie, która weszła tuż za nami.

-A jak się nazywa?-pytam

-Maja-odpowiada Luke.

-To jego córka-szepcze mi do ucha Jake. Skoro on wiedział jak się ona nazywa to czemu mi nie powiedział. A może nie wiedział.

-Jest wilkołakiem i moją córką-mówi dalej Luke. Czyli to ten sławny Luke przywódca wilkołaków.- Ona ma 15 lat a już się buntuje. Dziękuje wam za uratowanie jej-mówi a potem patrzy na Maję. Dziewczyna otwiera oczy. Luke łapię ją za rękę

-Już dobrze. Jesteś bezpieczna-mówi do niej. Uśmiecha się w naszą stronę. Czyżby pamiętała co się stało.

-Dziękuje-odzywa się do nas. Ma zachrypnięty głos, ale to chyba ze zmęczenia.

-Co masz na szyi?-pytam, bo zauważyłam dwie dziurki. Luke patrzy na szyję córki. Jake i Avie także patrzą. Już wiem takie same dziurki ma Ola. To od wampira. Czyżby te dwa cienie to były wampiry, ale z tego co wiem to on mają sojusz.

-Muszę iść-odzywa się Avie przerywając ciszę. Wychodzi nie patrząc nawet na Luke'a czy na nas

-Zaraz wracam-odzywa się Jaek i idzie za Avie.

 Zostaję sama z Luke'iem i Mają

-Przynieść coś wam?-pytam

-Jak macie tutaj kawę to poproszę- Maja kiwa głową. 

Wychodzę z sali szpitalnej i idę do kuchni

                              **************

      Jake dogania Avie w bibliotece.

-Wiesz, że to sprawka pijawek-mówi ze złością

-Nie możemy ich tak poprostu oskarżać-mówi spokojnie Avie. Jake'a jeszcze bardziej denerwuje ten jej spokój.

-Nie no pewnie. Przecież każdy pjję krew i zostawia ślady po ugryzieniach.-odzywa się Jake i jeszcze bardziej wkurzony- Może to wróżki zrobily co?-mówi

-Nie żartuj poprostu nie możemy ich tak bez poctawnie oskarżać

-A to na szyi Maji to nie dowód. Carlisse nie potrafi upilnować swoich pijawek- Jake już nie mówi tylko krzyczy. 

-Nie wiadomo czy to jego bracia

- A niby jakie inne wampiry. Przecież tylko jego ród tu jest.-mówi Jake.

                                       ****************

                Wracam z tacą na której mam kawę, cukier, mleko i ciastka. 

  -Prosze- mówię i podaję tacę Luke'owi.

-Dziękuje-odpowiada i stawia tacę na stoliku obok łóżka Maji. Siadam na krześle obok łóżka dziewczyny i naprzeciwko Luke'a. Luke piję powoli kawę a Maja zajada ciastka. A mówiła, że nic nie chcę. Dobrze, że przyniosłam te ciastka.

-Jak ja wogóle żyje? przecież ostatnie co pamiętam to ciemność-mówi Maja.

- Pobili cię, ale Jake i Weronika cie uratowali-odpowiada Luke. Robią mi się rumieńce na twarzy. Przypomina mi się jak robiłam jej usta usta. Niby to było aby ją uratować, ale czułam się dziwnie.

Wstaję i żegnam się z Luke'iem i Mają. Wychodzę z sali i spotykam wkurzonego Jake'a. 

-Co się stało?-pytam

-Nic takiego.-odpowiada spokojnie, ale nadal widzę, że jest zdenerwowany.-Mam za chwilę straż do 20.-dokańcza

-Ja dzisiaj mam wolne- robię smutną minę, bo wiem, że nie będę mogła z nim być. Obejmuje mnie i przybliża swoje wargi do moich. 

-Muszę już iść-mówi. Całuję go a potem puszczam. Odchodzi.

-Co robią u nas wilkołaki?-pyta Aga i wyrywa mnie z zapatrzenia na odchodzącego Jake'a

-Znaleźliśmy to młodą przy rzece była ranna. Avie kazała tu ją przywieść-odpowiadam

-A czyli randka nie wyszła?-mówi

-Wyszła była cudowna, ale sukienka poszła do prania-mówię i uśmiecham się

-Nie szkodzi jest twoją- Uśmiecham się a potem czuje wibrację w kieszeni od spodni. Zapomniałam o telefonie nie używałam go zbyt często.

-Muszę iść-odzywa się Aga i odchodzi.

 Idę do swojego pokoju i siadam na łóżku. Otwieram telefon i widzę, że dostałam smsa

" Przyjdź pod przystanek. Dawid" HYMMMM dawno go nie widziałam, ale czy powinnam iść. Może to kolejny podstęp jak wtedy z  tym smsem od "Jake'a". Niewiem pujść czy nie????

                                       ************************

   Mam nadzieję, że się podobało. Jutro dowiecie się czy spotka się z Dawidem :P. Czekam na komentarze i do jutra. *.*

                             Rozdział .9. Kiepska randka

                    Rano otwieram oczy, ale nie widzę Jake'a, więc rozglądam się po pokoju. Nie gdzie go nie widzę.  Na stoiku obok łóżka widzę kopertę z napisem "Dla ciebie". Otwieram ją i wyjmuje liścik. 
"Zapraszam panią na randkę. Przybędę po panią o 18. Całuję twój Jake". Przyciskam kartkę do piersi. Kiedy tak siedzę i szczerzę się do ściany. Gdy nagle ktoś puka do drzwi.
-Hej-mówi Aga.
-Hej.Wejdź-mówię i przepuszczam ją w drzwiach. Siada na łóżku i czyta kartkę od Jake'a.
-W co masz zamiar się ubrać?-pyta. Boże zapomniałam o tym kompletnie. W co ja się ubiorę???
-Niewiem. Nie mam żadnej odpowiedniej kreacji......
-To chodź do mnie ja mam dużo sukienek-proponuje Aga.
-Świetnie, tylko daj mi się ubrać.-mówię i wstaję z łóżka. Idę do toalety i szybko ubieram się.
                                         ************************
                     Jej szafa jest ogromna. Przeglądam jej sukienki na wieszakach i nie widzę końca.
W oko wpada mi czerwona sukienka na ramiączkach.  Aga widząc to wyciąga ją i kładzie mi z wieszakiem na rękach.
-Weź ją sobie i tak jej nie nosze.-uśmiecham się-Czekaj do niego jest bolerko-mówi i podaję mi bolerko
-Dziękuje-mówię
-Nie ma za co. Może chodźmy teraz na obiad. Jest już po 14.-nie wieże,że wybieranie sukienki może zająć tyle czasu.
           Wychodzimy z jej pokoju i idziemy do stołówki. W stołówce bierzemy przydzielone nam posiłki i siadamy do stołu. W oddali widzę przy innym stole Jake'a, Alex'a i Dawida.
-Może chcesz usiąść z chłopakami. Jest tam Dawid-mówię i mam nadzieję, że odpowie "tak"
-Nie . Wiem czemu chcesz abyśmy tam poszły, bo jest tam Jake, ale nie ma mowy on cię zobaczy dopiero na randce.- "DOPIERO" jak ja mam wytrzymać do 18 bez Jake'a? Chyba nie wytrzymam. Kiedy tylko Aga zauważa, że Jake chce podejść do nas odzywa się:
- Idziemy? Siedzimy tu już półtorej godziny.-czyli jest już 16.30. Za półtorej godziny spotkam wreszcie Jake'a. 
-Okej-mówię i wstaję od stołu. Odkładamy tacę na miejsce i wychodzimy z sali. Kiedy idziemy korytarzami spotykamy Jake'a.
-O nie oddam ci ją za półtorej godziny-mówi Aga i ciągnie mnie przed siebie. Odwracam się i widzę, że Jake ma zdziwioną minę. Agata ciągnie mnie i puszcza dopiero w swoim pokoju. Zupełnie tak jakby bała się, że ucieknę.
- A teraz do łazienki myć się-mówi i uśmiecha się do mnie. Salutuję jej jak żołnierz. Idę do łazienki i zamykam drzwi. Rozbieram się i wchodzę do kabiny.
   Kiedy wychodzę na umywalce leży sukienka i bielizna. Niewiem skąd ona wzięła moją bieliznę. Ubieram bieliznę a na nią sukienke. Gdy wychodzę Aga czeka na mnie przy swoim małym końciku do malowania. Siadam na krzesło i oddaję się Adze. Wpierw zaplata mi je w warkocz, ale nie podoba jej się efekt, więc go rozwala. Wtedy robi mi wysoką kitkę, ale i ona nie przechodzi próby i  zostaję zniszczona prze Agę. W końcu Aga zostawia je rozpuszczone i lokuję mi je. Potem zabiera się za mój makijaż. Czuję jak przejeżdża czymś po moich ustach, po czym pozwala mi otworzyć oczy. Wyglądam olśniewająco. Nie poznaję samej siebie. 
-Dziękuje jest piękna-mówię i wstaję z krzesła. Obejmuję Agatę.
-Lepiej już idź za 10 minut 18.- chcę wyjść już z pokoju kiedy ona mnie zatrzymuję- Bo zapomnisz bolerka- podaję mi je.
         Równo o 18 słyszę pukanie do drzwi.
-Witam panią-mówi Jake. Jest ubrany w czarne spodnie i ma białą bluzkę, ale oczywiście ma i swoją nową skórzaną kurtkę. 
-Witam witam- odpowiadam. Całuję mnie a potem bierze za rękę.
                          ***********************
           Restauracja jest przepiękna. Urządzona bardzo elegancko. Jake prowadzi mnie do stolika przy oknie i odsuwa dla mnie krzesło. Jak na dżentelmena przystało! Potem zajmuję miejsce naprzeciwko mnie. Wtedy podchodzi kelner
-Wybrali już państwo-mówi kelner. Czuję, że na mnie patrzy, ale ja wpatruje się w okno.
-Tak. Jeden palący talerz i jedną rajski talerz, prosimy-mówi Jake. Kelner odchodzi a ja wtedy patrzę na Jake'a.
- Co to ten rajski talerz?-pytam
- To sałatka z kurczakiem-mówi.Skąd on wie, że to moje ulubione danie.
-Skąd wiedziałeś???
-Pamiętasz jak rozmawialiśmy w szkole. Wspomniałaś o tym wtedy-mówi, ale ja pamiętam,że nic takiego nie mówiłam. Może jednak coś tam powiedziałam.Wyciąga rękę na stół a ja ją łąpię- Wiem o tobie dużo, bo cię kocham- na mojej twarzy pojawia się uśmiech. To takie piękne słowo
-Ja też cię kocham-mówię
-Dla pięknej pani-mówi Kelner i stawia przedemną talerz z sałatką.-Dla takiej dziewczyny to można by zbankrutować-mówi. 
-Dziękujemy za posiłki i dowidzenia-odzywam się. Nie mam ochoty na rozmawianie z nim
-Spodobałaś mu się-mówi Jake kiedy kelner odchodzi.
-Ale on mi nie-mówię-Tylko ty mi się podobasz- mówię. Chyba zadowoliły go te słowa. Uśmiecha się do mnie a ja do niego.
      Przez całą kolację rozmawialiśmy i żartowaliśmy. Dowiedziałam się paru ciekawych faktów o nim. Wiem już, że umie grać na fortepianie i,że ma parę swoich utworów.
                      *********************
         Po zjedzonej kolacji idziemy na spacer. Spacerujemy po północnym wybrzeżu rzeki. Kiedy słyszymy krzyk. Od razu biegniemy w stronę skąd on dochodzi. Jake biegnie szybko,ale ja go nie mogę go dogonić. Ściągam buty na obcasie i biegnę po ziemi. Gdy doganiam Jake'a stoię w zaułku. Zauważam tylko dwa cienie uciekające. Jake goni je a ja podbiegam do ciała. Jest to dziewczyna i to młoda. Widzę, że ma rozcięcie na czole. Kładę ja na ziemi i sprawdzam inne obrażenia. Jej ciało jest we krwi. Rozpinam jej bluzkę i widzę, że ma ranę od noża. Próbuje zatamować krwotok. Wtedy podbiega zdyszany Jake. Chyba mu uciekli. Klęka przy ciele i sprawdza tętno.
-Żyje-mówi- Zadzwoń z mojej komórki do Avie , ja się nią zajmę-mówi i podaję mi telefon. Wstaję i wybieram pośpiesznie numer do Avie.
-Halo-odzywa się głos w słuchawce.
-Avie tu Weronika. Znaleźliśmy raną-mówię pośpiesznie
-Gdzie jesteście???-mówi Avie. Jak zawsze spokojnym tonem.
-W zaułku przy północnym brzegu rzeki
-Okej już załatwiam pomoc-mówi i rozłącza się. Chowam telefon do kieszeni i klękam przy ciele. 
-Już wzywa pomoc-mówię. Jake kiwa głową i sprawdza oddech. Nagle przykłada ręce do jej klatki piersiowej. Wiem co robi on robi reanimacje.
-Pomóż mi. Na trzy rób dwa wdechy. Raz, dwa, trzy-mówi i zabieram ręce z klatki. Robię dwa wdechy do jej ust. Wiem, że to wygląda jak pocałunek, ale próbujemy ją ratować. 
-Dawaj młoda. Dawaj!-mówi Jake. Znów robię dwa wdechy.
-No dalej, dalej -mówię-Wracaj do nas. Nie podawaj się-mówię. Nie chcę aby ona umarła. Robimy reanimacje przez pół godziny i kiedy chcemy się podać dziewczyna otwiera oczy i łapię powietrze do płuc.
                         ****************************
   Następny rozdział pojawi się jutro.  Mam nadzieję, że się podobało :P
Czekam na komentarze :D